Σχετικά με το θέμα της βίας των ανθρώπινων κοινωνιών

Η βία ξεκινά από την σύγκριση! Οποιαδήποτε σύγκριση λοιπόν, φέρνει την αναμενόμενη σύγκρουση! Η μάνα που λέει στο παιδί να γίνει σαν τα άλλα παιδιά, επειδή το βλέπει να μην ταιριάζει στην κοινωνία, για διάφορους λόγους, θα κάνει το παιδί αντιδραστικό, και οι πρώτοι άνθρωποι που θα δεχθούν την επιθετικότητά του, θα είναι οι συνομήλικοι του και έπειτα σε μεγαλύτερη ηλικία οι γονείς! Οτιδήποτε δεν αρμόζει με την κλίμακα αρτιότητας μιας κοινωνίας, πρέπει να καταδικαστεί από τους υπόλοιπους! Οποιοσδήποτε μοιάζει μπροστά σε μια ομάδα παρόμοιων ανθρώπων, άσχημος, κοντός, υπερβολικά ψηλός, αδύνατος, χοντρός, ξένος είτε στον τόπο είτε στη χώρα κλπ καταδικάζεται! Δεν θέλουμε διαφορετικούς ανάμεσά μας! Φωνάζει η αποτυχημένη κοινωνία, θέλοντας έτσι να κρύψει τη δική της αποτυχία της ομοιομορφίας και της συνήθειας!

Και επειδή όλα ξεκινούν από την παιδεία που θα λάβει ένα παιδί, από την άμεση παιδεία που θα του δώσουν οι γονείς δηλαδή και το σχολικό του περιβάλλον, θα ήταν πιο συνετό να ξεκινούσαμε μια επιτέλους πραγματική αλλαγή της συμπεριφοράς των ανθρώπων! Ας διδαχθεί επιτέλους το παιδί, με τον σωστό τρόπο τη σημασία και την ομορφιά της διαφορετικότητας! Ας μάθουμε εμείς οι μεγαλύτεροι στα παιδιά τι σημαίνει να είναι ο εαυτός τους πάνω από όλα, ασχέτως από τα όσα τους λένε οι άλλοι! Εξάλλου ο λόγος που επικρατεί συνήθως η άποψη των άλλων για εμάς, είναι πως εκμεταλλεύονται έστω και εν αγνοία τους, την αρχέγονη κοινωνική μας φύση! Ακόμη και ο πιο απομονωμένος άνθρωπος, αν τον κλείσεις σε ένα κελί χωρίς να βλέπει και να μιλάει σε άλλον, θα σπάσει, όσο σκληρός και να είναι από τη φύση του!

Στα σχολεία των ΗΠΑ, όπως γνωρίζουμε ήδη, η σύγκριση μεταξύ μαθητών είναι στο επίκεντρο του δικού τους μορφωτικού συστήματος. Για παράδειγμα, τα αστεράκια που παίρνει το κάθε παιδί, ως επιβράβευση για την απόδοσή του στα μαθήματα, όπως και η διάγνωση του ποσοστού του IQ του από νωρίς, δημιουργεί μια αρρωστημένη σύγκριση μεταξύ των μαθητών! Τα παιδιά με λιγότερα αστεράκια, ή χαμηλότερο δείκτη IQ από τον μέσο όρο, απομονώνονται σταδιακά και νιώθουν μόνα. Αυτοί οι μέθοδοι υπάρχουν στις ΗΠΑ, για τον λόγο πως είναι η πατρίδα του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος, που έχει τις ρίζες του στην σύγκριση ικανοτήτων! Ο νόμος της ζούγκλας δηλαδή, καλά καμουφλαρισμένος με σύγχρονα πολυτελή ρούχα! Διότι μόνο οι ικανοί έχουν το δικαίωμα να πετύχουν! Για τους υπόλοιπους δεν μας ενδιαφέρει καθόλου η πορεία τους!

Οι Εξομολογήσεις του Lifo.gr

Υπάρχουν στιγμές που οι φίλοι μοιάζουν ανύπαρκτοι. Άνθρωποι που δεν μπορείς να ζητήσεις καμία βοήθεια, που δεν τους νιώθεις δικούς σου! Υπάρχουν στιγμές που ο/η σύντροφος σου, μοιάζει με έναν ξένο άνθρωπο, που δεν μπορείς να τους εμπιστευτείς τις σκέψεις σου, με τον φόβο πως θα σε κατακρίνει, πως δεν θα σε καταλάβει όπως εσύ ελπίζεις.

Πριν από αρκετό καιρό ανακάλυψα τη σελίδα του γνωστού περιοδικού. Όπου υπάρχει η στήλη με τις εξομολογήσεις! Εκεί οι άνθρωποι μιλούν για όσα δεν μπορούν να πουν ανοιχτά σε κανέναν. Και αν και οι περισσότερες εξομολογήσεις τους έχουν να κάνουν με το sex ή τις σχέσεις των ανθρώπων, θα ανακαλύψετε ψάχνοντας πως υπάρχουν ανάμεσά μας και άνθρωποι που έχουν την ανάγκη να εκφραστούν ανώνυμα μέσω του διαδικτύου, και να συμβουλευτούν από άλλους εξίσου άγνωστους ανθρώπους, για διάφορα σοβαρά θέματα που τους απασχολούν. Λοιπόν ρίξτε μια ματιά σε αυτή τη σελίδα, έστω και από περιέργεια, απλώς για να διαπιστώσετε το πόσο μόνοι νιώθουν ορισμένοι άνθρωποι τελικά! Η αποτυχία της σημερινής κοινωνίας σε όλο της το μεγαλείο!

http://www.lifo.gr/confessions

Φρειδερίκος Νίτσε: Η ιδέα της ηθικότητας των εθίμων.

Αν συγκρίνουμε τον τρόπο ζωής μας με αυτόν που έζησε η ανθρωπότητα για χιλιε­τίες, θα διαπιστώσουμε ότι εμείς οι σημερινοί άνθρωποι, ζούμε σε μια πολύ ανήθικη εποχή: η δύναμη των ηθών έχει εξασθενίσει εκπληκτικά και η ηθική έννοια έχει εκλεπτυνθεί και εξυψωθεί τόσο ώστε μπορούμε να τη θεωρήσουμε ως εξατμι­σμένη.

Γι αυτό, εμείς οι αργοπορημένοι άνθρωποι, διεισδύου­με τόσο δύσκολα στις καθοδηγητικές ιδέες που έχουν κυριαρ­χήσει στη διαμόρφωση της ηθικής και, αν κατορθώνουμε να τις ανακαλύψουμε, απεχθανόμαστε να τις κοινοποιήσουμε: γιατί ακούγονται τόσο χονδροειδείς! Ή επειδή μοιάζουν να διαβάλουν την ηθικότητα!

Αυτή είναι ήδη, για παράδειγμα, η βασική αρχή: η ηθικότητα δεν είναι τίποτα άλλο (άρα, προ­πάντων, τίποτα περισσότερο) παρά η υπακοή στα έθιμα, είναι ο παραδοσιακός τρόπος να ενεργείς και να εξελίσσεσαι. Πα­ντού όπου τα έθιμα δεν προστάζουν, δεν υπάρχει ηθικότητα. Και όσο λιγότερο καθορίζεται η ύπαρξη από τα έθιμα, τόσο μι­κρότερος είναι ο κύκλος της ηθικότητας.

Ο ελεύθερος άνθρω­πος είναι ανήθικος, εφόσον σε όλα τα πράγματα, θέλει να εξαρτάται από τον εαυτό του και όχι από τα καθιερωμένα έθι­μα: σε όλες τις πρωτόγονες καταστάσεις της ανθρωπότητας, το “κακό” ισοδυναμεί με το “νοερό”, το “αυθαίρετο”, το “ασυ­νήθιστο”, το “απρόβλεπτο”, το “ανυπολόγιστο”.

Πάντα, ανά­λογα με την αξιολόγηση των ίδιων καταστάσεων, αν μια πράξη εκτελείται όχι επειδή το προστάζει η παράδοση αλλά για άλ­λους λόγους (για παράδειγμα χάρη στην ατομική χρησιμότητά της), και ακόμη για τους ίδιους λόγους που άλλοτε είχαν θεμε­λιώσει το έθιμο, τότε ονομάζεται ανήθικη και θεωρείται ως τέ­τοια, ακόμη και απ’ αυτόν που την εκτελεί: γιατί την ενέπνευσε η υπακοή προς την παράδοση.

Τι είναι όμως η παράδοση; Μια ανώτερη αυθεντία στην οποία υπακούν όχι επειδή προστάζει το ωφέλιμο αλλά επειδή απλά προστάζει.

Σε τι διαφέρει αυτό το αίσθημα της παράδοσης από ένα γενικό αίσθημα φόβου; Είναι ο φόβος ενός ανώτερου πνεύματος που διατάζει εδώ, μια ασύλληπτη και απεριόριστη δύναμη, για κάτι που είναι πε­ρισσότερο από προσωπικό,- υπάρχει δεισιδαιμονία σ’ αυτό τον φόβο.

Άλλοτε, ολόκληρη η παιδεία και οι φροντίδες για την υγεία, τον γάμο, την ιατρική επιστήμη και τη γεωργία, τον πό­λεμο, την ομιλία και τη σιωπή, οι σχέσεις ανάμεσα στους αν­θρώπους και οι σχέσεις με τους θεούς ανήκαν στο πεδίο της ηθικότητας: αυτή απαιτούσε να τηρούν τις εντολές, δίχως να σκέφτονται “καθεαυτούς” σαν άτομα.

Αρχικά λοιπόν όλα εξαρτιόνταν από τα ήθη και τα έθιμα, και όποιος ήθελε να υψωθεί πάνω απ’ αυτά, έπρεπε να γίνει νομοθέτης, θεραπευ­τής και κάτι σαν ημίθεος; δηλαδή έπρεπε να δημιουργήσει ήθη,- πράγμα φοβερό και πολύ επικίνδυνο! – Ποιος είναι ο ηθι­κότερος; Αφ’ ενός αυτός που εφαρμόζει το νόμο συχνότερα: δηλαδή αυτός που, όπως ο βραχμάνος, φέρει τη συνείδηση του νόμου παντού και στην παραμικρή χρονική υποδιαίρεση, έτσι που το μυαλό του επινοεί συνεχώς ευκαιρίες για να εφαρ­μόζει το νόμο. Αφ’ ετέρου, αυτός που εφαρμόζει επίσης το νό­μο στις πιο δύσκολες περιπτώσεις.

Ο ηθικότερος είναι εκείνος που θυσιάζει τα πιο πολλά πράγματα στα ήθη: μα ποιες είναι οι μεγαλύτερες θυσίες; Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα ξεδι­πλώνει πολλές διαφορετικές ηθικές: αλλά η πιο σημαντική δια­φορά παραμένει εκείνη που διαχωρίζει την ηθικότητα της συ­χνότερης εκπλήρωσης, της δυσκολότερης εκπλήρωσης. Ας μην ξεγελιόμαστε για τα κίνητρα αυτής της ηθικής που απαιτεί για τεκμήριο της ηθικότητας την εφαρμογή ενός εθίμου στις δυσκολότερες περιπτώσεις!

Η υπερνίκηση του εαυτού μας δεν απαιτείται για χάρη των ωφέλιμων συνεπειών που έχει για το άτομο, αλλά για να προβάλλεται η κυριαρχία των εθίμων και των παραδόσεων, παρ’ όλες τις αντίθετες επιθυμίες και τα ατομικά συμφέροντα: το άτομο πρέπει να θυσιαστεί – αυτό απαιτεί η ηθικότητα των εθίμων.

Αντίθετα, αυτοί οι ηθικολόγοι που, όπως οι διάδοχοι του Σωκράτη, συστήνουν στο άτομο την αυτοκυριαρχία και την εγκράτεια σαν τα πιο ξεχωριστά του προτερήματα , σαν το κλειδί της πιο προσωπικής του ευ­τυχίας, είναι η εξαίρεση – και αν μας φαίνεται διαφορετικά, εί­ναι απλά επειδή έχουμε ανατραφεί κάτω από την επιρροή τους.

Ακολουθούν όλοι ένα καινούριο δρόμο και είναι θύματα της απόλυτης αποδοκιμασίας όλων των εκπροσώπων της ηθι­κότητας των εθίμων, αποκλείονται από την κοινότητα ως ανή­θικοι, και είναι, με τη βαθύτερη έννοια, κακοί. Με τον ίδιο ακρι­βώς τρόπο, ένας ενάρετος Ρωμαίος της παλιάς εποχής θεω­ρούσε κακό κάθε χριστιανό που “επεδίωκε πάνω απ’ όλα τη δι­κή του σωτηρία”. Παντού όπου υπάρχει μια κοινότητα και, κα­τά συνέπεια, μια ηθικότητα των εθίμων, επικρατεί η ιδέα ότι η τιμωρία για την παραβίαση των ηθών θίγει προπάντων την ίδια την κοινότητα: αυτή η υπερφυσική τιμωρία που η εκδήλωσή της και τα όριά της είναι τόσο δυσνόητα και μπορείς να τα εξι­χνιάσεις μόνο με υπερφυσικό φόβο.

Η κοινότητα μπορεί να υποχρεώσει το άτομο να επανορθώσει τη ζημιά που προξένη­σε σε ένα άλλο άτομο ή στην ίδια την κοινότητα. Μπορεί επί­σης να ασκεί ένα είδος εκδίκησης στο άτομο επειδή, εξαιτίας του – σαν μια υποτιθέμενη συνέπεια της πράξης του -, συσσω­ρεύτηκαν στην κοινότητα τα θεϊκά σύννεφα και οι εκρήξεις της θεϊκής του οργής,- αλλά θεωρεί προπάντων, την ενοχή του ατόμου ως δική της ενοχή, και υφίσταται την τιμωρία του ατό­μου ως δική της τιμωρία. – “Τα ήθη έχουν χαλαρώσει”, στενά­ ζει από την ψυχή του καθένας, όταν γίνονται παρόμοιες πρά­ξεις. Κάθε ατομική πράξη, κάθε τρόπος ατομικής σκέψης προ- καλούν ρίγη.

Είναι τελικώς αδύνατο να φανταστεί κανείς πόσο θα υπέφεραν τα σπανιότερα, τα πιο ερευνητικά, τα πιο πρωτό­τυπα πνεύματα στην πορεία της ιστορίας επειδή θεωρούνταν πάντα ως κακές και επικίνδυνες υπάρξεις, επειδή θεωρούσαν οι ίδιοι τους εαυτούς τους έτσι. Κάτω από την κυριαρχία της ηθικότητας των εθίμων, κάθε είδος πρωτοτυπίας είχε κακή συ­νείδηση. Ο ορίζοντας των εκλεκτών φαινόταν ακόμη πιο σκο­τεινός απ’ όσο ήταν.

Από το βιβλίο του Φρειδερίκου Νίτσε: Αυγή, Σκέψεις για τις ηθικές προλήψεις

Το όνειρο ενός γελοίου!

Μπορεί να μας έχουν φθάσει στο Αμήν, να μην έχουμε πλέον προσδοκίες σε αυτή τη χώρα, να βασανιζόμαστε από σκέψεις που πριν από 5 χρόνια δεν μας απασχολούσαν, αλλά δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο, από την μετατροπή του ανθρώπου σε έναν μίζερο και εκμεταλλευτή φτωχοδιάβολο!

Τα όνειρα ενός ανθρώπου, θα έπρεπε να είναι η απόδειξη της σημασίας που δίνει για το αύριο, και όχι η ευκολία με την οποία θέλει να αντιμετωπίσει τον κόσμο. Πριν από λίγους μήνες, είχα μια συζήτηση με μερικούς συναδέλφους μου από τη δουλειά, σχετική με την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας και των ανθρώπων της, και όπως ήταν αναμενόμενο, η κουβέντα έφθασε σε προσωπικό επίπεδο. Κάποια στιγμή μου υποστήριξε την άποψή του, την οποία και υποστήριζε ως τη μόνη λύση, για να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του με αξιοπρέπεια, και όχι ως επαίτης του κράτους. Μου είπε πως μεγαλώνοντας, θα ήταν μια καλή λύση να μεταναστεύσει σε μια χώρα φτωχή, όπου με την λιγοστή σύνταξη που θα παίρνει, θα του αρκεί για να ζήσει μια καλή ζωή εκεί! Μου έφερε ως παράδειγμα την Ταϊλάνδη, ναι σωστά μαντέψατε αγαπητοί μου αναγνώστες! Εκεί που η παιδική πορνεία έχει πάρει την ανιούσα! Έπειτα από λίγο, στη συζήτηση προστέθηκε ακόμη ένας συνάδελφος που του άρεσε επίσης η ιδέα! Και ύστερα μου κάνουν παρατήρηση, για την αυστηρότητα με την οποία αντιμετωπίζω τέτοιου επιπέδου απόψεις! Στην αρχή θέλησα να δείξω κατανόηση, στα επιχειρήματα του, δηλαδή πως εδώ θα ζούμε μόνο για να αναπνέουμε, και τίποτε άλλο, εξαιτίας των πανάκριβων αγαθών και των λιγοστών χρημάτων που θα παίρνουμε. Αλλά σύντομα ανακάλυψα την επιθυμία για προσωπικό βόλεμα, και απαξίωση για την ανθρώπινη ζωή! Ναι μάλιστα! Είναι η ιδεολογία του βολεμένου, μια τέτοια άποψη! Μόνο εκείνος που θέλει να ζει ανώδυνα, δίχως την ευθύνη της ύπαρξης του, μπορεί να σκεφτεί κατά αυτόν τον τρόπο! Και δυστυχώς δεν είναι ο μόνος! Μα αλήθεια, είναι το όνειρο αυτό, ενός ανθρώπινου ανθρώπου; Ή μήπως φέρνει περισσότερο σε κάποιο ζώο, που προσπαθεί να επιβιώσει, με κάθε κόστος, αδιαφορώντας παντελώς για τους γύρω του; Αυτό το όνειρο είναι η απόδειξη της κατάντιας του ανθρώπου! Του μικρού, ανεύθυνου, ακάματου, υπερόπτη, ανάξιου και εγωκεντρικού ανθρώπου, που ζητά από τη ζωή, να επιβιώσει, και να ξεγελάσει τον φόβο του θανάτου του, αδιαφορώντας απλώς για την πραγματική καθημερινή του παρουσία, όπου υπάρχει πράξη ανέντιμη και βολική. Βέβαια να μην ξεχάσω να αναφέρω και το ώριμο επιχείρημά του, πως δεν θα χρειάζεται να ζει ανάμεσα στους φτωχούς, ώστε να μην φοβάται πως θα τον φάνε, και να μην βλέπει μπροστά του, την σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών!!! Σε αυτά τα επιχειρήματα, απλώς αποδεικνύεται η φτωχή του και ανισόρροπη πνευματική του ικανότητα! Υποκλίνομαι μπροστά στη χυδαία του ύπαρξη, που μου μικραίνει το μεγαλείο του κόσμου, και με απομονώνει σε ένα σκοτεινό κελί, που μου κρύβει το μεγαλείο του ουρανού! Νισάφι πια με αυτούς τους κακοήθεις εκμεταλλευτές της ζωής!

Η δράση της μη δράσης!

Υπάρχει ένας τρόπος δράσης, ο οποίος είναι υπέρ της ζωής, χωρίς να την καταστρέφουμε! Ένας τρόπος με τον οποίο μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο γύρω μας, έστω και στο ελάχιστο. Η δυσπιστία για οποιαδήποτε αλλαγή, η ανεπάρκεια ελπίδας μέσα μας, και η απογοήτευση μας, ως προς την αθλιότητα με την οποία εμείς οι άνθρωποι εκμεταλλευόμαστε τη ζωή, είναι οι συνέπειες του βολεμένου!   Πώς αλλιώς! Ακόμη και ολόκληροι λαοί, που ζουν σκλαβωμένοι μέσα σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, στην πραγματικότητα έχουν βολευτεί την κατάστασή τους, γι’ αυτό και δεν προσπαθούν να την αλλάξουν.

Σε αυτό το κείμενο θα προσπαθήσω να αναπτύξω το θέμα της ατομικής δύναμης. Διευκρινίζω: Ατομικής όχι Ατομιστικής! Η βαρυθυμία και ο καθημερινός κάματος, που γεννιούνται από τις ανούσιες έννοιες, όπως η δουλειά και οι υποχρεώσεις που έχουν χρεωθεί όλοι οι άνθρωποι, εξαιτίας του σύγχρονου και αγχώδους τρόπου ζωής, δεν μας επιτρέπει να εξωτερικεύσουμε τις πραγματικές μας ανάγκες, και μας κλέβει τον πολύτιμο χρόνο, που θα έπρεπε να μας ανήκει! Αυτός ο τύπος δράσης λοιπόν, είναι αποτελεσματικότερος αν έχεις θέληση για ζωή! Για την πραγματική ζωή που σου ανήκει! Βέβαια, οφείλω να παραδεχτώ, πως υπάρχει και το ανάλογο κόστος, το οποίο ειλικρινά μπορούν να αντέξουν ελάχιστοι άνθρωποι. Ας παραμείνουμε όμως στις μεθόδους, που πρέπει να ακολουθήσουμε ώστε να πετύχουμε την πραγματική ελευθερία! Βασικά πρόκειται για ένα μόνο είδος συμπεριφοράς που πρέπει να αναπτύξουμε, ώστε να καταφέρουμε να ζήσουμε ελεύθεροι! Κάνω λόγο για την Αποχή! Όσο απέχουμε από μία κατάσταση που μας ενοχλεί, τόσο είναι πιο εφικτό να την εξαφανίσουμε! Τα πάντα μέσα στη ζωή, παίρνουν σημασία, σύμφωνα με τη βαρύτητα με την οποία τα αντιμετωπίζουμε. Όταν δεν τους δίνουμε σημασία, χάνουν τη δύναμη τους, και με την πάροδο του χρόνου τελικά εξαφανίζονται! Είναι μια μέθοδος που θα μπορούσε να πιάσει και στο καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα, της ελεύθερης αγοράς. Ο μόνος τρόπος για να καταφέρουμε να αλλάξουμε τη δικτατορία της ελίτ, και να ανατρέψουμε, όχι απλώς να καθυστερήσουμε τις ιδιότητές του, είναι η απαξίωσή του χρήματος, στην προκειμένη περίπτωση! (Συνεχίζεται) 

Χριστούγεννα: Η εμποροπανήγυρης του καπιταλισμού!

Παραμονή Χριστουγέννων 2014. Τα καταστήματα προσπαθούν να καλύψουν τη ζημία του κέρδους τους, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Ο περισσότερος κόσμος ακόμη και αυτή την εποχή, ενώ δεν παίρνει το δώρο του, τον 13^ο μισθό δηλαδή, προσπαθεί να καταναλώσει, ώστε να ζήσει για λίγες ημέρες την ψευδαίσθηση της αφθονίας, της μόνης για τους περισσότερους από εμάς, αξίας της ζωής!  Όλη η ζωή μας περιστρέφεται γύρω από τον υπερκαταναλωτισμό. Την αιτία δηλαδή που μας έφθασε σε αυτό το σημείο.

Ο άνθρωπος που έχει την ανάγκη να ευχηθεί χρόνια πολλά, και να του ευχηθούν, στο πλαίσιο της υποχρέωσης ή της ανάγκης, είναι σκλάβος του συστήματος! Κοινωνική υποχρέωση δηλαδή, χωρίς καθόλου συναίσθημα και ειλικρίνεια! Ζούμε μια ανούσια και κίβδηλη πραγματικότητας, που ο μόνος λόγος της ύπαρξης της, είναι η ονειρική εξομοίωση των όσων θα θέλαμε να ζήσουμε. Διαφορετικά θα μπορούσαμε νε πούμε πως ο άνθρωπος έλκεται από το ζωτικό ψεύδος! Το οποίο έχει μεγάλη ανάγκη να συντηρεί, ώστε να του δημιουργείται η εντύπωση πως ζει! Οτιδήποτε στη ζωή όμως είναι στατικό, είναι νεκρό! Οι γιορτές δεν έχουν καμία σημασία για τον αναζητητή της αλήθειας! Οι γιορτές όπως της αντιλαμβανόμαστε, είναι η επιτυχημένη εφεύρεση του καπιταλισμού, για να σκλαβώνει τις συνειδήσεις των ανθρώπων, το ελκυστικό δόλωμα που προσελκύει όλες τις ηλικίες, και της αποχαυνώνει, δημιουργώντας ίσες ανάγκες! Πώς μπορεί όμως ένας άνθρωπος να αντισταθεί σε αυτό το διεφθαρμένο και υποχρεωτικό σύστημα αξιών; Εφόσον είμαστε κοινωνικά όντα, μας είναι δύσκολο να απομακρυνθούμε από τις συνήθειες της κοινωνίας, διότι υπάρχει ο κίνδυνος της απομόνωσης, εξαιτίας του φόβου της μη αποδοχής μας από τους γύρω μας. Μια θαρραλέα φύση όμως, ξέρει πώς να αντιμετωπίζει παρόμοιες καταστάσεις! Με την μέθοδο της μη δράσης, καταφέρνει να αντιστέκεται αποτελεσματικά σε οποιαδήποτε υποχρέωση του έχει αναθέσει η κοινωνία. Δεν χρειάζεται δηλαδή να κάνει οτιδήποτε, ώστε να αντιδράσει αποτελεσματικά σε ένα σύστημα θεσμών, που του έχει επιβληθεί. Πρέπει απλώς να μην δίνει καμία σημασία, και όλα θα έρθουν από μόνα τους! Αλλά δυστυχώς η οποιαδήποτε αλλαγή δεν δύναται να συμβεί από έναν μόνο άνθρωπο, ή από μια μικρή ομάδα ανθρώπων με τις ίδιες ιδέες! Χρειάζεται μια παιδία που θα αφύπνιζε συνειδήσεις, αντί να τις σκλαβώνει, η οποία με το πέρασμα μερικών γενιών θα κατάφερνε επιτέλους την κατάρρευση του υπάρχοντος συστήματος! Αργή και αποτελεσματική δράση δηλαδή, με υπομονή και επιμονή, όπως ο αέρας και το νερό, που καταφέρνουν να διαβρώσουν τα βράχια στη θάλασσα!

Επιστροφή στο παρελθόν: Μια μέθοδος ανακάλυψης του πραγματικού μας εαυτού!

Η μόνη ελπίδα για να ανακαλύψουμε το ποιοι είμαστε πραγματικά, είναι το να καταφέρουμε να επιστρέψουμε νοητά στο παρελθόν μας. Κάτι σαν ψυχοθεραπεία δηλαδή, αλλά περισσότερο αποτελεσματική, διότι η ψυχανάλυση ως επιστήμη, αυτό που καταφέρνει στην ουσία, είναι το να βελτιώσει την προσωπικότητά μας, και όλες τις αρρώστιες που δημιουργούνται από αυτή. Την προσωπικότητα όμως τη δημιουργούμε ως κοινωνική ανάγκη, διότι είμαστε κοινωνικά όντα, και πρέπει να δείχνουμε όμοιοι με τους άλλους, για να ενταχθούμε ευκολότερα στην κοινωνία που έτυχε να μεγαλώσουμε, ή διαφορετική ώστε να ισχυροποιήσουμε την ψευδαίσθηση πως είμαστε μοναδικοί. Το να καταφέρουμε να γυρίσουμε πίσω στο παρελθόν, στη νηπιακή εκείνη ειλικρινή ηλικία, όπου δεν υπήρχε προσωπικότητα, είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα που θα μπορούσαμε να πετύχουμε, διότι ανακαλύπτουμε ξανά το χαρακτήρα μας!

Ολάκερη η ζωή μας είναι ένας δύσκολος δρόμος. Ξεκινάμε μη έχοντας καμία απολύτως ιδέα για το ποιοι είμαστε, και καταλήγουμε να γινόμαστε σκλάβοι του συστήματος, με την δειλή αποδοχή μιας πλαστής προσωπικότητας. Κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, υποχρεούμαστε ασυνείδητα να καθοδηγούμαστε από τις συμβουλές των μεγαλύτερων μας, εξαιτίας της αφέλειας και της ανευθυνότητας μας. Η μόνη προστασία που λαμβάνουμε με την πρόφαση της αγάπης των δικών μας ανθρώπων, είναι εκείνη της υποχρεωτικής υποδούλωσης, υπό την επήρεια της δικής τους θέλησης. Με αυτόν τον τρόπο αποκτούμε συνήθειες, οι οποίες είναι αντίκτυπο της κουλτούρας της οποίας αποδεχόμαστε με την έννοια του λαού. Αυτό όσο είμαστε νέοι, σημαίνει ανάγκη για συντροφικότητα, αλληλεγγύη, ισότητα, αποδοχή. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας, η ανάγκη για να αποκτήσουμε εαυτό μεγαλώνει, λόγω της αύξησης των σεξουαλικών ορμών μας, για μεγαλύτερη πιθανότητα έλξης του αντίθετου φύλου. Η προσωπικότητα με αυτόν τον τρόπο γίνεται όχι απλώς αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας, αλλά εξαπατά και τον εαυτό καθορίζοντας τη συμπεριφορά του ατόμου, σύμφωνα με τις δικές του προτιμήσεις. Η επιβίωση γίνεται ανάγκη, και η ζωή παραμερίζεται για χάρη μιας δήθεν ασφαλής κοινοτυπίας. Η αρχή της ενήλικης ζωής μας δεν διαφέρει αρκετά από τα εφηβικά μας χρόνια, εφόσον εξακολουθούμε να ακολουθούμε τις ανάγκες μας, και η σύγκριση μεγαλώνει περισσότερο, ως παρηγοριά της κούφιας μας ύπαρξης. Όμως ένα θαύμα συμβαίνει σε ορισμένους από εμάς, και από τα 25 τουλάχιστον χρόνια μας, αρχίζει ξανά να αναγεννιέται το πάθος για αυτογνωσία, και επίγνωση του ποιοι πραγματικά είμαστε. Η αμφιβολία αυτή ξεκινά από μια ανικανοποίητη ζωή, γεμάτη κενά και ερωτήματα, που όμως εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Αντιλαμβανόμαστε την ανεμελιά της νιότης, ως φάρμακο για τη μίζερη ύπαρξη μας. Η επαναληπτικότητα γίνεται άξαφνα αντιληπτή, και η ρήξη με την κοινωνία μας αναπόφευκτη. Οι δειλοί απλώς αποδέχονται αυτή τη μιζέρια, από την οποία απατώνται πως είναι η μόνη πορεία της ζωής. Ακολουθούν την πεπατημένη, εξαιτίας της ασφάλειας που τους παρέχει η κοινωνία στην οποία μεγάλωσαν, επειδή είναι η μόνη αποδεδειγμένη πραγματικότητα της ζωής.         Ορισμένοι όμως περισσότερο ανήσυχοι, νοιώθουν να ασφυκτιούν με τους κανόνες και ψάχνουν τρόπους για να αντιμετωπίσουν αυτό που έγιναν. Ξεκινούν μια πολύχρονη διαδικασία, όπου προσπαθούν να διαχωρίσουν τον πλαστό με τον αληθινό εαυτό τους. Χρειάζονται χρόνο για να μάθουν πως δεν είναι αυτό που καλλιεργούσαν με τόση φροντίδα. Στην αρχή ξαφνιάζονται και τρομοκρατούνται. Ύστερα παθαίνουν κατάθλιψη, από την διαπίστωση πως δεν είναι αυτό που πίστευαν πως είναι, και ξεκινά για εκείνους μια περίοδος απραγίας και ασυνείδητότητας. Έπειτα γεννιέται μέσα τους η επιθυμία να γίνουν υπαρκτοί, δηλαδή να αποκτήσουν ξανά συνείδηση, άρα εαυτό. Και ο μόνος τρόπος για να το καταφέρουν, είναι να επιτρέψουν την επιστροφή του εαυτού τους, σε μια νοητή προσέγγιση του παρελθόντος τους. Πρόκειται για μια βασανιστική διαδικασία η οποία απαιτεί θέληση και δύναμη. Η θέληση έχει ήδη αποκτηθεί από την επιθυμία να γίνουν υπαρκτοί, και η δύναμη από την θεραπεία της κατάθλιψης τους, χωρίς καμία βοήθεια από τρίτους! Άλλωστε η καλύτερη και αποτελεσματικότερη θεραπεία, είναι να αρχίσουμε να ακούμε επιτέλους τον εαυτό μας. Αυτό μπορεί να συμβεί μετατρέποντας την άπραγη και αποδεκτή σε οτιδήποτε, υπάκουη θέλησή μας, σε μια μάχιμη και αμφισβητούσα δημιουργικότητα. Η ανακάλυψη του ποιοι πραγματικά είμαστε, ξεκινά με τον πειραματισμό και την αφιέρωση του χρόνου μας σε εμάς τους ίδιους. Δοκιμάζουμε όσο το δυνατόν περισσότερα πράματα, τα οποία θα μας επιτρέψουν να ανακαλύψουμε τι ακριβώς μας γεμίζει χαρά. Δεν υπάρχει πραγματικά ανίκανος άνθρωπος, όλοι μας είμαστε ικανοί για κάτι. Η συνειδητοποίηση αυτής της αλήθειας, είναι το μεγαλύτερο βήμα για την αυτογνωσία. Διότι στην πορεία της ανακάλυψης του εαυτού είναι επικίνδυνο να μας δημιουργηθεί η εντύπωση, πως επειδή μπήκαμε σε μια τόσο δύσκολη διαδικασία, είμαστε μοναδικοί και όλοι οι υπόλοιποι είναι ανόητοι, διότι θα ξαναπέσουμε στην παγίδα της προσωπικότητας!

Η εξάρτηση του ατόμου από το sex:

Έχετε προσέξει το πόσο πολύ προβάλλεται καθημερινά, η απόλαυση του sex; Πόσο διαφημίζεται μέσα από καταναλωτικά προϊόντα, τραγούδια και κινηματογραφικές ταινίες; Πόσο πολύ εύκολα μπορεί κανείς να αγοράσει ή να νοικιάσει ταινίες πορνό, να δει φωτογραφίες και να παρακολουθήσει βίντεο στο διαδίκτυο, ανάλογα με τις ορέξεις του και τις σεξουαλικές του προτιμήσεις; Να επισκεφτεί ένα sex shop, και να προμηθευτεί διάφορα βοηθήματα για την απόλαυσή του; Επειδή ο άνθρωπος είναι ένα όν το οποίο έχει πάθη, σίγουρα όλοι οι παραπάνω λόγοι έχουν μια ιδιαίτερη σημασία στην ύπαρξή τους. Δεν πρόκειται βέβαια να καταδικάσω το sex ως πράξη, αυτός είναι ρόλος των ανόητων θρησκειών και των επικίνδυνων παραδοσιακών ηθικολόγων! Σημασία δεν έχει η πράξη αλλά η ποιότητά της! Και ανάλογα με την ποιότητα, μπορούμε να ανακαλύψουμε το τι άνθρωποι είμαστε, αν είμαστε βέβαια άνθρωποι! Αλήθεια, ποιος ο λόγος αυτής της αυξανόμενης προβολής του sex; Είναι γνωστό πως ως τη δεκαετία του 1950, το sex θεωρούταν ακόμα ταμπού. Νεαρά ζευγάρια βρισκόντουσαν στα κρυφά, ακόμη και για ένα χάδι ή ένα φιλί, μακριά από τα κακεντρεχή βλέμματα του κόσμου. Η κοινωνία αλλάζει με ταχείς ρυθμούς. Αυτό που θεωρούταν ταμπού στο παρελθόν, σήμερα θεωρείται φυσιολογικό, και ούτω κάθε εξής. Η επιστήμη μας έδωσε την ελευθερία να απολαμβάνουμε τα σώματά μας, μας εκσυγχρόνισε και βελτίωσε την ποιότητα της ζωής μας. Τα ήθη και τα έθιμα με την πάροδο του χρόνου καταργούνται, και αντικαθίστανται με μια σύγχρονη αντίληψη του κόσμου, μακριά από το σκοτάδι που εξουσίαζε κάποτε τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Ο εκσυγχρονισμός αυτός διαλύει τα ταμπού και δίνει ελευθερία στους ανθρώπους. Αλλά η απότομη αυτή αλλαγή στην αντίληψη μας για το τι εστί σεξουαλική πράξη, έγινε η ‘’Αχίλλειος Πτέρνα’’ της σημερινής κοινωνίας. Δεν κάνω λόγο βέβαια, για την απόκτηση ελευθερίας στην έκφραση των σεξουαλικών μας επιθυμιών, αλλά για το πώς ο άνθρωπος και το κατώτατο πνευματικό του επίπεδο, έφθασε στο σημείο να εκμεταλλευτεί αυτή την ελευθερία, που τόσο λαχταρούσε ανά τους αιώνες. Έπειτα από την πάροδο χιλιετιών, ο άνθρωπος μέσα από τις ηθικοπλαστικές του παραδόσεις, και τα πολιτισμικά του έθιμα, κοιμόταν σε μια πλάνη η οποία έμοιαζε με άγρια αρκούδα σε χειμερία νάρκη, οπότε με το που του δόθηκε η πρώτη κιόλας ευκαιρία, το ζώο μέσα του ξέσπασε βίαια προς τον πιο επικίνδυνο εχθρό. Τις εμμονές του! Οι σεξουαλικές εμμονές είναι δημιούργημα της στέρησης. Για παράδειγμα οι βιασμοί που γίνονται στους πολέμους, είναι η δυσάρεστη απόδειξη αυτού του φαινόμενου.

Η κοινωνία είναι καταπιεσμένη από όλα όσα εμείς οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει. Και νιώθουμε ανήμποροι να αντιμετωπίσουμε τις επιπτώσεις αυτής της μεγάλης αποτυχίας, εξαιτίας του φόβου πως εμείς είμαστε οι μόνοι υπαίτιοι για τη δυστυχία μας. Έτσι προσπαθούμε να ξεφεύγουμε από τα προβλήματά μας, επειδή είμαστε γεμάτοι σκοτούρες, οι οποίες δεν μας αφήνουν τον απαραίτητο ελεύθερο χρόνο για να αντιμετωπίσουμε τον κόσμο που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Η μόνη διέξοδος είναι η απόλαυση της στιγμής, οι επιφανειακές διασκεδάσεις και οι σύντομες απολαύσεις. Ο λόγος που τα Σαββατόβραδα γεμίζουν τα μπαρ, και τις Κυριακές τα γήπεδα, είναι η απόδειξη της δειλής μας οπισθοχώρησης, προς τα καθημερινά μας προβλήματα. Προσπαθούμε να ξεχάσουμε το πρόβλημα, παρά να το αντιμετωπίσουμε. Αυτή η τεμπελιά μας είναι υπαίτια του σύντομου και ανούσιου sex. Δεν αγωνιζόμαστε για να κερδίσουμε τη συμπάθεια του ατόμου, με το οποίο επιθυμούμε την ερωτική συνεύρεση, μήτε έχουμε υπομονή για να ερωτευτούμε κάποιον άνθρωπο, διότι φοβόμαστε την αντίδρασή του στο δικό μας ερωτικό κάλεσμα. Ο φόβος, οι γρήγοροι ρυθμοί της ζωής, η τεμπελιά μας, ο παραγεμισμένος μας χρόνος, είναι οι κυριότερες αιτίες του σεξουαλικού μας εξαναγκασμού! Πιστεύουμε πως μια στιγμή απόλαυσης, είναι ικανή να μας δώσει την ευτυχία. Δεν σκεπτόμαστε ποτέ μας όμως, πως η ευτυχία δεν εξαρτάται από τον καθένα! Η εξάρτιση μας δηλώνει την απουσία του εαυτού. Και χωρίς εαυτό, δεν μπορούμε να απολαύσουμε πραγματικά την ποιότητα της στιγμής που κάνουμε sex! Διότι μονάχα δύο διαφορετικές οντότητες, έχουν το δικαίωμα να μοιράζονται τη στιγμή! Στη καλύτερη περίπτωση, ο καθένας προσπαθεί να ικανοποιήσει ή να επιβεβαιώσει το ανύπαρκτο μέσα στην κοινωνία Εγώ του.  Και αυτό σίγουρα δεν είναι sex! Είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια του ατόμου να νοιώσει κάπως όμορφα, μέσα σε μια κοινωνία γεμάτη πικρίες. Είναι ένα ναρκωτικό και τίποτε άλλο, μια αυθυποβολή, μια θεραπεία με ματζούνια στον αιώνα της επιστήμης! (Συνεχίζεται)

Ορισμένες δυσάρεστες αλήθειες για το Facebook:

Σε αυτό το κείμενο θα ήθελα να προσπαθήσω να αναλύσω, τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει το άτομο, μέσα από την πολύωρη ασχολία του με το Facebook. Δεν πρόκειται να αναλύσω όμως τις συνωμοτικές θεωρίες, όπως συνηθίζεται, οι οποίες μπορεί να έχουν κάποια δόση αλήθειας, αλλά τις διαταραχές της προσωπικότητας, οι οποίες ευθύνονται για την μη ύπαρξη του ατόμου!

     Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω όμως, πως η μόνη ουσιαστικά πιστευτή, συνωμοτική θεωρία, στην οποία βρίσκω αρκετούς λόγους για να πειστώ, πως είναι πραγματική, είναι πως με τη δημιουργία του Facebook, οι κυβερνήσεις βρήκαν έναν εύκολο τρόπο για να δημιουργήσουν ένα πλήρες αρχείο για το ποιος είναι ο καθένας από εμάς, πέρα από τα στοιχεία της ταυτότητας του. Με τη δική μας ανευθυνότητα και αφέλεια, δημιουργήσαμε έναν τρόπο ηλεκτρονικού φακελώματος, πέρα από κάθε προηγούμενο, διότι δεν χρειάστηκε η επιβολή της βίας από κάποια μορφή εξουσίας!

     Λοιπόν, ας μπω στο θέμα μου τώρα. Το προσωποβιβλίο, πήρε πολύ γρήγορα παγκόσμιες διαστάσεις, εκμεταλλευόμενο τη μοναξιά του ατόμου μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας, όποια κι αν είναι αυτή, επειδή έδωσε τη δυνατότητα προβολής ενός πλαστού εαυτού, όμοιου με τα επίπεδα της προσωπικότητας, της οποίας δημιουργούμε στην πορεία της ζωής μας, ούτως ώστε να καταφέρουμε να επιβιώσουμε, στο εχθρικό περιβάλλον μιας κοινωνίας, η οποία δεν νοιάζεται για το άτομο και την πραγματική του υπόσταση. Με δέλεαρ την εύκολη προβολή, την ευκολία με την οποία μπορούμε με ένα κλίκ, να δημιουργήσουμε μια λίστα με φίλους, τους οποίους στην ουσία έχουμε μονάχα σε θεωρητικό επίπεδο, φίλους τους οποίους δεν θα γνωρίσουμε ποτέ, φίλους οι οποίοι είναι πολυάριθμοι και ανούσιοι, αντί να είναι λιγοστοί και πραγματικοί, διότι μονάχα η σπανιότητα στη ζωή, μας δημιουργεί το αίσθημα της αξίας. Για παράδειγμα πόσες φορές ακούσατε στην τηλεόραση, τη συνήθη ερώτηση σε κάποια δι-ασημότητα, το αν είναι αυτή τη περίοδο ερωτευμένος/η ή όχι, λες και ο έρωτας είναι κάτι το οποίο το επιλέγεις, κάτι το τόσο συνηθισμένο όπως η υπερκατανάλωση διάφορων υλικών ‘’αγαθών’’! Μπορούμε να συγκρίνουμε όλη αυτή την πληθώρα των επιλογών, ως απληστία για την αγάπη που δεν έχουμε νοιώσει ποτέ μας, για την αγάπη που έχουμε στερηθεί, και προσπαθούμε συνεχώς να κλέψουμε, παρά να κερδίσουμε στη ζωή, επειδή είναι ο εύκολος δρόμος. Έχουμε δημιουργήσει μια κοινωνία η οποία είναι εντελώς αποτυχημένη. Μια κοινωνία στην οποία ο καθένας μας νοιώθει ασήμαντος, και θεωρεί την ύπαρξή του ανούσια, χωρίς σοβαρό λόγο ύπαρξης. Γι’ αυτό το λόγο ψάχνουμε να βρούμε απεγνωσμένα ένα ταίρι ή και φίλους, επειδή θέλουμε να καλύψουμε την ανάγκη να πουν καλά λόγια για τον εαυτό μας, κάτι το οποίο δεν υπονοεί ποτέ η κοινωνία για εμάς! Και επειδή ο κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά στη διαπίστωση πως δεν αξίζει τίποτα, ως αποτέλεσμα αυτής της αίσθησης, είναι η κατακόρυφη αύξηση της βίας, είτε λεκτικής είτε σωματικής, της αντιδραστικής συμπεριφοράς και στο χάσιμο του μέτρου σε ότι και να κάνουμε, είτε είμαστε τη δεδομένη στιγμή λυπημένοι είτε χαρούμενοι. Το Facebook, έδωσε την ίση ευκαιρία σε όλους να προβληθούν, ανεξάρτητα αν το αξίζουν ή όχι. Άρα υποσυνείδητα μας δημιουργήθηκε το αίσθημα της αγέλης, που η βάση της είναι η αλληλεγγύη.

     Η ολοένα και περισσότερη ασχολία μας με αυτή τη διαδικτυακή κοινότητα, μας φέρνει αντιμέτωπους σιγά-σιγά με τον ίδιο μας τον εαυτό! Η μοναξιά μας, μας επιβάλλει τη χρησιμοποίησή της ως αναγκαία, για τον πλουτισμό της κοινωνικότητας μας, αυξάνοντας μέσα στη φαντασία μας πάντα, το αίσθημα της ύπαρξης μας μέσα στη ζωή. Θα αναφέρω σε αυτό το σημείο δύο μόλις παραδείγματα, ως αποδεικτικά στοιχεία σε αυτούς τους ισχυρισμούς μου. Γνωρίζω ανθρώπους που αγόρασαν ηλεκτρονικό υπολογιστή, μόνο και μόνο για να ασχοληθούν με το Facebook, με πρόφαση να βρουν φίλους και σύντροφο! Ακόμη πως πλέον έχω γίνει μάρτυρας της γνωριμίας δύο ανθρώπων, οι οποίοι το πρώτο που ρώτησαν ο ένας τον άλλο, ήταν αν έχουν λογαριασμό στο Facebook! Ούτε ο αριθμός του κινητού δεν μετράει πια, αλλά ούτε και ένα απλό e-mail! Επίσης ποιος ο λόγος όσοι νέοι άνθρωποι με το που γνωρίζονται, να θέλουν να μιλήσουν και να γνωριστούν καλύτερα κυρίως μέσω αυτής της κοινότητας; Τους προσφέρει μια κάποια ασφάλεια, σε σχέση με το κινητό τηλέφωνο, αλλά και τους δίνει την ευκαιρία να δείξουν ποιοι είναι, ισχυροποιώντας ακόμη περισσότερο το ταραγμένο και διογκωμένο Εγώ τους, το οποίο ουσιαστικά νοιώθουν ανύπαρκτο, από την πραγματική τους υπόσταση μέσα στην κοινωνία. Και η ανοησία των ανθρώπων δεν έχει τέλος! Φωτογραφίες σε όλες τις στάσεις και γκριμάτσες, φωτογραφίες από κάθε εκδήλωση, εκδρομή, διακοπές, προσωπικές στιγμές κ.α. διψώντας για ακόμη ένα Like κάτω από την φωτογραφία τους! Λες και το Like είναι μια επιβράβευση, την οποία οι ίδιοι εκλαμβάνονται ως ότι ποιο σημαντικό τους συνέβη στον εικονικό τους κόσμο! Το άτομο έτσι απορροφάται ευκολότερα σε αυτό τον ψεύτικο κόσμο της φαντασίας, ώστε γίνεται ανήμπορο να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της πραγματικής ζωής, οι οποίες γίνονται ολοένα και περισσότερο ανυπόφορες, ώστε ο κάθε άνθρωπος προτιμά να βιώνει μια πλαστή ευχαρίστηση, παρά να απολαμβάνει τους κόπους του! Το Facebook έχει γίνει ένας χώρος λατρείας του πλαστού εαυτού μας, σε θρησκευτικό βαθμό! Είναι το ναρκωτικό της νέας εποχής, όπου το άτομο νοιώθει την ανάγκη να απορροφηθεί, έπειτα από κάθε δυσαρέσκεια που του προκαλεί η πραγματικότητα, μια σύγχρονη μέθοδος εξάρτησης του ατόμου, και συνεπώς του πλήρη έλεγχου του από κάθε μορφή εξουσίας!

     Από το ξεκίνημα της ζωής μας, μας μαθαίνουν να είμαστε υπάκουοι σε κάθε μορφή εξουσίας, με μοναδική εξήγηση την ένταξη μας στην κοινωνία που έτυχε να γεννηθούμε, και βέβαια της υποτιθέμενης αγάπης τους για εμάς! Η δική τους αγάπη όμως δεν προϋποθέτει απαραίτητα και την ύπαρξη σεβασμού, ενώ τις περισσότερες φορές καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως για παράδειγμα το θρησκευτικό μυστήριο της βάπτισης. Έχουμε λοιπόν την εξουσία της παράδοσης, στην οποία πρέπει να υπακούσουμε για να μην μας κατακρίνουν, δια μέσω των ηθών και των εθίμων, που μας δημιουργούν το αίσθημα της ομάδας και της ισότητας-ομοιότητας. Αυτή η μορφή εξουσίας ασκείται από τη θρησκεία, την οικογένεια, το σχολείο,  τη στρατιωτική θητεία και βέβαια το κράτος. Η εξουσία της θρησκείας εκφράζεται μέσα από την οργανωμένη εκκλησία, στην οποία μαθαίνουμε το πώς και γιατί πρέπει να σεβόμαστε το Θεό και τα δημιουργήματά του, υπό το φόβο του θανάτου βέβαια! Ενώ η εξουσία του κράτους εκφράζεται μέσα από τους νόμους του, όπου συμμορφωνόμαστε σύμφωνα με τους τρόπους που πρέπει να συμπεριφερόμαστε στους άλλους, υπό την απειλή των συνεπειών της δικαιοσύνης. Καταπιεσμένοι από όλους αυτούς τους τομείς της κοινωνίας, η υποχρέωση γίνεται βάρος δυσβάστακτο, το οποίο έχουμε ανάγκη να ξεχνάμε, καταφεύγοντας στη φαντασία μας. Οι παραπάνω λόγοι ωθούν το άτομο στην ισχυροποίηση του Εγώ του, επειδή κανένας λόγος από τους παραπάνω, δεν δείχνει σεβασμό στον πραγματικό εαυτό του κάθε ανθρώπου, ο οποίος είναι ο χαρακτήρας με τον οποίο γεννήθηκε! Το Εγώ είναι ένα άθλιο κατασκεύασμα που βοηθά στην επιβίωση, αλλά όχι απαραίτητα και στην απόλαυση της ζωής! Είναι ένας τρόπος για να ζούμε νεκροί το θάνατο μας, κι όχι να έχουμε πραγματική επίγνωση του τέλους μας! Ο ισχυροποιημένος εγωκεντρισμός μας, αποτέλεσμα ενός άρρωστου εγωισμού, μας δημιουργεί την επιθυμία της αθανασίας με κάθε τρόπο! Υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα ανθρώπων που ολόκληρη η ανθρωπότητα θεωρεί μεγάλους και σοφούς, αλλά στην πραγματικότητα υπήρξαν μικροί και ασήμαντοι.
     Στη ζωή η κατάχρηση της εξουσίας, είναι ένα φαινόμενο που έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις. Εκείνος που κάνει κατάχρηση της εξουσίας που του παρέχουν οι αρμοδιότητές του, ή το αξίωμα του, είναι το ίδιο θύμα με τους πρόσωπο-λάγνους εραστές της φαντασίας. Του έχουν καταστρέψει κι εκείνου τα όνειρα για να αποδείξει την ιδιαιτερότητα του και την αξία του μέσα στην κοινωνία, οπότε η μόνη διέξοδος του είναι η ισχυροποίηση του Εγώ του, επιβάλλοντας λόγω της θέσης του, το κύρος που δεν έχει αποκτήσει με κόπο μέσα στη ζωή. (Συνεχίζεται)

Αντιρατσιστικό βίντεο υπέρ των ατόμων με ειδικές ανάγκες!

Ένα συγκλονιστικό βίντεο το οποίο προσπαθεί να σπάσει τα ταμπού της κοινωνίας μας, σύμφωνα με τη σωστή μορφή που πρέπει να έχει κάθε άνθρωπος! ‘’Γιατί, ποιος είναι τέλειος;’’

Stephen Hawking: H “μετά θάνατον ζωή είναι ένα παραμύθι για αυτούς που φοβούνται το σκοτάδι”.

Πρόσφατα ο θεωρητικός φυσικός Stephen Hawking, δήλωσε το εξής:

H “μετά θάνατον ζωή είναι ένα παραμύθι για αυτούς που φοβούνται το σκοτάδι”.

Το μεγαλείο αυτού του ανθρώπου, είναι πως ενώ είναι ανάπηρος, σε χειρότερη μοίρα ακόμη και από έναν παραπληγικό, εξακολουθεί να παραμένει ακέραιος στα πιστεύω του! Ένα μεγάλο μπράβο στον ορθολογιστικό τρόπο σκέψης του, που έρχεται σε αντιπαράθεση με τις ανόητες και αναπόδειχτες θέσεις των θρησκειών, απέναντι στο φόβο του θανάτου, οι οποίες αποδεικνύουν μια καθαρά εγωιστική φιλοσοφία, η οποία κάνει το άτομο εξαρτημένο από τους φόβους του. Ας διδαχθούμε επιτέλους από τους μαθηματικούς νόμους του σύμπαντος, και να πάψουμε να είμαστε εγωιστές! Ο Ήλιος θα πεθάνει κάποια στιγμή, αλλά εμείς που δεν είμαστε τίποτα μπροστά στα επιτεύγματα της δημιουργίας του, εξακολουθούμε να πιστεύουμε στην ύπαρξη μιας άλλης ζωής! Η αστρονομία και η αστροφυσική, είναι ίσως οι μόνες επιστήμες, που είναι ικανές να μας αποδείξουν, την ανοησία με την οποία ο άνθρωπος μετρά το χρόνο, θεωρώντας ακόμη και πως του ανήκει! Ας διδαχθούμε επιτέλους από τα αστέρια, και ας αφήσουμε τα όνειρα για τους δειλούς!

Υπέροχοι άνθρωποι, σπουδαία μυαλά!

Richard Dawkins

Carl Sagan

R. Feynman

St. Hawking

O Αμερικανός κωμικός George Carlin σατιρίζει το δόγμα της θρησκείας.

Religion is bullshit

Τen commandments

H λεηλασία των αρχαιοελληνικών αρχέτυπων

Τρία βίντεο που παρουσιάζουν ορισμένες αλήθειες σχετικά με το πως ο Ιουδαιοχριστιανισμός, εισέβαλε στην Ελληνική θρησκεία, και στον Ελληνικό πολιτισμό, με αποτέλεσμα να εδραιωθεί στην Ελληνική κοινωνία, ώς μέρος αυτής και της φιλοσοφίας της.

1. Ο Σταυρός

2. Η Παναγία

3. Ο Διόνυσος

Το VETO της φρίκης!

Όλοι μας πρέπει να παρακολουθήσουμε αυτό το βίντεο, με τις σκληρές εικόνες ενός λαού που σφαγιάζεται, για να καταλάβουμε το τι εστί πόλεμος!

Απαισιόδοξο Πάζλ

<<Άκου Άνθρωπάκο>>…

Ο <<Θαυμαστός καινούριος κόσμος>> σου, έχει τελικά μια γεύση από το μακρινό πλέον <<1984>>. Μπορεί <<Έτσι να μίλησε ο Ζαρατούστρα>>, αλλά εσύ προτίμησες την <<Πρέβεζα>> για μόνιμη κατοικία σου, ενώ λίγο νοτιότερα της, υπάρχει η <<Ιθάκη>>. Μια <<Δίκη>> αδιέξοδη είναι η ζωή σου, αφού πλέον πιστεύεις, από την εποχή του διαφωτισμού, πως <<Δεν υπάρχει Θεός>> και επειδή διστάζεις<< Άμλετ>> στη ζωή να γίνεις, σου αρκούν οι <<Γάμοι του ουρανού και της κόλασης>>. <<Το κοράκι>> όμως σε παρακολουθεί, θυμίζοντας σου πως <<Παράδεισος δεν υπάρχει πάνω στις στέγες>>, μήτε κάποιος ουρανοκατέβατος <<Μικρός Πρίγκιπας>>, που θα σε γλιτώσει από την άχαρη ενηλικίωση σου. Επειδή το <<Εγώ>> σου έχει περισσότερη δύναμη από εσένα, επειδή <<Στο δρόμο>> όλα μοιάζουν κοινά και τιποτένια. Κι αν <<Η πτώση>> σου σε οδήγησε σε κάποιο κρύο και μίζερο <<Υπόγειο>>, ποτέ σου να μη λησμονήσεις, πως η <<Γκέμμα>> εκεί ψηλά πάντοτε θα σε περιμένει!

Ο θετικός και ο αρνητικός υπεροπτικός

Στο παρελθόν έχω κάνει σφοδρή επίθεση, κατά της θλιπτικής κατηγορίας ανθρώπων, που ανήκουν στους υπερόπτες, προτείνοντας ορισμένους τρόπους, κατά την κρίση και την εμπειρία μου, για κάθε αποτελεσματική αντιμετώπιση τους. Αν και ως επί τo πλείστον, πρόκειται για μια δυσάρεστη κατηγορία ανθρώπων, που δημιουργείται από ορισμένα χαρακτηριστικά, όπως η χαμηλή αυτοεκτίμηση, ανικανότητα κριτικής σκέψης, και δαρβινικές μεθόδους επιβίωσης, υπάρχει και μια δεύτερη κατηγορία υπεροπτών, η οποία δημιουργείται αφενός, από τη δυσαρέσκεια προς τους άλλους, και αφετέρου, από την ανάγκη ανακάλυψης του εαυτού. Είναι εξαιρετικά δύσκολο, να διακρίνει κάποιος, αυτές τις διαφορές, ανάμεσα σε δύο άτομα που επιβεβαιώνουν την πρώτη ή την δεύτερη κατηγορία του υπεροπτικού. Μονάχα κάποιος με υψηλή οξυδέρκεια, είναι ικανός να καταλάβει τις διαφορές τους. Διότι για να διακρίνει κάποιος την θετική ή την αρνητική του στάση προς τη ζωή, πρέπει οπωσδήποτε, να γνωρίζει σε βάθος, ορισμένα βιώματα του, ή τουλάχιστον τις ασχολίες του, και τα ενδιαφέροντα του.
     Όπως επισήμανα και παραπάνω, ο αρνητικός υπερόπτης, είναι άτομο με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Αυτό του δίνει το χάρισμα του κακού χιούμορ, που το εκμεταλλεύεται κυρίως, για να κάνει εύκολα κοροϊδευτικά σχόλια προς τους άλλους, ώστε να κερδίζει την συμπάθεια των γύρω του. Επίσης δεν χαρακτηρίζεται, για την κριτική ικανότητα στις σκέψεις του, κάτι που φανερώνει αμέσως την αδυναμία του, να κρίνει σωστά τους άλλους, ενώ αποφεύγει με παιδικό τρόπο, τα οποιαδήποτε σχόλια, που του εκσφενδονίζουν οι αντίπαλοί του. Εξαιτίας αυτών των χαρακτηριστικών του, για να καταφέρει να υπερισχύσει, έναντι των υπολοίπων, χρησιμοποιεί δόλιες μεθόδους, ώστε να κερδίζει την συμπάθεια και την εμπιστοσύνη, ατόμων με κοινά χαρακτηριστικά. Στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στο ζωώδες ένστικτο της επιβίωσης, εξευτελίζοντας κάθε μορφή πολιτισμικής ανωτερότητας. Επίσης το σημαντικότερο αρνητικό χαρακτηριστικό του, είναι η ματαιοδοξία.
          Στον αντίποδα, ο θετικός υπερόπτης. κάνει συνεχώς αγώνα, ώστε να μάθει να εκτιμάει τον εαυτό του ακόμη περισσότερο, μέσα από μεθόδους που ξεχωρίζουν το είδος μας, από τα υπόλοιπα όντα της φύσης. όπως οι τέχνες. Είναι ο απογοητευμένος της ζωής, που ψάχνει ένα δύσκολο στήριγμα, μέσα από τη μοναχικότητα και την προσπάθεια, ενώ η υψηλή του αυτοεκτίμηση, δεν του επιτρέπει συναναστροφές, με άτομα που δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες του, για την πρόοδο της ανθρωπότητας. Κάτι που τον κάνει αντιπαθητικό και απόμακρο.
          Ενώ ο αρνητικός υπερόπτης, χρησιμοποιεί τον εγωισμό του, τον οποίο ισχυροποιεί, για να βλάπτει τους άλλους, ο θετικός υπερόπτης, χωρίς να το συνειδητοποιεί, κάνει κακό ουσιαστικά στον εαυτό του!