Παιδική Χειραγώγηση στην σύγχρονη Ελλάδα!

William Gibson! Μια μεγάλη αλήθεια!

Ken Robinson- Αλλαγή των εκπαιδευτικών προτύπων

Τα 18 γνωρίσματα των δημιουργικών ανθρώπων

Η δημιουργικότητα μπορεί να είναι ένα σταθερό γνώρισμα σε κάποιους ανθρώπους αλλά ενδεχομένως και να εξαρτάται από τις εκάστοτε συνθήκες. Η έμπνευση και οι "φαεινές ιδέες" έρχονται από το πουθενά μερικές φορές - ενώ δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει όταν είναι πραγματικά απαραίτητες. Αναμφίβολα πάντως η δημιουργικότητα προϋποθέτει πολύπλοκη νοητική λειτουργία και δεν σχετίζεται με την απλή διαδικασία της σκέψης.

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως η δημιουργικότητα είναι πολυπλοκότερη από τη γνωστή θεωρία των δύο ημισφαιρίων του εγκεφάλου (το αριστερό σχετίζεται με τη λογική και αναλυτική σκέψη, ενώ το δεξί με τη δημιουργικότητα και τα συναισθήματα). Περιλαμβάνει νοητικές διεργασίες που δεν έχουν πλήρως αναλυθεί. Και από ψυχολογικής πλευράς τα δημιουργικά άτομα είναι προσωπικότητες πολυσχιδείς. Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Scott Barry Kaufman, εκείνο που χαρακτηρίζει τους δημιουργικούς ανθρώπους είναι το "μπέρδεμα" του μυαλού τους. Κι ενώ δεν υπάρχει ένας αντιπροσωπευτικός τύπος του δημιουργικού ανθρώπου, υπάρχουν 18 πράγματα που κάνουν και τους διαφοροποιούν από τους υπόλοιπους.

1. Ονειροπολούν κατά τη διάρκεια της μέρας (γνωρίζοντας ότι είναι κάθε άλλο παρά χάσιμο χρόνο). Σύμφωνα με την ψυχολόγο Rebecca L. McMillan, η "περιπλάνηση" του μυαλού κατά τη διάρκεια της μέρας υποβοηθά τη διαδικασία της δημιουργικότητας. Και σίγουρα οι περισσότεροι από μας συλλάβαμε τις καλύτερες ιδέες ενώ η σκέψη μας ταξίδευε...Μια έρευνα του 2012 απέδειξε ότι η ονειροπόληση συνδέεται με την ενδοσκόπηση και την ικανότητα ανάκλησης αναμνήσεων. Οι νευρολόγοι έχουν διαπιστώσει ακόμη ότι οι διεργασίες κατά την ονειροπόληση είναι όμοιες με εκείνες της φαντασίας και της δημιουργικότητας.

2. Παρατηρούν τα πάντα. Για εκείνους υπάρχουν παντού πιθανότητες και συνεχώς επεξεργάζονται πληροφορίες που λαμβάνουν από την πραγματικότητα γύρω τους. Η συγγραφέας Joan Didion είχε πάντοτε μαζί της ένα σημειωματάριο όπου σημείωνε οτιδήποτε παρατηρούσε για τους ανθρώπους και τα γεγονότα γύρω της προκειμένου τελικά να εξηγήσει την πολυπλοκότητα του εαυτού της. Όπως χαρακτηριστικά υποστήριξε "κοινός παρονομαστής όλων όσων παρατηρούμε είναι το 'εγώ'.

3. Εργάζονται τις 'κατάλληλες' ώρες. Πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες λένε ότι είτε πολύ νωρίς το πρωί είτε πολυ αργά το βράδυ είναι οι ώρες που δημιουργούν. Ο Vladimir Nabokov για παράδειγμα έγραφε στις 06.00 ή 07.00 το πρωί, ενώ ο Frank Lloyd Wright προτιμούσε να ξυπνήσει στις 03.00 ή 04.00 και να ξαναπάει για ύπνο αρκετές ώρες αργότερα.

4. Περνούν χρόνο μόνοι τους. Η δημιουργικότητα προϋποθέτει την υπέρβαση του φόβου της μοναξιάς (κάτι που είναι προϋπόθεση και για την ονειροπόληση). Οι καλλιτέχνες και γενικότερα οι δημιουργικοί άνθρωποι είναι συνήθως μοναχικοί κι αυτό είναι συχνά το «κλειδί» της έμπνευσής τους.

5. Αναζητούν νέες εμπειρίες. Προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι το «ανοιχτό μυαλό». Η πνευματική αναζήτηση, το κυνήγι της συγκίνησης, η επαφή με τα συναισθήματα, η τροφή για τη φαντασία. Όλα αυτά συνενώνονται με την επιθυμία της διερεύνησης του κόσμου εσωτερικού και εκείνου που βρίσκεται έξω.

6. Αντιστρέφουν τις δυσκολίες (σε ευκολίες). Πολλές ιστορίες και τραγούδια έχουν βασιστεί σε γεγονότα που προκάλεσαν μεγάλη ψυχική οδύνη. Υπήρξαν όμως ταυτόχρονα καταλυτικά για τη δημιουργία μεγάλων καλλιτεχνικών έργων. Έρευνες για τη μετα-τραυματική εξέλιξη των ατόμων, έδειξαν ότι πολλοί άνθρωποι εξελίσσονται ιδιαίτερα ως προς την πνευματικότητά τους, τις διαπροσωπικές σχέσεις, την εκτίμηση για τη ζωή, το προσωπικό σθένος και τη δημιουργικότητα. Η τραυματική εμπειρία που «διέλυσε» τον μέχρι τότε «δεδομένο» κόσμο τους, τούς δίνει ώθηση για μια άλλη θεώρηση της ζωής, για νέες εμπειρίες, επηρεάζοντας και τη δημιουργικότητά τους.

7. Αποτυγχάνουν επιτυχώς… Οι πετυχημένοι δεν παίρνουν την αποτυχία προσωπικά. Το να είναι κάποιος δημιουργικός σημαίνει συχνά ότι θα αποτύχει επανειλημμένα μέχρι τελικά να φτάσει στο σημείο που επιθυμεί.

8. Θέτουν σημαντικά ερωτήματα. Οι δημιουργικοί άνθρωποι είναι αχόρταγα περίεργοι και διατηρούν την περιέργεια αυτή ακόμη και σε μεγαλύτερη ηλικία.

9. Παρατηρούν τους ανθρώπους γύρω τους (και συχνά συλλαμβάνουν πολύ καλές ιδέες μ’ αυτόν τον τρόπο).

10. Ρισκάρουν (το ρίσκο είναι μέρος της δημιουργικής διαδικασίας). Η σχέση ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο παραβλέπεται αλλά είναι πολύ σημαντική καθώς η δημιουργικότητα είναι στην ουσία η προσπάθεια πραγμάτωσης εκείνου που προτείνει η φαντασία. Άρα συχνά μπορεί να σημαίνει χαμένο χρόνο και χρήμα.

11. Αντιμετωπίζουν τη ζωή ως ευκαιρία για προσωπική έκφραση. Ο Nietzsche θεωρούσε ότι η ζωή αλλά και ο κόσμος είναι έργο τέχνης. Κατά τον Kaufman η δημιουργικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η έκφραση των αναγκών μας, των πόθων μας και της μοναδικότητάς μας.

12. Ακολουθούν τα πραγματικά τους ‘θέλω’. Κινητοποιούνται κυρίως από εσωτερικές επιθυμίες και όχι από την επιθυμία για αναγνώριση ή αμοιβή. Δραστηριοποιούνται αντίθετα από προκλήσεις και οι έρευνες δείχνουν ότι και μόνο ο νοερός σχεδιασμός εκτέλεσης μιας δραστηριότητας, δίνει μεγάλη ώθηση στη δημιουργικότητα, ειδικά όταν αυτή η δραστηριότητα παρέχει τη δυνατότητα αξιοποίησης του ταλέντου τους.

13. Σκέφτονται πέρα από τα δικά τους όρια. Ο Kaufman υποστηρίζει ότι η ονειροπόληση συν τοις άλλοις συμβάλει στην υπέρβαση των προσωπικών ορίων και την ανεύρεση άλλων τρόπων σκέψης, κάτι που είναι προϋπόθεση της δημιουργικότητας.

14. Χάνουν την αίσθηση του χρόνου. Συχνά οι δημιουργικοί καθώς γράφουν ή ζωγραφίζουν ή χορεύουν ή εκφράζονται με κάποιον άλλον τρόπο μπορεί να βρίσκονται σε κατάσταση «δημιουργικού οίστρου», κατά την οποία η πρόκληση, η απόλαυση, η συγκέντρωση και η ηρεμία επιτυγχάνονται με ελάχιστη προσπάθεια ώστε τίποτε να μην εμποδίζει τη δημιουργικότητά τους.

15. Περιτριγυρίζονται από όμορφο περιβάλλον. Καθώς και οι ίδιοι είναι σε πολύ καλή κατάσταση απολαμβάνουν την ομορφιά γύρω τους. Μια πρόσφατη έρευνα στο περιοδικό Psychology of Aesthetics, Creativity, and the Arts έδειξε ότι οι μουσικοί έχουν ιδιαίτερα αναπτυγμένο αισθητικό κριτήριο.

16. Ενώνουν τις 'κουκίδες'. Έχουν την ικανότητα να διακρίνουν ότι υπάρχουν πιθανότητες εκεί που άλλοι δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο, είναι με άλλα λόγια διορατικοί. Κατά τον Steve Jobs η δημιουργικότητα ισοδυναμεί με την ικανότητα να ενώνει κάποιος τις κουκίδες.

17. Συνεχώς αναζητούν το καινούργιο. Οι δημιουργικοί άνθρωποι στην ουσία συνδέουν τις προϋπάρχουσες εμπειρίες τους συνθέτοντας καινούριες ιδέες, καθώς θέλουν να αποφεύγουν τη μονοτονία και τη ρουτίνα.

18. Αφιερώνουν χρόνο για πνευματική ξεκούραση. Αντιλαμβάνονται την αξία του «καθαρού» μυαλού και του βαθμού που αυτό επηρεάζει την ποιότητα της δουλειά τους. Πολλοί, ανάμεσα σ’ αυτούς και ο David Lynch, επιδιώκουν να έχουν πνευματική εγρήγορση με τεχνικές όπως η αυτοσυγκέντρωση. Μια έρευνα του 2012 στην Ολλανδία έδειξε ότι τέτοιες τεχνικές συντελούν στη δημιουργική σκέψη καθώς συμβάλουν στη βελτίωση της μνήμης, της συγκέντρωσης, της πνευματικής διαύγειας και στην καλύτερη συναισθηματική κατάσταση καθώς ελαττώνουν το άγχος.

Πρωτότυπο:

www.huffingtonpost.com

Μετάφραση / Επιμέλεια Κειμένου : Λία Μαλλίδου

www.thessalonikiartsandculture.gr

Πηγή:

http://www.awakengr.com/2015/07/18.html#ixzz3g2fG9RoM

Αφ' υψηλού καθημερινές γλωσσικές κοτσάνες!

Η ιδιότητα του πανεπιστημιακού, του πολιτικού, του φοιτητή, των συνδικαλιστών αποτελεί ελαφρυντικό ή επιβαρυντικό στοιχείο για όσους από αυτούς κακοποιούν βάναυσα την καθημερινή μας γλώσσα; Το ίδιο ελαφρυντικό, ή επιβαρυντικό ισχύει μήπως και για όσες γλωσσικές κοτσάνες περνούν καθημερινά από τα ερτζιανά (ραδιόφωνο-τηλεόραση);

Στο ερώτημα αυτό συνήθως η απάντηση είναι μάλλον αθωωτική για τους κάθε άλλο παρά υποδειγματικούς χρήστες της γλώσσας μας. Και αυτό, γιατί η σχέση της πλειονότητας αυτών που αθωώνουν με το βιβλίο είναι από ελάχιστη έως μηδενική...

Ο καθηγητής Γεώργιος Μπαμπινιώτης, στην τελευταία λεξικογραφική του απόπειρα, μας δίνει ορισμένα παραδείγματα λαθών της καθημερινής γλώσσας. Από την πλευρά μας επισημαίνουμε κάποιους σολοικισμούς και βαρβαρισμούς που κοσμούν την καθημερινή πολιτική και ενημερωτική διάλεκτο, όπως:

Τρεισήμισι εκατομμύρια αντί του ορθού τριάμισι εκατομμύρια. Τρεισήμισι κιλά, αντί του τριάμισι. Τριάμισι ώρες, αντί του ορθού τρεισήμισι ώρες. Αυτό το μπέρδεμα των γενών ξεκινάει από τη μη σωστή χρήση των αριθμητικών, συνήθως από χείλη υπευθύνων (πολιτικών, δημοσιογράφων, αλλά και πανεπιστημιακών), οι οποίοι δίνοντας το κακό παράδειγμα δημιουργούν επιδημικές καταστάσεις για τους λιγότερο... επαΐοντες (γνώστες).

Λεωφόρος Κηφισίας, αντί του ορθού λεωφόρος Κηφισιάς. Δεν χρειάζεται περίσσευμα φαιάς ουσίας, για να καταλάβει κανείς ότι ο δήμος που έχει δώσει το όνομά του στη λεωφόρο ονομάζεται Κηφισιά και όχι... Κηφισία. Εκτός εάν ο παροξύτονος τύπος Κηφισία προδίδει προτίμηση ενός ψευτοαριστοκρατικού γλωσσικού κιτς. Ας λέμε λοιπόν στον ταξιτζή «θα με πάτε παρακαλώ στη λεωφόρο Κηφισιάς»...

Σεμπτέβρης αντί του Σεπτέμβρης. Εδώ πλέον μιλάμε για μία από τις χειρότερες μορφές αφ' υψηλού ημιμάθειας.

Οκτώμβρης, αντί του ορθού Οκτώβρης. Και στους δύο αυτούς μήνες η λανθασμένη και κακόηχη παρεμβολή του γράμματος μι οφείλεται στην ξεροκεφαλιά της συνήθως αδιόρθωτης ημιμάθειας. Κατά κανόνα όσοι αμνηστεύουν αυτούς που κακοποιούν τις λέξεις, το πράττουν από μια ασυγχώρητη «μεγαλοψυχία», που έχει ως αποτέλεσμα το λάθος να καταντά απαράβατος κανόνας!

Δεν θα ήταν αγένεια για το δημοσιογράφο που συντονίζει μια ραδιοτηλεοπτική πολιτική συζήτηση να διορθώσει ακόμη και τον υπουργό, λέγοντας «μήπως εννοείτε Οκτώβρης, αντί του Οκτώμβρης;».

Η λέξη «Καλησπέρα» τείνει να γίνει μανιέρα πολυτελείας, όταν την εκστομίζουν στο καταμεσήμερο οι περισσότεροι υπάλληλοι πληροφοριών του ΟΤΕ και άλλων τηλεφωνικών εταιρειών. Την ίδια αυτή κοτσάνα πολυτελείας δυστυχώς χρησιμοποιούν παρουσιαστές ραδιοτηλεοπτικών προγραμμάτων, αλλά και αμέτρητοι πολιτικοί και άλλες σπουδαιοφανείς προσωπικότητες. Αντε λοιπόν να τους εξηγήσεις ότι εσπέρα είναι το βράδυ, μετά τη δύση του ηλίου, και ότι με το «καλησπέρα» χαιρετάς μόνον το βράδυ. Και το χειρότερο, όταν τους εξηγείς όλα αυτά, σου απαντούν με το τουπέ του δοκησίσοφου, κοινώς «ξερόλα»:

«Μα αυτό είναι το σωστό, μετά τις 12 το μεσημέρι να λέμε "Καλησπέρα"». «Ποιος σας το έμαθε αυτό;» ρωτάω τον ξερόλα. «Οι προϊστάμενοί μου κύριε» μου απαντά. «Ε, τότε μια και είναι καταμεσήμερο, να τους διαβιβάσεις την "καληνύχτα" μου» του ανταπαντώ.

Ομως αυτό το έργο έχει και άλλες αμέτρητες ξεκαρδιστικές συνέχειες. Με την πρώτη ευκαιρία ίσως τα ξαναπούμε...

ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΚΡΗΣ

Πηγή:

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=415185

Δύο ιστοσελίδες με ενδιαφέροντα άρθρα!

Αφύπνιση Συνείδησης

http://www.awakengr.com

Secret Real Truth

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Φρειδερίκος Νίτσε: Το σκυλολόι! (Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα)

«Η ζωή είναι μια πηγή χαράς- εκεί όμως που πίνει και το σκυλολόι, όλα τα πηγάδια είναι δηλητηριασμένα.

Μου αρέσει καθετί καθαρό· αλλά δεν αντέχω να βλέπω τα στόματα με τα δόντια που τρίζουν και τη δίψα των ακάθαρτων.

Έριξαν τα μάτια τους βαθιά στα πηγάδια: τώρα ανεβαίνει ως εμένα το αντιπαθητικό τους χαμόγελο.

Έχουν δηλητηριάσει το άγιο νερό με την ακολασία τους: και καθώς ονόμασαν χαρά τα βρόμικα όνειρα τους, δηλητηρίασαν ακόμη και τις λέξεις.

Η φλόγα γίνεται απρόθυμη όταν πλησιάζουν τις υγρές καρδιές τους στη φωτιά- το ίδιο το πνεύμα κοχλάζει και καπνίζει εκεί όπου το σκυλολόι πλησιάζει τη φωτιά.

Γλυκερός και παραώριμος γίνεται στα χέρια τους ο καρπός: το βλέμμα τους ρίχνει τα φύλλα των καρποφόρων δέντρων και μαδάει τις κορυφές τους.

Και μερικοί, που αποστράφηκαν τη ζωή, αποστράφηκαν μόνον το σκυλολόι: δεν ήθελαν να μοιραστούν τα πηγάδια και τη φλόγα και τους καρπούς με το σκυλολόι.

Και μερικοί, που ήρθαν σαν καταστροφείς, και σαν θύελλα από χαλάζι πάνω σ' όλα τα καρπερά χωράφια, δεν ήθελαν παρά να χώσουν το πόδι τους μέσα στο στόμα του σκυλολογιού για να του στουπώσουν το λαρύγγι.

Και η μπουκιά που με ζόρισε περισσότερο στο να την καταπιώ δεν ήταν το να μάθω ότι η ίδια η ζωή έχει ανάγκη από εχθρότητα και θάνατο και σταυρούς μαρτυρίου:

Αλλά μια μέρα ρώτησα και σχεδόν πνίγηκα από την ερώτηση μου: πώς; Η ζωή έχει ανάγκη ακόμη και το σκυλολόι;

Χρειάζονται τα δηλητηριασμένα πηγάδια και οι δύσοσμες φωτιές και τα λερωμένα όνειρα και τα σκουλήκια στο ψωμί της ζωής;

Όχι το μίσος μου, αλλά η αηδία μου καταβρόχθιζε την ζωή μου! Αχ, πολλές φορές κουράστηκα από το πνεύμα όταν έβρισκα ακόμη και το σκυλολόι πνευματώδες!

Και γύρισα την πλάτη στους κυριαρχούντες, όταν είδα τι ονομάζουν σήμερα κυριαρχία: το να εμπορεύεσαι και να παζαρεύεις τη δύναμη - με το σκυλολόι!

Κατοίκησα ανάμεσα σε ξενόγλωσσους λαούς, με κλειστά αφτιά: για να μου μείνει ξένη η γλώσσα τους της εμπορίας και του παζαρέματος της δύναμης.

Και με βουλωμένη τη μύτη μου πέρασα με κακή διάθεση μέσα από όλα τα χθεσινά και τα σημερινά: αληθινά, όλα τα σημερινά και τα χθεσινά μυρίζουν την άσχημη μυρωδιά του σκυλολογιού που γράφει!

Όμοιος με σακάτη, που έγινε κουφός και τυφλός και βουβός: έτσι έζησα εγώ για πολύ καιρό, για να μη ζήσω με το σκυλολόι της δύναμης και του γραψίματος και της ηδονής·

Με πολύ κόπο ανέβηκε το πνεύμα μου σκάλες, και με πολλή προσοχή- ελεημοσύνες της ηδονής ήταν η ανακούφιση του- και η ζωή γλιστρούσε μπροστά απ' τον τυφλό ακολουθώντας τον ρυθμό του μπαστουνιού του.

Τι μου συνέβη λοιπόν; Πώς λυτρώθηκα από την αηδία; Ποιος ξανάνιωσε το μάτι μου; Πώς πέταξα στα ύψη, όπου κανένα σκυλολόι δεν κάθεται πια κοντά στην πηγή; Η ίδια μου η αηδία μού έδωσε φτερά και δυνάμεις που με πάνε κοντά στις πηγές; Αληθινά, στα πιο μεγάλα ύψη έπρεπε να πετάξω για να ξαναβρώ την πηγή της χαράς!

Ω, τη βρήκα, αδελφοί μου! Εδώ, στα πιο μεγάλα ύψη, κυλά για μένα η πηγή της χαράς! Και υπάρχει μια ζωή όπου μπορεί κανείς να πιει δίχως το σκυλολόι!

Σχεδόν πάρα πολύ ορμητικά κυλάς για μένα, πηγή της χαράς! Συχνά αδειάζεις την κούπα, ενώ θέλεις να τη γεμίσεις!

Κι έχω ακόμη να μάθω να σε πλησιάζω με περισσότερη ταπεινότητα: πάρα πολύ ορμητικά κυλά η καρδιά μου προς εσένα:

Η καρδιά μου, μέσα στην οποία φλέγεται το καλοκαίρι μου, το σύντομο, ζεστό, μελαγχολικό, τρισμακάριστο καλοκαίρι μου: πόσο λαχταρά τη δροσιά σου η καλοκαιρινή καρδιά μου!

Πέρασε η διστακτική θλίψη της άνοιξης μου! Πέρασε η κακία των χιονονιφάδων μου τον Ιούνιο! Καλοκαίρι έγινα ολόκληρος και καλοκαιρινό μεσημέρι!

Ένα καλοκαίρι στα πιο ψηλά ύψη με κρύες πηγές και μακάρια σιγαλιά: ω, ελάτε, φίλοι μου, για να γίνει ακόμη πιο μακάρια η σιγαλιά!

Γιατί αυτό είναι το ύψος μας και η πατρίδα μας: πολύ ψηλά κατοικούμε εμείς και σε μέρος απρόσιτο για τους ακάθαρτους και τη δίψα τους.

Ρίξτε τώρα την καθαρή ματιά σας στην πηγή της χαράς μου, φίλοι μου! Πώς θα ήταν δυνατό να θολώσει απ' αυτό; Αντίθετα, οφείλει να μας στείλει πίσω το χαμόγελο της καθαρότητας της.

Στο δέντρο που λέγεται μέλλον χτίζουμε τη φωλιά μας· αετοί θα μας φέρνουν, εμάς τους ερημίτες, τροφή με τα ράμφη τους!

Αληθινά, όχι τροφή από εκείνη που θα μπορούσαν να φάνε μαζί μας οι ακάθαρτοι! Φωτιά θα νόμιζαν πως τρώνε και θα ζεματούσαν τα στόματα τους!

Αληθινά, δεν έχουμε εδώ έτοιμες κατοικίες για τους ακάθαρτους! Σπήλαιο από πάγο θα ήταν για τα σώματα και τα πνεύματα τους η ευτυχία μας!

Και σαν δυνατοί άνεμοι θέλουμε να ζούμε από πάνω τους, γείτονες των αετών, γείτονες του χιονιού, γείτονες του ήλιου: έτσι ζουν οι δυνατοί άνεμοι.Και όμοιος με άνεμο θέλω μια μέρα να φυσήξω ανάμεσα τους και με το πνεύμα μου να πάρω την ανάσα από το πνεύμα τους: αυτό θέλει το μέλλον μου.

Αληθινά, ο Ζαρατούστρα είναι ένας ισχυρός άνεμος για τα χαμηλώματα- και συμβουλεύει στους εχθρούς του και σε καθετί που φτύνει και ξερνά: "προσέξτε μην φτύσετε κόντρα στον άνεμο!"»

Mr. Freeman - Όλοι σας μισείτε ο ένας τον άλλον!

Τα ιερά λείψανα της αγίας Βαρβάρας επιστρέφουν στη χώρα μας ύστερα από 1000 χρόνια!

Ουάου! Το γεγονός της χρονιάς, ή μάλλον της χιλιετίας, είναι η επιστροφή των απομειναριών ενός νεκρού ανθρώπου, για να τα προσκυνήσουν με συγκίνηση οι πιστοί, και να κερδίσουν χρήματα οι εκμεταλλευτές της πίστης τους! Και ύστερα κοροϊδεύαμε τους αρχαίους Έλληνες, που προσκυνούσαν αγάλματα! Ειλικρινά σκεφτείτε το λίγο καλύτερα! Είναι το ίδιο να προσκυνάς το κάλος του ανθρώπινου σώματος, την τελειότητα με την οποία λάξευσαν οι αρχαίοι καλλιτέχνες, πάνω στο μάρμαρο ή τον μπρούτζο, το ανθρώπινο σώμα, που παρεμπιπτόντως ήταν και ένα μέσω προσπάθειας για να καταφέρουν οι Έλληνες να γίνουν όμοιοι με την ομορφιά που αντιπροσώπευαν τα αγάλματα, με τον θάνατο και την ασχήμια των λειψάνων που προσκυνούν οι ανόητοι πιστοί σήμερα; Όχι αγαπητοί μου αναγνώστες! Δεν έχει σχέση η λατρεία της τελειότητας της φθαρτής ομορφιάς του ανθρώπινου σώματος, με την ανυπαρξία του θανάτου, που αντιπροσωπεύουν αυτά τα αρχαία λείψανα! Δεν είμαι παγανιστής, δωδεκαθειστής κλπ Απλώς μου είναι αδιανόητο να προσκυνώ το θάνατο, από τη ζωή! Μου είναι αδιανόητο να έχω ως πρότυπα τη θυσία ανθρώπων για την πίστη τους, αλλά να προσκυνώ τα απομεινάρια μιας θυσίας, και όχι να γίνομαι ο ίδιος θυσία για τη δική μου πίστη! Οι Έλληνες δημιούργησαν τα αγάλματα, με πρότυπο την υπερβολική τελειότητα και ομορφιά του φθαρτού ανθρώπινου σώματος, έχοντας στο μυαλό τους την κοινή μοίρα όλων, για το τραγικό τέλος, με την αποσύνθεση και την ασχήμια της σαπίλας, όπως και την τέλεια ανθρώπινη εικόνα των Θεών τους, ενώ εμείς λατρεύουμε το θάνατο,  την αποσύνθεση και την ανυπαρξία, ως την μοναδική κατάληξη της ζωής! Οι ανύπαρκτοι άνθρωποι, οι ανίκανοι άνθρωποι, στέκονται άπραγοι μπροστά στον φόβο του θανάτου, προσπαθώντας να εξοικειωθούν με την ιδέα της ανυπαρξίας τους, και πως η ανυπαρξία τους είναι το τελικό αποτέλεσμα όλης τους της ζωής, και πως αυτό είναι μια μορφή ισότητας και δικαίωσης, που δεν κάνει διακρίσεις! Η ισότητα της ανυπαρξίας δηλαδή, είναι η μόνη δικαίωση που περιμένει ο ταπεινός και τιποτένιος ανθρωπάκος, με το τέλος της ζωής του, ιδιαίτερα για εκείνους που η ζωή δεν τους φέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο!

Η λατρεία του θανάτου! Εικόνα ντροπής για τον σύγχρονο άνθρωπο!

Η κουλτούρα της αγένειας (Κείμενο της Κας Χαριτίνης Καρακωστάκη)

Πηγή:

http://antikleidi.com/2013/03/12/h-koyltoyra-ths-ageneia/#comments

Πώς φτάσαμε να θεωρείται κανονικότητα η επίδειξη των κακών τρόπων.

Όταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.

Αν ο Γκόφμαν μπορούσε να κάνει μια βόλτα σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο τού σήμερα, ας πούμε στην πρωτεύουσα, θα παρατηρούσε ότι όταν συναντιούνται δύο άγνωστοι μπορούν να ακουστούν πολλά διαφορετικά πράγματα, εκ των οποίων σπανιότερα «καλημέρα» και «συγγνώμη». Ο εισαγωγικός χαιρετισμός συχνά απουσιάζει ή στην καλύτερη περίπτωση αντικαθίσταται από ένα, μάλλον επιθετικό, «να σας πω!». Η έκφραση δε του αιτήματος που πυροδοτεί την επικοινωνία είναι συχνά αδιαμεσολάβητη: «Θέλω αυτό» ή «Εχετε το τάδε;» ή «Το τσιγάρο σας έρχεται κατευθείαν πάνω μου!». Η απουσία  της λεκτικής ευγένειας συνοδεύεται συχνά και από εκφράσεις αγένειας πέραν της φυσικής γλώσσας: η παντελής αδυναμία συγκρότησης ουράς σε ένα ταμείο και οι συνακόλουθοι αναστεναγμοί δυσαρέσκειας που βγαίνουν από το παρατοποθετημένο μπουλούκι των ανθρώπων, το σολιψιστικό μπλοκάρισμα του διαδρόμου ή της πόρτας στο βαγόνι του μετρό, η ευκολία με την οποία κάποιος «δεν σε βλέπει» και σε προσπερνά κλέβοντας τη σειρά σου, χωρίς να αντιλαμβάνεται καν το «δυνατό άγγιγμα» που προκύπτει από το «ασυναίσθητο» σκούντημα ή ποδοπάτημα, δεν είναι παρά μερικές από αυτές.

Η αγένεια δεν είναι προφανώς ελληνικό προνόμιο. Σε όλες τις πόλεις, όπου η επικοινωνία δεν γίνεται με όρους γνωριμίας όπως συμβαίνει στις πιο μικρές κοινότητες, οι άνθρωποι συχνά απογοητεύονται από τη συμπεριφορά τρίτων απέναντί τους. Το ενδιαφέρον όμως της ελληνικής αγένειας στις τυχαίες δημόσιες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων είναι ότι αυτή δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή ως μεμονωμένη παρέκκλιση από έναν κανόνα αστικής ευγένειας παρά θεωρείται κανονικότητα. Αντίθετα, μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης αστικής διαστροφής, οι τύποι ευγένειας είναι εκείνοι που θεωρούνται παρέκκλιση και γίνονται συχνά αντικείμενο γελοιοποίησης, σχολιασμού και (καλοπροαίρετης;) πλάκας.

Η κουλτούρα της αγένειας διαμορφώνει ασφαλώς και τους όρους δημοσιότητας των δημοσίων προσώπων. Φωνές, τσιρίδες, υποτιμητικός πληθυντικός και μάγκικος ενικός κυριαρχούν στη ζωντανή και τηλεοπτική πολιτική αντιπαράθεση. «Ακούς τι σου λέω, ρε; Ακούς τι σου λέω;», «Αυτό που σου λέω, εγώ!» ακούγονται να βγαίνουν από το στόμα μελιτζανοκόκκινων προσώπων έτοιμων να εκραγούν. Περιγραφικά επίθετα εν είδει κατηγορητηρίου (Καραγκιόζης, μαφιόζοι, λαμόγια, ρουφιάνοι) και ηθικολογίζοντες αφορισμοί («σα δεν ντρέπεστε!», «καλά, εντάξει, μπαρμπούτσαλα») και πού και πού κανένα αναστοχαστικό συγγνώμη («Μα είστε εντελώς ηλίθιος, συγγνώμη κιόλας») δίνουν και παίρνουν προτού τα διακόψει ρυθμικά η τέλεια μονοτονία της επανάληψης: «Με αφήνετε να μιλήσω; Με αφήνετε να μιλήσω; Μα γιατί δε με αφήνετε να μιλήσω;».

Η ελληνική κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή, όπως αντίστοιχα μια άλλη εθνική κουλτούρα ευγένειας δεν είναι καθαυτή καλή. Πράγματι η χρήση κάποιων λέξεων όπως «καλημέρα», «συγγνώμη», «ορίστε», «παρακαλώ», «ευχαριστώ», καθώς και η χρήση του πληθυντικού αριθμού δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους την καλή συμβίωση των κατοίκων των πόλεων, ούτε επαρκούν για να εξαλείψουν τη βία – βίαιες συμπεριφορές εκδηλώνονται κάλλιστα και σε συνθήκης απόλυτης ευγένειας. Επιτελούν όμως, όπου χρησιμοποιούνται, μια σειρά από πολύπλοκες κοινωνικές λειτουργίες τις οποίες δεν πρέπει να παραβλέψουμε: οργανώνουν τις τυχαίες αλλά αναπόφευκτες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων, φτιάχνουν μικρές καθημερινές τελετουργίες, αισθητικοποιούν την επικοινωνία κρύβοντας την πραγματική αδιαφορία που μπορεί να νιώθει ο ένας για τον άλλον, επιτρέπουν την έκφραση μέχρι και των πιο παράδοξων αιτημάτων διαλύοντας και ξαναφτιάχνοντας στιγμιαίες σχέσεις εξάρτησης. Κυρίως, όμως, υφαίνουν το πλαίσιο μιας κουλτούρας που υπολογίζει τον Άλλον, επιτρέπει την κριτική, αλλά επιζητεί τη συναίνεση.

Όχι, η κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή. Ευνοεί όμως τις εκρήξεις, τις φορμαλιστικές αντιπαραθέσεις και τις ανταγωνιστικές επιδείξεις υπέρμετρων εγώ. Αντίθετα, η αναγνώριση του Άλλου και η προσοχή στις ανάγκες του, που αυτόματα προκύπτουν από τη μηχανική χρήση ξερών τύπων ευγένειας, καθρεφτίζουν μία προδιάθεση συναίνεσης, απαραίτητη για την αστική συμβίωση. Ευγένειες και αγένειες, ήρθε η ώρα όλες αυτές τις λέξεις, τις στάσεις, τις συμπεριφορές, να τις πάρουμε στα σοβαρά.

____

 Η Χαριτίνη Καρακωστάκη είναι πολιτική επιστήμων, υποψήφια διδάκτωρ Κοινωνιολογίας στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (Paris)

Selfie! Η εγωιστικότερη μορφή φωτογράφισης!

Όλοι μας έχουμε φωτογραφίες στο σπίτι. Άλλοι λίγες άλλοι πολλές, γενικά αυτή η ασχολία είναι των άκρων! Πολλοί βγάζουν φωτογραφίες για να θυμούνται στιγμές, ώστε με το πέρασμα του χρόνου να τις αναπολούν, με νοσταλγία και χαρά. Άλλοι απλώς επειδή η τεχνολογία προχώρησε, και δεν υπάρχει πια ο περιορισμός του φιλμ, όπως και το κόστος αγοράς και εμφάνισης. Πλέον όλοι μπορούμε να βγάλουμε όσες φωτογραφίες θέλουμε, χωρίς να είναι ανάγκη να τις τυπώσουμε. Η ερασιτεχνική φωτογραφία με αυτόν τον τρόπο έχασε κάπως την αξία της, εφόσον βγάζουμε φωτογραφίες ανάλογα με τη διάθεσή μας, ενώ δεν διστάζουμε να αποτυπώσουμε κάθε ανοησία, κάτι που διστάζαμε να το κάνουμε την εποχή που μεσουρανούσε το φιλμ! Δεν είναι κακό να χαιρόμαστε την ανοησία, την ανεμελιά και την στιγμιαία χαρά μας. Είναι άλλωστε λόγοι της ύπαρξης της ίδιας της ανθρώπινης ζωής! Σε αυτή την εποχή όμως δημιουργήσαμε είδη φωτογραφίας, που κάποτε δεν δίναμε καμία σημασία. Με την εξέλιξη των κινητών τηλεφώνων, σε μια συσκευή gadget, που το έχουμε πάντα μαζί μας, τα τελευταία 11 χρόνια, υπάρχει πλέον η δυνατότητα να βγάλουμε φωτογραφίες!

         Η εφεύρεση της φωτογραφίας, δημιούργησε στον άνθρωπο την ανάγκη να αποτυπώνει μια στιγμή ζωής, η οποία μπορεί να ερμηνευτεί ως απόδειξη της ύπαρξης μας στον κόσμο! Μεγαλώνοντας είναι ένα αποδεικτικό στοιχείο του πως υπήρξαμε κάποτε, και πως καταλήξαμε στην παρούσα κατάσταση. Μια στιγμιαία εικόνα έχει τη δύναμη να μας θυμίσει γεγονότα ή περιστατικά μιας άλλης εποχής, δανείζοντας με αυτόν τον τρόπο, ένα πολύτιμο χαρακτηριστικό της ζωγραφικής τέχνης! Μια εικόνα χίλιες λέξεις όπως συνηθίζουμε να λέμε, δηλαδή! Πολλοί από εμάς θα ήμασταν ικανοί, σε περίπτωση πυρκαγιάς, να αντιμετωπίσουμε τις φλόγες, ώστε να διασώσουμε τις αναμνήσεις μας, που βρίσκονται σε μερικά άλμπουμ φωτογραφιών. Αυτό ο γεγονός είναι η ατράνταχτη απόδειξη, πως η φωτογραφία έχει μια ανεκτίμητη αξία και θέση στη ζωή μας!

Ο τρόπος που πλέον βγάζουμε φωτογραφίες, είναι εντελώς ανούσιος, αλλά δεν θα κρίνω τον αυθορμητισμό κανενός σε αυτό το σημείο. Άλλωστε το παιχνίδι είναι μέρος της νεότητας. Αυτό όμως που έχω κάθε δικαίωμα να κρίνω, με έναν αυστηρότατο αρνητισμό, είναι η μόδα των καθαρά εγωκεντρικών, φωτογραφίσεων, που τις αποκαλούμε Selfie! Ειλικρινά, αυτή η μορφή φωτογράφισης, μου θυμίζει κάτι που είχα δει γραμμένο στην Αγγλική γλώσσα, τυπωμένο πάνω σε ένα T-Shirt: Me, Myself, and I! (Συνεχίζεται)

Lou Andreas Salomé ~ Για αυτή έκλαψε ο Νίτσε!

Σχετικά με το θέμα της βίας των ανθρώπινων κοινωνιών

Η βία ξεκινά από την σύγκριση! Οποιαδήποτε σύγκριση λοιπόν, φέρνει την αναμενόμενη σύγκρουση! Η μάνα που λέει στο παιδί να γίνει σαν τα άλλα παιδιά, επειδή το βλέπει να μην ταιριάζει στην κοινωνία, για διάφορους λόγους, θα κάνει το παιδί αντιδραστικό, και οι πρώτοι άνθρωποι που θα δεχθούν την επιθετικότητά του, θα είναι οι συνομήλικοι του και έπειτα σε μεγαλύτερη ηλικία οι γονείς! Οτιδήποτε δεν αρμόζει με την κλίμακα αρτιότητας μιας κοινωνίας, πρέπει να καταδικαστεί από τους υπόλοιπους! Οποιοσδήποτε μοιάζει μπροστά σε μια ομάδα παρόμοιων ανθρώπων, άσχημος, κοντός, υπερβολικά ψηλός, αδύνατος, χοντρός, ξένος είτε στον τόπο είτε στη χώρα κλπ καταδικάζεται! Δεν θέλουμε διαφορετικούς ανάμεσά μας! Φωνάζει η αποτυχημένη κοινωνία, θέλοντας έτσι να κρύψει τη δική της αποτυχία της ομοιομορφίας και της συνήθειας!

Και επειδή όλα ξεκινούν από την παιδεία που θα λάβει ένα παιδί, από την άμεση παιδεία που θα του δώσουν οι γονείς δηλαδή και το σχολικό του περιβάλλον, θα ήταν πιο συνετό να ξεκινούσαμε μια επιτέλους πραγματική αλλαγή της συμπεριφοράς των ανθρώπων! Ας διδαχθεί επιτέλους το παιδί, με τον σωστό τρόπο τη σημασία και την ομορφιά της διαφορετικότητας! Ας μάθουμε εμείς οι μεγαλύτεροι στα παιδιά τι σημαίνει να είναι ο εαυτός τους πάνω από όλα, ασχέτως από τα όσα τους λένε οι άλλοι! Εξάλλου ο λόγος που επικρατεί συνήθως η άποψη των άλλων για εμάς, είναι πως εκμεταλλεύονται έστω και εν αγνοία τους, την αρχέγονη κοινωνική μας φύση! Ακόμη και ο πιο απομονωμένος άνθρωπος, αν τον κλείσεις σε ένα κελί χωρίς να βλέπει και να μιλάει σε άλλον, θα σπάσει, όσο σκληρός και να είναι από τη φύση του!

Στα σχολεία των ΗΠΑ, όπως γνωρίζουμε ήδη, η σύγκριση μεταξύ μαθητών είναι στο επίκεντρο του δικού τους μορφωτικού συστήματος. Για παράδειγμα, τα αστεράκια που παίρνει το κάθε παιδί, ως επιβράβευση για την απόδοσή του στα μαθήματα, όπως και η διάγνωση του ποσοστού του IQ του από νωρίς, δημιουργεί μια αρρωστημένη σύγκριση μεταξύ των μαθητών! Τα παιδιά με λιγότερα αστεράκια, ή χαμηλότερο δείκτη IQ από τον μέσο όρο, απομονώνονται σταδιακά και νιώθουν μόνα. Αυτοί οι μέθοδοι υπάρχουν στις ΗΠΑ, για τον λόγο πως είναι η πατρίδα του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος, που έχει τις ρίζες του στην σύγκριση ικανοτήτων! Ο νόμος της ζούγκλας δηλαδή, καλά καμουφλαρισμένος με σύγχρονα πολυτελή ρούχα! Διότι μόνο οι ικανοί έχουν το δικαίωμα να πετύχουν! Για τους υπόλοιπους δεν μας ενδιαφέρει καθόλου η πορεία τους!

Οι Εξομολογήσεις του Lifo.gr

Υπάρχουν στιγμές που οι φίλοι μοιάζουν ανύπαρκτοι. Άνθρωποι που δεν μπορείς να ζητήσεις καμία βοήθεια, που δεν τους νιώθεις δικούς σου! Υπάρχουν στιγμές που ο/η σύντροφος σου, μοιάζει με έναν ξένο άνθρωπο, που δεν μπορείς να τους εμπιστευτείς τις σκέψεις σου, με τον φόβο πως θα σε κατακρίνει, πως δεν θα σε καταλάβει όπως εσύ ελπίζεις.

Πριν από αρκετό καιρό ανακάλυψα τη σελίδα του γνωστού περιοδικού. Όπου υπάρχει η στήλη με τις εξομολογήσεις! Εκεί οι άνθρωποι μιλούν για όσα δεν μπορούν να πουν ανοιχτά σε κανέναν. Και αν και οι περισσότερες εξομολογήσεις τους έχουν να κάνουν με το sex ή τις σχέσεις των ανθρώπων, θα ανακαλύψετε ψάχνοντας πως υπάρχουν ανάμεσά μας και άνθρωποι που έχουν την ανάγκη να εκφραστούν ανώνυμα μέσω του διαδικτύου, και να συμβουλευτούν από άλλους εξίσου άγνωστους ανθρώπους, για διάφορα σοβαρά θέματα που τους απασχολούν. Λοιπόν ρίξτε μια ματιά σε αυτή τη σελίδα, έστω και από περιέργεια, απλώς για να διαπιστώσετε το πόσο μόνοι νιώθουν ορισμένοι άνθρωποι τελικά! Η αποτυχία της σημερινής κοινωνίας σε όλο της το μεγαλείο!

http://www.lifo.gr/confessions

Φρειδερίκος Νίτσε: Η ιδέα της ηθικότητας των εθίμων.

Αν συγκρίνουμε τον τρόπο ζωής μας με αυτόν που έζησε η ανθρωπότητα για χιλιε­τίες, θα διαπιστώσουμε ότι εμείς οι σημερινοί άνθρωποι, ζούμε σε μια πολύ ανήθικη εποχή: η δύναμη των ηθών έχει εξασθενίσει εκπληκτικά και η ηθική έννοια έχει εκλεπτυνθεί και εξυψωθεί τόσο ώστε μπορούμε να τη θεωρήσουμε ως εξατμι­σμένη.

Γι αυτό, εμείς οι αργοπορημένοι άνθρωποι, διεισδύου­με τόσο δύσκολα στις καθοδηγητικές ιδέες που έχουν κυριαρ­χήσει στη διαμόρφωση της ηθικής και, αν κατορθώνουμε να τις ανακαλύψουμε, απεχθανόμαστε να τις κοινοποιήσουμε: γιατί ακούγονται τόσο χονδροειδείς! Ή επειδή μοιάζουν να διαβάλουν την ηθικότητα!

Αυτή είναι ήδη, για παράδειγμα, η βασική αρχή: η ηθικότητα δεν είναι τίποτα άλλο (άρα, προ­πάντων, τίποτα περισσότερο) παρά η υπακοή στα έθιμα, είναι ο παραδοσιακός τρόπος να ενεργείς και να εξελίσσεσαι. Πα­ντού όπου τα έθιμα δεν προστάζουν, δεν υπάρχει ηθικότητα. Και όσο λιγότερο καθορίζεται η ύπαρξη από τα έθιμα, τόσο μι­κρότερος είναι ο κύκλος της ηθικότητας.

Ο ελεύθερος άνθρω­πος είναι ανήθικος, εφόσον σε όλα τα πράγματα, θέλει να εξαρτάται από τον εαυτό του και όχι από τα καθιερωμένα έθι­μα: σε όλες τις πρωτόγονες καταστάσεις της ανθρωπότητας, το “κακό” ισοδυναμεί με το “νοερό”, το “αυθαίρετο”, το “ασυ­νήθιστο”, το “απρόβλεπτο”, το “ανυπολόγιστο”.

Πάντα, ανά­λογα με την αξιολόγηση των ίδιων καταστάσεων, αν μια πράξη εκτελείται όχι επειδή το προστάζει η παράδοση αλλά για άλ­λους λόγους (για παράδειγμα χάρη στην ατομική χρησιμότητά της), και ακόμη για τους ίδιους λόγους που άλλοτε είχαν θεμε­λιώσει το έθιμο, τότε ονομάζεται ανήθικη και θεωρείται ως τέ­τοια, ακόμη και απ’ αυτόν που την εκτελεί: γιατί την ενέπνευσε η υπακοή προς την παράδοση.

Τι είναι όμως η παράδοση; Μια ανώτερη αυθεντία στην οποία υπακούν όχι επειδή προστάζει το ωφέλιμο αλλά επειδή απλά προστάζει.

Σε τι διαφέρει αυτό το αίσθημα της παράδοσης από ένα γενικό αίσθημα φόβου; Είναι ο φόβος ενός ανώτερου πνεύματος που διατάζει εδώ, μια ασύλληπτη και απεριόριστη δύναμη, για κάτι που είναι πε­ρισσότερο από προσωπικό,- υπάρχει δεισιδαιμονία σ’ αυτό τον φόβο.

Άλλοτε, ολόκληρη η παιδεία και οι φροντίδες για την υγεία, τον γάμο, την ιατρική επιστήμη και τη γεωργία, τον πό­λεμο, την ομιλία και τη σιωπή, οι σχέσεις ανάμεσα στους αν­θρώπους και οι σχέσεις με τους θεούς ανήκαν στο πεδίο της ηθικότητας: αυτή απαιτούσε να τηρούν τις εντολές, δίχως να σκέφτονται “καθεαυτούς” σαν άτομα.

Αρχικά λοιπόν όλα εξαρτιόνταν από τα ήθη και τα έθιμα, και όποιος ήθελε να υψωθεί πάνω απ’ αυτά, έπρεπε να γίνει νομοθέτης, θεραπευ­τής και κάτι σαν ημίθεος; δηλαδή έπρεπε να δημιουργήσει ήθη,- πράγμα φοβερό και πολύ επικίνδυνο! – Ποιος είναι ο ηθι­κότερος; Αφ’ ενός αυτός που εφαρμόζει το νόμο συχνότερα: δηλαδή αυτός που, όπως ο βραχμάνος, φέρει τη συνείδηση του νόμου παντού και στην παραμικρή χρονική υποδιαίρεση, έτσι που το μυαλό του επινοεί συνεχώς ευκαιρίες για να εφαρ­μόζει το νόμο. Αφ’ ετέρου, αυτός που εφαρμόζει επίσης το νό­μο στις πιο δύσκολες περιπτώσεις.

Ο ηθικότερος είναι εκείνος που θυσιάζει τα πιο πολλά πράγματα στα ήθη: μα ποιες είναι οι μεγαλύτερες θυσίες; Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα ξεδι­πλώνει πολλές διαφορετικές ηθικές: αλλά η πιο σημαντική δια­φορά παραμένει εκείνη που διαχωρίζει την ηθικότητα της συ­χνότερης εκπλήρωσης, της δυσκολότερης εκπλήρωσης. Ας μην ξεγελιόμαστε για τα κίνητρα αυτής της ηθικής που απαιτεί για τεκμήριο της ηθικότητας την εφαρμογή ενός εθίμου στις δυσκολότερες περιπτώσεις!

Η υπερνίκηση του εαυτού μας δεν απαιτείται για χάρη των ωφέλιμων συνεπειών που έχει για το άτομο, αλλά για να προβάλλεται η κυριαρχία των εθίμων και των παραδόσεων, παρ’ όλες τις αντίθετες επιθυμίες και τα ατομικά συμφέροντα: το άτομο πρέπει να θυσιαστεί – αυτό απαιτεί η ηθικότητα των εθίμων.

Αντίθετα, αυτοί οι ηθικολόγοι που, όπως οι διάδοχοι του Σωκράτη, συστήνουν στο άτομο την αυτοκυριαρχία και την εγκράτεια σαν τα πιο ξεχωριστά του προτερήματα , σαν το κλειδί της πιο προσωπικής του ευ­τυχίας, είναι η εξαίρεση – και αν μας φαίνεται διαφορετικά, εί­ναι απλά επειδή έχουμε ανατραφεί κάτω από την επιρροή τους.

Ακολουθούν όλοι ένα καινούριο δρόμο και είναι θύματα της απόλυτης αποδοκιμασίας όλων των εκπροσώπων της ηθι­κότητας των εθίμων, αποκλείονται από την κοινότητα ως ανή­θικοι, και είναι, με τη βαθύτερη έννοια, κακοί. Με τον ίδιο ακρι­βώς τρόπο, ένας ενάρετος Ρωμαίος της παλιάς εποχής θεω­ρούσε κακό κάθε χριστιανό που “επεδίωκε πάνω απ’ όλα τη δι­κή του σωτηρία”. Παντού όπου υπάρχει μια κοινότητα και, κα­τά συνέπεια, μια ηθικότητα των εθίμων, επικρατεί η ιδέα ότι η τιμωρία για την παραβίαση των ηθών θίγει προπάντων την ίδια την κοινότητα: αυτή η υπερφυσική τιμωρία που η εκδήλωσή της και τα όριά της είναι τόσο δυσνόητα και μπορείς να τα εξι­χνιάσεις μόνο με υπερφυσικό φόβο.

Η κοινότητα μπορεί να υποχρεώσει το άτομο να επανορθώσει τη ζημιά που προξένη­σε σε ένα άλλο άτομο ή στην ίδια την κοινότητα. Μπορεί επί­σης να ασκεί ένα είδος εκδίκησης στο άτομο επειδή, εξαιτίας του – σαν μια υποτιθέμενη συνέπεια της πράξης του -, συσσω­ρεύτηκαν στην κοινότητα τα θεϊκά σύννεφα και οι εκρήξεις της θεϊκής του οργής,- αλλά θεωρεί προπάντων, την ενοχή του ατόμου ως δική της ενοχή, και υφίσταται την τιμωρία του ατό­μου ως δική της τιμωρία. – “Τα ήθη έχουν χαλαρώσει”, στενά­ ζει από την ψυχή του καθένας, όταν γίνονται παρόμοιες πρά­ξεις. Κάθε ατομική πράξη, κάθε τρόπος ατομικής σκέψης προ- καλούν ρίγη.

Είναι τελικώς αδύνατο να φανταστεί κανείς πόσο θα υπέφεραν τα σπανιότερα, τα πιο ερευνητικά, τα πιο πρωτό­τυπα πνεύματα στην πορεία της ιστορίας επειδή θεωρούνταν πάντα ως κακές και επικίνδυνες υπάρξεις, επειδή θεωρούσαν οι ίδιοι τους εαυτούς τους έτσι. Κάτω από την κυριαρχία της ηθικότητας των εθίμων, κάθε είδος πρωτοτυπίας είχε κακή συ­νείδηση. Ο ορίζοντας των εκλεκτών φαινόταν ακόμη πιο σκο­τεινός απ’ όσο ήταν.

Από το βιβλίο του Φρειδερίκου Νίτσε: Αυγή, Σκέψεις για τις ηθικές προλήψεις

Το όνειρο ενός γελοίου!

Μπορεί να μας έχουν φθάσει στο Αμήν, να μην έχουμε πλέον προσδοκίες σε αυτή τη χώρα, να βασανιζόμαστε από σκέψεις που πριν από 5 χρόνια δεν μας απασχολούσαν, αλλά δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο, από την μετατροπή του ανθρώπου σε έναν μίζερο και εκμεταλλευτή φτωχοδιάβολο!

Τα όνειρα ενός ανθρώπου, θα έπρεπε να είναι η απόδειξη της σημασίας που δίνει για το αύριο, και όχι η ευκολία με την οποία θέλει να αντιμετωπίσει τον κόσμο. Πριν από λίγους μήνες, είχα μια συζήτηση με μερικούς συναδέλφους μου από τη δουλειά, σχετική με την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας και των ανθρώπων της, και όπως ήταν αναμενόμενο, η κουβέντα έφθασε σε προσωπικό επίπεδο. Κάποια στιγμή μου υποστήριξε την άποψή του, την οποία και υποστήριζε ως τη μόνη λύση, για να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του με αξιοπρέπεια, και όχι ως επαίτης του κράτους. Μου είπε πως μεγαλώνοντας, θα ήταν μια καλή λύση να μεταναστεύσει σε μια χώρα φτωχή, όπου με την λιγοστή σύνταξη που θα παίρνει, θα του αρκεί για να ζήσει μια καλή ζωή εκεί! Μου έφερε ως παράδειγμα την Ταϊλάνδη, ναι σωστά μαντέψατε αγαπητοί μου αναγνώστες! Εκεί που η παιδική πορνεία έχει πάρει την ανιούσα! Έπειτα από λίγο, στη συζήτηση προστέθηκε ακόμη ένας συνάδελφος που του άρεσε επίσης η ιδέα! Και ύστερα μου κάνουν παρατήρηση, για την αυστηρότητα με την οποία αντιμετωπίζω τέτοιου επιπέδου απόψεις! Στην αρχή θέλησα να δείξω κατανόηση, στα επιχειρήματα του, δηλαδή πως εδώ θα ζούμε μόνο για να αναπνέουμε, και τίποτε άλλο, εξαιτίας των πανάκριβων αγαθών και των λιγοστών χρημάτων που θα παίρνουμε. Αλλά σύντομα ανακάλυψα την επιθυμία για προσωπικό βόλεμα, και απαξίωση για την ανθρώπινη ζωή! Ναι μάλιστα! Είναι η ιδεολογία του βολεμένου, μια τέτοια άποψη! Μόνο εκείνος που θέλει να ζει ανώδυνα, δίχως την ευθύνη της ύπαρξης του, μπορεί να σκεφτεί κατά αυτόν τον τρόπο! Και δυστυχώς δεν είναι ο μόνος! Μα αλήθεια, είναι το όνειρο αυτό, ενός ανθρώπινου ανθρώπου; Ή μήπως φέρνει περισσότερο σε κάποιο ζώο, που προσπαθεί να επιβιώσει, με κάθε κόστος, αδιαφορώντας παντελώς για τους γύρω του; Αυτό το όνειρο είναι η απόδειξη της κατάντιας του ανθρώπου! Του μικρού, ανεύθυνου, ακάματου, υπερόπτη, ανάξιου και εγωκεντρικού ανθρώπου, που ζητά από τη ζωή, να επιβιώσει, και να ξεγελάσει τον φόβο του θανάτου του, αδιαφορώντας απλώς για την πραγματική καθημερινή του παρουσία, όπου υπάρχει πράξη ανέντιμη και βολική. Βέβαια να μην ξεχάσω να αναφέρω και το ώριμο επιχείρημά του, πως δεν θα χρειάζεται να ζει ανάμεσα στους φτωχούς, ώστε να μην φοβάται πως θα τον φάνε, και να μην βλέπει μπροστά του, την σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών!!! Σε αυτά τα επιχειρήματα, απλώς αποδεικνύεται η φτωχή του και ανισόρροπη πνευματική του ικανότητα! Υποκλίνομαι μπροστά στη χυδαία του ύπαρξη, που μου μικραίνει το μεγαλείο του κόσμου, και με απομονώνει σε ένα σκοτεινό κελί, που μου κρύβει το μεγαλείο του ουρανού! Νισάφι πια με αυτούς τους κακοήθεις εκμεταλλευτές της ζωής!

Η δράση της μη δράσης!

Υπάρχει ένας τρόπος δράσης, ο οποίος είναι υπέρ της ζωής, χωρίς να την καταστρέφουμε! Ένας τρόπος με τον οποίο μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο γύρω μας, έστω και στο ελάχιστο. Η δυσπιστία για οποιαδήποτε αλλαγή, η ανεπάρκεια ελπίδας μέσα μας, και η απογοήτευση μας, ως προς την αθλιότητα με την οποία εμείς οι άνθρωποι εκμεταλλευόμαστε τη ζωή, είναι οι συνέπειες του βολεμένου!   Πώς αλλιώς! Ακόμη και ολόκληροι λαοί, που ζουν σκλαβωμένοι μέσα σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, στην πραγματικότητα έχουν βολευτεί την κατάστασή τους, γι’ αυτό και δεν προσπαθούν να την αλλάξουν.

Σε αυτό το κείμενο θα προσπαθήσω να αναπτύξω το θέμα της ατομικής δύναμης. Διευκρινίζω: Ατομικής όχι Ατομιστικής! Η βαρυθυμία και ο καθημερινός κάματος, που γεννιούνται από τις ανούσιες έννοιες, όπως η δουλειά και οι υποχρεώσεις που έχουν χρεωθεί όλοι οι άνθρωποι, εξαιτίας του σύγχρονου και αγχώδους τρόπου ζωής, δεν μας επιτρέπει να εξωτερικεύσουμε τις πραγματικές μας ανάγκες, και μας κλέβει τον πολύτιμο χρόνο, που θα έπρεπε να μας ανήκει! Αυτός ο τύπος δράσης λοιπόν, είναι αποτελεσματικότερος αν έχεις θέληση για ζωή! Για την πραγματική ζωή που σου ανήκει! Βέβαια, οφείλω να παραδεχτώ, πως υπάρχει και το ανάλογο κόστος, το οποίο ειλικρινά μπορούν να αντέξουν ελάχιστοι άνθρωποι. Ας παραμείνουμε όμως στις μεθόδους, που πρέπει να ακολουθήσουμε ώστε να πετύχουμε την πραγματική ελευθερία! Βασικά πρόκειται για ένα μόνο είδος συμπεριφοράς που πρέπει να αναπτύξουμε, ώστε να καταφέρουμε να ζήσουμε ελεύθεροι! Κάνω λόγο για την Αποχή! Όσο απέχουμε από μία κατάσταση που μας ενοχλεί, τόσο είναι πιο εφικτό να την εξαφανίσουμε! Τα πάντα μέσα στη ζωή, παίρνουν σημασία, σύμφωνα με τη βαρύτητα με την οποία τα αντιμετωπίζουμε. Όταν δεν τους δίνουμε σημασία, χάνουν τη δύναμη τους, και με την πάροδο του χρόνου τελικά εξαφανίζονται! Είναι μια μέθοδος που θα μπορούσε να πιάσει και στο καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα, της ελεύθερης αγοράς. Ο μόνος τρόπος για να καταφέρουμε να αλλάξουμε τη δικτατορία της ελίτ, και να ανατρέψουμε, όχι απλώς να καθυστερήσουμε τις ιδιότητές του, είναι η απαξίωσή του χρήματος, στην προκειμένη περίπτωση! (Συνεχίζεται) 

Χριστούγεννα: Η εμποροπανήγυρης του καπιταλισμού!

Παραμονή Χριστουγέννων 2014. Τα καταστήματα προσπαθούν να καλύψουν τη ζημία του κέρδους τους, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Ο περισσότερος κόσμος ακόμη και αυτή την εποχή, ενώ δεν παίρνει το δώρο του, τον 13^ο μισθό δηλαδή, προσπαθεί να καταναλώσει, ώστε να ζήσει για λίγες ημέρες την ψευδαίσθηση της αφθονίας, της μόνης για τους περισσότερους από εμάς, αξίας της ζωής!  Όλη η ζωή μας περιστρέφεται γύρω από τον υπερκαταναλωτισμό. Την αιτία δηλαδή που μας έφθασε σε αυτό το σημείο.

Ο άνθρωπος που έχει την ανάγκη να ευχηθεί χρόνια πολλά, και να του ευχηθούν, στο πλαίσιο της υποχρέωσης ή της ανάγκης, είναι σκλάβος του συστήματος! Κοινωνική υποχρέωση δηλαδή, χωρίς καθόλου συναίσθημα και ειλικρίνεια! Ζούμε μια ανούσια και κίβδηλη πραγματικότητας, που ο μόνος λόγος της ύπαρξης της, είναι η ονειρική εξομοίωση των όσων θα θέλαμε να ζήσουμε. Διαφορετικά θα μπορούσαμε νε πούμε πως ο άνθρωπος έλκεται από το ζωτικό ψεύδος! Το οποίο έχει μεγάλη ανάγκη να συντηρεί, ώστε να του δημιουργείται η εντύπωση πως ζει! Οτιδήποτε στη ζωή όμως είναι στατικό, είναι νεκρό! Οι γιορτές δεν έχουν καμία σημασία για τον αναζητητή της αλήθειας! Οι γιορτές όπως της αντιλαμβανόμαστε, είναι η επιτυχημένη εφεύρεση του καπιταλισμού, για να σκλαβώνει τις συνειδήσεις των ανθρώπων, το ελκυστικό δόλωμα που προσελκύει όλες τις ηλικίες, και της αποχαυνώνει, δημιουργώντας ίσες ανάγκες! Πώς μπορεί όμως ένας άνθρωπος να αντισταθεί σε αυτό το διεφθαρμένο και υποχρεωτικό σύστημα αξιών; Εφόσον είμαστε κοινωνικά όντα, μας είναι δύσκολο να απομακρυνθούμε από τις συνήθειες της κοινωνίας, διότι υπάρχει ο κίνδυνος της απομόνωσης, εξαιτίας του φόβου της μη αποδοχής μας από τους γύρω μας. Μια θαρραλέα φύση όμως, ξέρει πώς να αντιμετωπίζει παρόμοιες καταστάσεις! Με την μέθοδο της μη δράσης, καταφέρνει να αντιστέκεται αποτελεσματικά σε οποιαδήποτε υποχρέωση του έχει αναθέσει η κοινωνία. Δεν χρειάζεται δηλαδή να κάνει οτιδήποτε, ώστε να αντιδράσει αποτελεσματικά σε ένα σύστημα θεσμών, που του έχει επιβληθεί. Πρέπει απλώς να μην δίνει καμία σημασία, και όλα θα έρθουν από μόνα τους! Αλλά δυστυχώς η οποιαδήποτε αλλαγή δεν δύναται να συμβεί από έναν μόνο άνθρωπο, ή από μια μικρή ομάδα ανθρώπων με τις ίδιες ιδέες! Χρειάζεται μια παιδία που θα αφύπνιζε συνειδήσεις, αντί να τις σκλαβώνει, η οποία με το πέρασμα μερικών γενιών θα κατάφερνε επιτέλους την κατάρρευση του υπάρχοντος συστήματος! Αργή και αποτελεσματική δράση δηλαδή, με υπομονή και επιμονή, όπως ο αέρας και το νερό, που καταφέρνουν να διαβρώσουν τα βράχια στη θάλασσα!

Επιστροφή στο παρελθόν: Μια μέθοδος ανακάλυψης του πραγματικού μας εαυτού!

Η μόνη ελπίδα για να ανακαλύψουμε το ποιοι είμαστε πραγματικά, είναι το να καταφέρουμε να επιστρέψουμε νοητά στο παρελθόν μας. Κάτι σαν ψυχοθεραπεία δηλαδή, αλλά περισσότερο αποτελεσματική, διότι η ψυχανάλυση ως επιστήμη, αυτό που καταφέρνει στην ουσία, είναι το να βελτιώσει την προσωπικότητά μας, και όλες τις αρρώστιες που δημιουργούνται από αυτή. Την προσωπικότητα όμως τη δημιουργούμε ως κοινωνική ανάγκη, διότι είμαστε κοινωνικά όντα, και πρέπει να δείχνουμε όμοιοι με τους άλλους, για να ενταχθούμε ευκολότερα στην κοινωνία που έτυχε να μεγαλώσουμε, ή διαφορετική ώστε να ισχυροποιήσουμε την ψευδαίσθηση πως είμαστε μοναδικοί. Το να καταφέρουμε να γυρίσουμε πίσω στο παρελθόν, στη νηπιακή εκείνη ειλικρινή ηλικία, όπου δεν υπήρχε προσωπικότητα, είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα που θα μπορούσαμε να πετύχουμε, διότι ανακαλύπτουμε ξανά το χαρακτήρα μας!

Ολάκερη η ζωή μας είναι ένας δύσκολος δρόμος. Ξεκινάμε μη έχοντας καμία απολύτως ιδέα για το ποιοι είμαστε, και καταλήγουμε να γινόμαστε σκλάβοι του συστήματος, με την δειλή αποδοχή μιας πλαστής προσωπικότητας. Κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, υποχρεούμαστε ασυνείδητα να καθοδηγούμαστε από τις συμβουλές των μεγαλύτερων μας, εξαιτίας της αφέλειας και της ανευθυνότητας μας. Η μόνη προστασία που λαμβάνουμε με την πρόφαση της αγάπης των δικών μας ανθρώπων, είναι εκείνη της υποχρεωτικής υποδούλωσης, υπό την επήρεια της δικής τους θέλησης. Με αυτόν τον τρόπο αποκτούμε συνήθειες, οι οποίες είναι αντίκτυπο της κουλτούρας της οποίας αποδεχόμαστε με την έννοια του λαού. Αυτό όσο είμαστε νέοι, σημαίνει ανάγκη για συντροφικότητα, αλληλεγγύη, ισότητα, αποδοχή. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας, η ανάγκη για να αποκτήσουμε εαυτό μεγαλώνει, λόγω της αύξησης των σεξουαλικών ορμών μας, για μεγαλύτερη πιθανότητα έλξης του αντίθετου φύλου. Η προσωπικότητα με αυτόν τον τρόπο γίνεται όχι απλώς αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας, αλλά εξαπατά και τον εαυτό καθορίζοντας τη συμπεριφορά του ατόμου, σύμφωνα με τις δικές του προτιμήσεις. Η επιβίωση γίνεται ανάγκη, και η ζωή παραμερίζεται για χάρη μιας δήθεν ασφαλής κοινοτυπίας. Η αρχή της ενήλικης ζωής μας δεν διαφέρει αρκετά από τα εφηβικά μας χρόνια, εφόσον εξακολουθούμε να ακολουθούμε τις ανάγκες μας, και η σύγκριση μεγαλώνει περισσότερο, ως παρηγοριά της κούφιας μας ύπαρξης. Όμως ένα θαύμα συμβαίνει σε ορισμένους από εμάς, και από τα 25 τουλάχιστον χρόνια μας, αρχίζει ξανά να αναγεννιέται το πάθος για αυτογνωσία, και επίγνωση του ποιοι πραγματικά είμαστε. Η αμφιβολία αυτή ξεκινά από μια ανικανοποίητη ζωή, γεμάτη κενά και ερωτήματα, που όμως εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Αντιλαμβανόμαστε την ανεμελιά της νιότης, ως φάρμακο για τη μίζερη ύπαρξη μας. Η επαναληπτικότητα γίνεται άξαφνα αντιληπτή, και η ρήξη με την κοινωνία μας αναπόφευκτη. Οι δειλοί απλώς αποδέχονται αυτή τη μιζέρια, από την οποία απατώνται πως είναι η μόνη πορεία της ζωής. Ακολουθούν την πεπατημένη, εξαιτίας της ασφάλειας που τους παρέχει η κοινωνία στην οποία μεγάλωσαν, επειδή είναι η μόνη αποδεδειγμένη πραγματικότητα της ζωής.         Ορισμένοι όμως περισσότερο ανήσυχοι, νοιώθουν να ασφυκτιούν με τους κανόνες και ψάχνουν τρόπους για να αντιμετωπίσουν αυτό που έγιναν. Ξεκινούν μια πολύχρονη διαδικασία, όπου προσπαθούν να διαχωρίσουν τον πλαστό με τον αληθινό εαυτό τους. Χρειάζονται χρόνο για να μάθουν πως δεν είναι αυτό που καλλιεργούσαν με τόση φροντίδα. Στην αρχή ξαφνιάζονται και τρομοκρατούνται. Ύστερα παθαίνουν κατάθλιψη, από την διαπίστωση πως δεν είναι αυτό που πίστευαν πως είναι, και ξεκινά για εκείνους μια περίοδος απραγίας και ασυνείδητότητας. Έπειτα γεννιέται μέσα τους η επιθυμία να γίνουν υπαρκτοί, δηλαδή να αποκτήσουν ξανά συνείδηση, άρα εαυτό. Και ο μόνος τρόπος για να το καταφέρουν, είναι να επιτρέψουν την επιστροφή του εαυτού τους, σε μια νοητή προσέγγιση του παρελθόντος τους. Πρόκειται για μια βασανιστική διαδικασία η οποία απαιτεί θέληση και δύναμη. Η θέληση έχει ήδη αποκτηθεί από την επιθυμία να γίνουν υπαρκτοί, και η δύναμη από την θεραπεία της κατάθλιψης τους, χωρίς καμία βοήθεια από τρίτους! Άλλωστε η καλύτερη και αποτελεσματικότερη θεραπεία, είναι να αρχίσουμε να ακούμε επιτέλους τον εαυτό μας. Αυτό μπορεί να συμβεί μετατρέποντας την άπραγη και αποδεκτή σε οτιδήποτε, υπάκουη θέλησή μας, σε μια μάχιμη και αμφισβητούσα δημιουργικότητα. Η ανακάλυψη του ποιοι πραγματικά είμαστε, ξεκινά με τον πειραματισμό και την αφιέρωση του χρόνου μας σε εμάς τους ίδιους. Δοκιμάζουμε όσο το δυνατόν περισσότερα πράματα, τα οποία θα μας επιτρέψουν να ανακαλύψουμε τι ακριβώς μας γεμίζει χαρά. Δεν υπάρχει πραγματικά ανίκανος άνθρωπος, όλοι μας είμαστε ικανοί για κάτι. Η συνειδητοποίηση αυτής της αλήθειας, είναι το μεγαλύτερο βήμα για την αυτογνωσία. Διότι στην πορεία της ανακάλυψης του εαυτού είναι επικίνδυνο να μας δημιουργηθεί η εντύπωση, πως επειδή μπήκαμε σε μια τόσο δύσκολη διαδικασία, είμαστε μοναδικοί και όλοι οι υπόλοιποι είναι ανόητοι, διότι θα ξαναπέσουμε στην παγίδα της προσωπικότητας!

Η εξάρτηση του ατόμου από το sex:

Έχετε προσέξει το πόσο πολύ προβάλλεται καθημερινά, η απόλαυση του sex; Πόσο διαφημίζεται μέσα από καταναλωτικά προϊόντα, τραγούδια και κινηματογραφικές ταινίες; Πόσο πολύ εύκολα μπορεί κανείς να αγοράσει ή να νοικιάσει ταινίες πορνό, να δει φωτογραφίες και να παρακολουθήσει βίντεο στο διαδίκτυο, ανάλογα με τις ορέξεις του και τις σεξουαλικές του προτιμήσεις; Να επισκεφτεί ένα sex shop, και να προμηθευτεί διάφορα βοηθήματα για την απόλαυσή του; Επειδή ο άνθρωπος είναι ένα όν το οποίο έχει πάθη, σίγουρα όλοι οι παραπάνω λόγοι έχουν μια ιδιαίτερη σημασία στην ύπαρξή τους. Δεν πρόκειται βέβαια να καταδικάσω το sex ως πράξη, αυτός είναι ρόλος των ανόητων θρησκειών και των επικίνδυνων παραδοσιακών ηθικολόγων! Σημασία δεν έχει η πράξη αλλά η ποιότητά της! Και ανάλογα με την ποιότητα, μπορούμε να ανακαλύψουμε το τι άνθρωποι είμαστε, αν είμαστε βέβαια άνθρωποι! Αλήθεια, ποιος ο λόγος αυτής της αυξανόμενης προβολής του sex; Είναι γνωστό πως ως τη δεκαετία του 1950, το sex θεωρούταν ακόμα ταμπού. Νεαρά ζευγάρια βρισκόντουσαν στα κρυφά, ακόμη και για ένα χάδι ή ένα φιλί, μακριά από τα κακεντρεχή βλέμματα του κόσμου. Η κοινωνία αλλάζει με ταχείς ρυθμούς. Αυτό που θεωρούταν ταμπού στο παρελθόν, σήμερα θεωρείται φυσιολογικό, και ούτω κάθε εξής. Η επιστήμη μας έδωσε την ελευθερία να απολαμβάνουμε τα σώματά μας, μας εκσυγχρόνισε και βελτίωσε την ποιότητα της ζωής μας. Τα ήθη και τα έθιμα με την πάροδο του χρόνου καταργούνται, και αντικαθίστανται με μια σύγχρονη αντίληψη του κόσμου, μακριά από το σκοτάδι που εξουσίαζε κάποτε τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Ο εκσυγχρονισμός αυτός διαλύει τα ταμπού και δίνει ελευθερία στους ανθρώπους. Αλλά η απότομη αυτή αλλαγή στην αντίληψη μας για το τι εστί σεξουαλική πράξη, έγινε η ‘’Αχίλλειος Πτέρνα’’ της σημερινής κοινωνίας. Δεν κάνω λόγο βέβαια, για την απόκτηση ελευθερίας στην έκφραση των σεξουαλικών μας επιθυμιών, αλλά για το πώς ο άνθρωπος και το κατώτατο πνευματικό του επίπεδο, έφθασε στο σημείο να εκμεταλλευτεί αυτή την ελευθερία, που τόσο λαχταρούσε ανά τους αιώνες. Έπειτα από την πάροδο χιλιετιών, ο άνθρωπος μέσα από τις ηθικοπλαστικές του παραδόσεις, και τα πολιτισμικά του έθιμα, κοιμόταν σε μια πλάνη η οποία έμοιαζε με άγρια αρκούδα σε χειμερία νάρκη, οπότε με το που του δόθηκε η πρώτη κιόλας ευκαιρία, το ζώο μέσα του ξέσπασε βίαια προς τον πιο επικίνδυνο εχθρό. Τις εμμονές του! Οι σεξουαλικές εμμονές είναι δημιούργημα της στέρησης. Για παράδειγμα οι βιασμοί που γίνονται στους πολέμους, είναι η δυσάρεστη απόδειξη αυτού του φαινόμενου.

Η κοινωνία είναι καταπιεσμένη από όλα όσα εμείς οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει. Και νιώθουμε ανήμποροι να αντιμετωπίσουμε τις επιπτώσεις αυτής της μεγάλης αποτυχίας, εξαιτίας του φόβου πως εμείς είμαστε οι μόνοι υπαίτιοι για τη δυστυχία μας. Έτσι προσπαθούμε να ξεφεύγουμε από τα προβλήματά μας, επειδή είμαστε γεμάτοι σκοτούρες, οι οποίες δεν μας αφήνουν τον απαραίτητο ελεύθερο χρόνο για να αντιμετωπίσουμε τον κόσμο που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Η μόνη διέξοδος είναι η απόλαυση της στιγμής, οι επιφανειακές διασκεδάσεις και οι σύντομες απολαύσεις. Ο λόγος που τα Σαββατόβραδα γεμίζουν τα μπαρ, και τις Κυριακές τα γήπεδα, είναι η απόδειξη της δειλής μας οπισθοχώρησης, προς τα καθημερινά μας προβλήματα. Προσπαθούμε να ξεχάσουμε το πρόβλημα, παρά να το αντιμετωπίσουμε. Αυτή η τεμπελιά μας είναι υπαίτια του σύντομου και ανούσιου sex. Δεν αγωνιζόμαστε για να κερδίσουμε τη συμπάθεια του ατόμου, με το οποίο επιθυμούμε την ερωτική συνεύρεση, μήτε έχουμε υπομονή για να ερωτευτούμε κάποιον άνθρωπο, διότι φοβόμαστε την αντίδρασή του στο δικό μας ερωτικό κάλεσμα. Ο φόβος, οι γρήγοροι ρυθμοί της ζωής, η τεμπελιά μας, ο παραγεμισμένος μας χρόνος, είναι οι κυριότερες αιτίες του σεξουαλικού μας εξαναγκασμού! Πιστεύουμε πως μια στιγμή απόλαυσης, είναι ικανή να μας δώσει την ευτυχία. Δεν σκεπτόμαστε ποτέ μας όμως, πως η ευτυχία δεν εξαρτάται από τον καθένα! Η εξάρτιση μας δηλώνει την απουσία του εαυτού. Και χωρίς εαυτό, δεν μπορούμε να απολαύσουμε πραγματικά την ποιότητα της στιγμής που κάνουμε sex! Διότι μονάχα δύο διαφορετικές οντότητες, έχουν το δικαίωμα να μοιράζονται τη στιγμή! Στη καλύτερη περίπτωση, ο καθένας προσπαθεί να ικανοποιήσει ή να επιβεβαιώσει το ανύπαρκτο μέσα στην κοινωνία Εγώ του.  Και αυτό σίγουρα δεν είναι sex! Είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια του ατόμου να νοιώσει κάπως όμορφα, μέσα σε μια κοινωνία γεμάτη πικρίες. Είναι ένα ναρκωτικό και τίποτε άλλο, μια αυθυποβολή, μια θεραπεία με ματζούνια στον αιώνα της επιστήμης! (Συνεχίζεται)