Αντιρατσιστικό βίντεο υπέρ των ατόμων με ειδικές ανάγκες!

Ένα συγκλονιστικό βίντεο το οποίο προσπαθεί να σπάσει τα ταμπού της κοινωνίας μας, σύμφωνα με τη σωστή μορφή που πρέπει να έχει κάθε άνθρωπος! ‘’Γιατί, ποιος είναι τέλειος;’’

Stephen Hawking: H “μετά θάνατον ζωή είναι ένα παραμύθι για αυτούς που φοβούνται το σκοτάδι”.

Πρόσφατα ο θεωρητικός φυσικός Stephen Hawking, δήλωσε το εξής:

H “μετά θάνατον ζωή είναι ένα παραμύθι για αυτούς που φοβούνται το σκοτάδι”.

Το μεγαλείο αυτού του ανθρώπου, είναι πως ενώ είναι ανάπηρος, σε χειρότερη μοίρα ακόμη και από έναν παραπληγικό, εξακολουθεί να παραμένει ακέραιος στα πιστεύω του! Ένα μεγάλο μπράβο στον ορθολογιστικό τρόπο σκέψης του, που έρχεται σε αντιπαράθεση με τις ανόητες και αναπόδειχτες θέσεις των θρησκειών, απέναντι στο φόβο του θανάτου, οι οποίες αποδεικνύουν μια καθαρά εγωιστική φιλοσοφία, η οποία κάνει το άτομο εξαρτημένο από τους φόβους του. Ας διδαχθούμε επιτέλους από τους μαθηματικούς νόμους του σύμπαντος, και να πάψουμε να είμαστε εγωιστές! Ο Ήλιος θα πεθάνει κάποια στιγμή, αλλά εμείς που δεν είμαστε τίποτα μπροστά στα επιτεύγματα της δημιουργίας του, εξακολουθούμε να πιστεύουμε στην ύπαρξη μιας άλλης ζωής! Η αστρονομία και η αστροφυσική, είναι ίσως οι μόνες επιστήμες, που είναι ικανές να μας αποδείξουν, την ανοησία με την οποία ο άνθρωπος μετρά το χρόνο, θεωρώντας ακόμη και πως του ανήκει! Ας διδαχθούμε επιτέλους από τα αστέρια, και ας αφήσουμε τα όνειρα για τους δειλούς!

Υπέροχοι άνθρωποι, σπουδαία μυαλά!

Richard Dawkins

Carl Sagan

R. Feynman

St. Hawking

O Αμερικανός κωμικός George Carlin σατιρίζει το δόγμα της θρησκείας.

Religion is bullshit

Τen commandments

H λεηλασία των αρχαιοελληνικών αρχέτυπων

Τρία βίντεο που παρουσιάζουν ορισμένες αλήθειες σχετικά με το πως ο Ιουδαιοχριστιανισμός, εισέβαλε στην Ελληνική θρησκεία, και στον Ελληνικό πολιτισμό, με αποτέλεσμα να εδραιωθεί στην Ελληνική κοινωνία, ώς μέρος αυτής και της φιλοσοφίας της.

1. Ο Σταυρός

2. Η Παναγία

3. Ο Διόνυσος

Το VETO της φρίκης!

Όλοι μας πρέπει να παρακολουθήσουμε αυτό το βίντεο, με τις σκληρές εικόνες ενός λαού που σφαγιάζεται, για να καταλάβουμε το τι εστί πόλεμος!

Απαισιόδοξο Πάζλ

<<Άκου Άνθρωπάκο>>…

Ο <<Θαυμαστός καινούριος κόσμος>> σου, έχει τελικά μια γεύση από το μακρινό πλέον <<1984>>. Μπορεί <<Έτσι να μίλησε ο Ζαρατούστρα>>, αλλά εσύ προτίμησες την <<Πρέβεζα>> για μόνιμη κατοικία σου, ενώ λίγο νοτιότερα της, υπάρχει η <<Ιθάκη>>. Μια <<Δίκη>> αδιέξοδη είναι η ζωή σου, αφού πλέον πιστεύεις, από την εποχή του διαφωτισμού, πως <<Δεν υπάρχει Θεός>> και επειδή διστάζεις<< Άμλετ>> στη ζωή να γίνεις, σου αρκούν οι <<Γάμοι του ουρανού και της κόλασης>>. <<Το κοράκι>> όμως σε παρακολουθεί, θυμίζοντας σου πως <<Παράδεισος δεν υπάρχει πάνω στις στέγες>>, μήτε κάποιος ουρανοκατέβατος <<Μικρός Πρίγκιπας>>, που θα σε γλιτώσει από την άχαρη ενηλικίωση σου. Επειδή το <<Εγώ>> σου έχει περισσότερη δύναμη από εσένα, επειδή <<Στο δρόμο>> όλα μοιάζουν κοινά και τιποτένια. Κι αν <<Η πτώση>> σου σε οδήγησε σε κάποιο κρύο και μίζερο <<Υπόγειο>>, ποτέ σου να μη λησμονήσεις, πως η <<Γκέμμα>> εκεί ψηλά πάντοτε θα σε περιμένει!

Ο θετικός και ο αρνητικός υπεροπτικός

Στο παρελθόν έχω κάνει σφοδρή επίθεση, κατά της θλιπτικής κατηγορίας ανθρώπων, που ανήκουν στους υπερόπτες, προτείνοντας ορισμένους τρόπους, κατά την κρίση και την εμπειρία μου, για κάθε αποτελεσματική αντιμετώπιση τους. Αν και ως επί τo πλείστον, πρόκειται για μια δυσάρεστη κατηγορία ανθρώπων, που δημιουργείται από ορισμένα χαρακτηριστικά, όπως η χαμηλή αυτοεκτίμηση, ανικανότητα κριτικής σκέψης, και δαρβινικές μεθόδους επιβίωσης, υπάρχει και μια δεύτερη κατηγορία υπεροπτών, η οποία δημιουργείται αφενός, από τη δυσαρέσκεια προς τους άλλους, και αφετέρου, από την ανάγκη ανακάλυψης του εαυτού. Είναι εξαιρετικά δύσκολο, να διακρίνει κάποιος, αυτές τις διαφορές, ανάμεσα σε δύο άτομα που επιβεβαιώνουν την πρώτη ή την δεύτερη κατηγορία του υπεροπτικού. Μονάχα κάποιος με υψηλή οξυδέρκεια, είναι ικανός να καταλάβει τις διαφορές τους. Διότι για να διακρίνει κάποιος την θετική ή την αρνητική του στάση προς τη ζωή, πρέπει οπωσδήποτε, να γνωρίζει σε βάθος, ορισμένα βιώματα του, ή τουλάχιστον τις ασχολίες του, και τα ενδιαφέροντα του.
     Όπως επισήμανα και παραπάνω, ο αρνητικός υπερόπτης, είναι άτομο με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Αυτό του δίνει το χάρισμα του κακού χιούμορ, που το εκμεταλλεύεται κυρίως, για να κάνει εύκολα κοροϊδευτικά σχόλια προς τους άλλους, ώστε να κερδίζει την συμπάθεια των γύρω του. Επίσης δεν χαρακτηρίζεται, για την κριτική ικανότητα στις σκέψεις του, κάτι που φανερώνει αμέσως την αδυναμία του, να κρίνει σωστά τους άλλους, ενώ αποφεύγει με παιδικό τρόπο, τα οποιαδήποτε σχόλια, που του εκσφενδονίζουν οι αντίπαλοί του. Εξαιτίας αυτών των χαρακτηριστικών του, για να καταφέρει να υπερισχύσει, έναντι των υπολοίπων, χρησιμοποιεί δόλιες μεθόδους, ώστε να κερδίζει την συμπάθεια και την εμπιστοσύνη, ατόμων με κοινά χαρακτηριστικά. Στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στο ζωώδες ένστικτο της επιβίωσης, εξευτελίζοντας κάθε μορφή πολιτισμικής ανωτερότητας. Επίσης το σημαντικότερο αρνητικό χαρακτηριστικό του, είναι η ματαιοδοξία.
          Στον αντίποδα, ο θετικός υπερόπτης. κάνει συνεχώς αγώνα, ώστε να μάθει να εκτιμάει τον εαυτό του ακόμη περισσότερο, μέσα από μεθόδους που ξεχωρίζουν το είδος μας, από τα υπόλοιπα όντα της φύσης. όπως οι τέχνες. Είναι ο απογοητευμένος της ζωής, που ψάχνει ένα δύσκολο στήριγμα, μέσα από τη μοναχικότητα και την προσπάθεια, ενώ η υψηλή του αυτοεκτίμηση, δεν του επιτρέπει συναναστροφές, με άτομα που δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες του, για την πρόοδο της ανθρωπότητας. Κάτι που τον κάνει αντιπαθητικό και απόμακρο.
          Ενώ ο αρνητικός υπερόπτης, χρησιμοποιεί τον εγωισμό του, τον οποίο ισχυροποιεί, για να βλάπτει τους άλλους, ο θετικός υπερόπτης, χωρίς να το συνειδητοποιεί, κάνει κακό ουσιαστικά στον εαυτό του!

Δημήτρης Μητροπάνος 2/4/1948-17/4/2012

Από τους λίγους ερμηνευτές, που κατάφεραν να αγγίξουν ανθρώπους, με διαφορετικές μουσικές προτιμήσεις. Ο Δημήτρης Μητροπάνος κατάφερε λοιπόν να αγγίξει και εμένα, με τη γνήσια λαϊκή του φωνή, και τις αναπάντεχες συνεργασίες του, σύμφωνα με τα στερεότυπα της λαϊκής μουσικής, με νεότερους καλλιτέχνες, χωρίς όμως να ξεφεύγει από τη λαϊκή του παιδεία. Το μπουζούκι σε ορισμένα τραγούδια μάλιστα, ηλεκτριζόταν υπό τη συνοδεία μιας ηλεκτρικής κιθάρας! Ένας γνήσιος λαϊκός καλλιτέχνης, που η ηθική του αξιοπρέπεια, θα έπρεπε πλέον να γίνει παράδειγμα προς μίμηση, για κάθε σύγχρονο συνεχιστή της λαϊκής μουσικής. Η εποχή μας είναι δύσκολη, και ο τόπος για ακόμη μια φορά, φαίνεται να έχει χάσει πολλά από τα άξια παιδιά του. Οι περισσότεροι εναπομείναντες, είναι η απόδειξη της πολιτισμικής μας κατάντιας! Διότι το ταλέντο από μόνο του, δεν δικαιώνει την υστεροφημία κανενός! Η ηθική υπόσταση του κάθε καλλιτέχνη, είναι αυτή που βεβαιώνει την μετέπειτα αγάπη του κόσμου, και είναι αυτό που απομένει μετά το θάνατο!

Καλό σου ταξίδι Δημήτρη!

Ορισμένοι τρόποι αποτελεσματικής αντιμετώπισης, μιας δυστυχώς πολυπληθούς κατηγορίας ανθρώπων.

Η κατώτατη ευρωπαϊκή νοοτροπία μας, επηρεασμένη από τις βαλκανικές κοινωνίες, εξαιτίας της Τούρκικής κατοχής, όπως θα έχετε ήδη προσέξει οι περισσότερο συνετοί άνθρωποι, απαρτίζεται από άτομα παραζαλισμένα από την ποταπότητα τους, και μη έχοντας κάτι αξιοσέβαστο να επιδείξουν από τον εαυτό τους, του οποίου την πραγματικότητα αγνοούν, παρασύρονται από την φαινομενική υποκειμενικότητα τους, κρατώντας στα λερωμένα τους χέρια, το λάβαρο της υποτιθέμενης ανωτερότητας τους. Ελπίζουν συνειδητά με αυτόν το δόλιο τρόπο, να γεμίσουν το κενό της ύπαρξης τους, με ψεύδη τα οποία ξεπερνούν τον βαθμό της επικινδυνότητας, για τα υπόλοιπα ανυποψίαστα μέλη της κοινωνίας. Οι φρενοβλαβείς αυτοί άνθρωποι, γίνονται συνήθως επιθετικοί, φανερώνοντας τα κόμπλεξ τους, με τον ίδιο τρόπο που τα ζώα φυλάσσουν την περιοχή τους, γυρνώντας την ανθρωπότητα χιλιετίες πίσω, ξεπερνώντας ακόμη και τα 50.000 έτη, του είδους όπου φαίνεται πως ανήκει η πλειονότητα των ανθρώπων σήμερα.
           Για να ξεκαθαρίσω κάπως τα πράματα, θα σας έλεγα με πιο απλά λόγια, πως απευθύνομαι αποκλειστικά στους υπερόπτες! Άνθρωποι κομπλεξικοί, που αποκαλύπτουν σε κάθε τους ευκαιρία τα ζωώδη ένστικτά τους, ντροπιάζοντας με αυτόν τον τρόπο, ακόμη και το παρελθόν μας, που σε φυσιολογικά πλαίσια, η σημερινή ανθρωπότητα, δεν θα έπρεπε να νιώθει καμία απολύτως ντροπή για αυτό! Το παρελθόν σημαίνει κάτι που πέρασε και δεν επιτρέπεται να έρχεται στην επιφάνεια, επειδή γίνεται πολύ εύκολα, η αντανάκλαση του μέλλοντος μας. Με αυτόν τον τρόπο, η ανθρωπότητα αντί να προχωράει μπροστά, μοιάζει να είναι κολλημένη, μεταξύ του ανθρώπου των σπηλαίων, και του πολύπαθου μεσαίωνα.
          Μια πολύ αποτελεσματική πρακτική, εναντίων των υπεροπτών είναι η κυνική αδιαφορία. Κρατάμε το επίπεδο μας, στα όρια που εμείς έχουμε θέσει στον εαυτό μας, ενώ παράλληλα αποφεύγουμε κάθε ζωώδη διαπληκτισμό μαζί τους. Πολύ απλή και αποτελεσματική μέθοδος, η πιο τεμπέλικη θα έλεγα από εκείνες που ακολουθούν.
          Ακόμη μια ουσιαστική αντιμετώπιση αυτών των ατόμων, είναι η θύμηση σε αυτούς, της τιποτένιας και μηδενικής τους πραγματικότητας. Ένας συρμός και καταποντισμός, σύνθετων και σπανίως χρησιμοποιημένων λέξεων, σε περίτεχνα κατασκευασμένες φράσεις, τις οποίες είμαστε σίγουροι πως δεν πρόκειται να κατανοήσουν, διότι ως συνήθως τα άτομα αυτά είναι αμόρφωτα, συντομεύει την λήξη του διαπληκτισμού, ενώ αποχωρούμε ψύχραιμοι και με τη σιγουριά πως αυτό το άτομο δεν πρόκειται να μας ξαναενοχλήσει. Και βέβαια με την ικανοποίηση πως εμείς, σε αντίθεση με εκείνο το άτομο, φανερώσαμε μονάχα την ανθρώπινη πλευρά μας.
          Μια ακόμη μέθοδος αντιμετώπισης αυτών των ανθρωποειδών, είναι η περισσότερο ριψοκίνδυνη ‘’εφαρμογή του καθρέπτη’’, όπως συνηθίζω να την ονομάζω. Φερόμαστε δηλαδή, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, που εκείνος μας φέρθηκε, προσβάλλοντας τον με τον ίδιο ακριβώς φωτοαντιγραφικό τρόπο, ώστε να του θυμίσουμε την πραγματική του φύση, και υποσυνείδητα να σιχαθεί, όχι εμάς, αλλά τον ίδιο του τον εαυτό! Αλήθεια, ποιος εγωκεντρικός κομπλεξικός, δέχεται την αποστροφή προς τον εαυτό του; Η μέθοδος αυτή είναι όπως είπα ριψοκίνδυνη, διότι μπορούμε εύκολα να πέσουμε στην παγίδα ενός άγριου διαπληκτισμού, ξεπέφτοντας ταυτόχρονα στο δικό του επίπεδο, έστω και άθελα μας.
          Η περισσότερο όμως ακραία λύση, για την αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτών των υποκειμένων, είναι η εξής: την επόμενη φορά που κάποιος σας πει την συνηθισμένη έως βαρετή, υπεροπτική φράση <<ξέρεις ποιος είμαι εγώ;>> μπορείτε κάλλιστα να έχετε ήδη αποθηκευμένο στο κινητό σας, ένα βίντεο πραγματικής νεκροψίας, και απλώς να του το δείξετε! Προσωπικά δεν έχω πράξει μόνο αυτή την τελευταία, και επαναλαμβάνω ακραία, αντιμετώπιση των αχρείων. Αλλά οποιαδήποτε μέθοδο και να επιλέξετε, να ξέρετε πως αυτά τα άτομα δεν πρόκειται να σας ξαναενοχλήσουν, και σε ορισμένες περιπτώσεις, θα σας μιλάνε όπως πρέπει!

Life Vest Inside - Kindness Boomerang - "One Day"

Ένα υπέροχο βίντεο, το οποίο μας δείχνει το πώς η καλοσύνη (θετική ενέργεια) έχει τη δύναμη να μεταδοθεί από τον έναν άνθρωπο στον άλλο, ώσπου τελικά επιστρέφει σαν μπούμερανγκ, σε εκείνον που έδωσε το πρώτο παράδειγμα ανθρωπιάς.

Τα Χριστούγεννα του Λιαντίνη

Πριν από μερικές ημέρες μου έστειλαν στο e-mail μου, τη διεύθυνση αυτού του βίντεο. Στην μόλις 2 λεπτών διάρκεια του, παρουσιάζεται μια επιστολή που έστειλε ο μεγάλος δάσκαλος, σε κάποιον φίλο του, όταν βρισκόταν στην Γερμανία.

Η ηθική της δύναμης 1/10/11

Η δύναμη για τον άνθρωπο, είναι το απαραίτητο συστατικό της επιβίωσης, για τις αντιξοότητες της ζωής. Χωρίς δύναμη, μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτο το να αντιμετωπίσουμε την κακοήθεια των ανθρώπων, σε κοινωνικό κυρίως επίπεδο. Η μάζα είναι η περισσότερο απειλητική και νωθρή δύναμη που έπλασε ο άνθρωπος, ιδιαίτερα στην υπερπληθυσμική εποχή μας. Στη ζωή πρέπει να πάρουμε δύο θέσεις, είτε να επιβιώσουμε αντλώντας τη δύναμη μας από την εμπειρία και τη γνώση, είτε κατεβάζοντας απλά το κεφάλι, δουλοπρεπώς και σε πλήρη συμβιβασμό με το τίποτα.

          Η μόνη εξηγήσιμη έννοια της δύναμης από την κοινωνία, είναι η καταστρεπτική μανία του ανθρώπου για εξουσία, πνιγμένη στη διαφθορά της φιλοδοξίας. Έτσι για παράδειγμα στα στρατιωτικά επαγγέλματα, και ιδιαίτερα στις ειδικές δυνάμεις κάθε κράτους, έχει γίνει αποδεκτό πως οι άνθρωποι που τα εξασκούν, είναι ιδιαίτερα δυναμικοί, βελτιώνοντας τη δύναμη τους σε σωματικό και πειθαρχικό (ψυχολογικό) κυρίως επίπεδο. Όμως αυτή δεν είναι παρά μια εντελώς επιφανειακή επίδειξη δύναμης και τίποτε άλλο!

          Κάθε επανάσταση πνίγηκε στο αίμα, εξαιτίας της επιφανειακής μόνο θέλησης για αλλαγή, στα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα κάθε χώρας, και κάθε μορφή δύναμης που σχετίζεται με την δαρβινική άποψη της φύσης, που μπορεί να ερμηνευτεί ως ‘’ο θάνατος σου, η ζωή μου’’, σχετίζεται μονάχα με την επιφανειακή δύναμη, που φθείρεται και φθείρει, όταν η προσωπικότητα μας φαίνεται ως η μόνη ικανή πτυχή του εαυτού μας, που μπορεί να κυβερνά αυτό που πραγματικά είμαστε.

          Η επίσημη επιστημονική θεραπεία της αρρώστιας της κάθε αδυναμίας μας, είναι η ψυχιατρική και η ψυχανάλυση, που αν και αποδεκτές ως ορθοί και αποτελεσματικοί μέθοδοι, καταπραύνσεως του ψυχικού και επομένως σωματικού πόνου, στην ουσία δεν καταφέρνουν τίποτε περισσότερο, από το να αλλάξουν τα στοιχεία της προσωπικότητας μας με την μέθοδο της πειθούς (αυθυποβολή). Δηλαδή ασχολούνται αποκλειστικά με το να θεραπεύουν τις αδυναμίες του προσωπείου μας, του επιφανειακού και κίβδηλου εαυτού μας, που παρουσιάζεται ως το μόνο αποδεκτό στοιχείο του είναι μας!

          Δεν υπάρχει γνησιότερη και ανθρωπινότερη μορφή δύναμης, από τη δύναμη της γνώσης! Για την αποφυγή κάθε παρεξήγησης, θα ήθελα να διευκρινίσω, πως η γνώση αν τύχη εκμετάλλευσης, ανθρώπων φιλόδοξων και ματαιόδοξων, γίνεται όπλο που μπορεί να στραφεί εναντίων ακόμη και της ίδιας της ανθρωπότητας! Τη γνώση πρέπει να την κατακτά ο άνθρωπος με προσωπικό αγώνα και πόνο, δεν είναι αντικείμενο επίδειξης, αλλά πρακτική εφαρμογή απόδειξης της ιδιαιτερότητας της ανθρώπινης φύσης μας, που έχει την ικανότητα να μαθαίνει, όπως και θα μπορούσε να γίνει ακόμη και η απόδειξη της ανωτερότητας μας, με το να διδάσκει.

          Οι αντίπαλοι κάθε αντιπαράθεσης μας, δεν είναι εχθροί, κι ούτε πρέπει ως κατώτεροι να αντιμετωπίζονται. Τους αντιμαχόμαστε, με την επιθυμία να εξασκούμε συνεχώς την ανθρώπινη υπόστασή μας, δείχνοντας όχι τα δόντια μας, αλλά την κατανόηση μας στις όποιες διαφορετικές μας αντιλήψεις. Αλλά πρέπει να γίνει κατανοητό πως κερδίζει σε μια αντιπαράθεση, μόνο εκείνος που η άποψη του αποδειχθεί με τα σωστά επιχειρήματα η ορθότερη, πάντα όμως έχοντας υποστηρικτή την αντικειμενική αλήθεια. Κερδίζοντας τον αντίπαλο μας, τον μετατρέπουμε σε φιλικό πρόσωπο. Σε μια αντιπαράθεση μεταξύ ανθρώπων που γνωρίζουν τη δύναμη της γνώσης, ποτέ δεν υπάρχει νικημένος, επειδή κερδίζουν και οι δύο!

          Η κτητικότητα και η επιθετικότητα στα ζώα είναι κάτι απόλυτα φυσικό, από τη στιγμή που δεν είναι ικανά να σκεφτούν όπως ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος επί χιλιάδες χρόνια από την τελευταία του εξέλιξη σε homo sapiens, έχει παραμείνει το ίδιο κτητικός και βίαιος, με τις ελάχιστες αλλαγές να αφορούν μόνο τη μορφή, εξαιτίας της αλλαγής του περιβάλλοντος του. Η απομάκρυνση από τη φύση υπήρξε ο κυριότερος παράγοντας, και στην συνέχεια η επιβολή (παράδοση) των κοινωνιών του. Επίσης, εξαιτίας αυτής της μεγάλης αλλαγής, ο άνθρωπος γυρνά πίσω όλο και περισσότερο στη ζωώδη φύση του, αναζητώντας υποσυνείδητα τρόπους αντιμετώπισης των δυσκολιών της σύγχρονης ζωής, για παράδειγμα εξασκώντας περισσότερο την ψυχολογική βία από την σωματική.

          Η μέση εκπαίδευση παράγει τον μέσο άνθρωπο. Η αναγκαιότητά της είναι μία από τις κύριες αιτίες της στασιμότητας του. Δεν είναι τυχαία η συνεχώς μεταβαλλόμενη εκπαίδευση, που στοχεύει στο να διατηρηθεί αυτή η στασιμότητα στον άνθρωπο. Ενώ θα ήταν μπορετό, μια προσεκτική μελέτη των ωφελειών της εκπαίδευσης για το κοινό καλό, να δημιουργηθεί κάτι περισσότερο κοντά στο ποιόν του ανθρώπου, με τελικό αποτέλεσμα να απομακρυνθεί όσο αυτό θα είναι εφικτό, από τα ζωώδες στοιχεία της φύσης του. Με αυτόν τον τρόπο η εξαιρετικά μοναδική ελαστικότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου, θα ήταν σύμμαχος μας απέναντι στον εχθρό της επανάληψης.

          Ο άνθρωπος είναι βέβαιο πως δημιουργεί τις ανάγκες του, σύμφωνα με αυτές που οι συνθήκες διαβίωσης του επιβάλλουν. Η επιβολή από μόνη της, δεν είναι παρά μια αναγκαία μορφή της δουλείας. Σε μια συνηθισμένη μεγαλούπολη για παράδειγμα, η αποστροφή προς τη δημιουργία, η αμφισβήτηση της ανεμελιάς, και η απομάκρυνση από το φυσικό περιβάλλον, έχουν φθάσει στο σημείο να θεωρούνται αναγκαία κακά, για την απαραίτητη επιβίωση μας. Με αυτόν τον πονηρό τρόπο, το συνηθισμένο μοιάζει σωστό, και το διαφορετικό ανωμαλία της ανθρώπινης φύσης! Αποδεικνύεται λανθασμένα πως η ποσότητα υπερέχει της ποιότητας! Είναι μια εξευτελιστική μέθοδος, για να αφαιρείται η δύναμη μέσα από τον κάθε άνθρωπο με χειρουργικό τρόπο. Το πλήθος παραιτείται, το άτομο απομονώνεται! Η έννοια της δύναμης διαστρεβλώνεται, ώστε το πλήθος να επωφελείται, και το άτομο να υποφέρει! Η δύναμη γίνεται το παράσημο του ισχυρού, από την εκμετάλλευση του αδύναμου.

          Τι σημαίνει να είναι κάποιος δυνατός; Να μην ντρέπεται για την ύπαρξη του, να μην νιώθει ενοχή για τις πράξεις του, να μην δέχεται δανεικές αλήθειες, και πως κάνει δύσκολο αγώνα για να κατακτήσει τη γνώση. Τι σημαίνει να είναι κάποιος αδύναμος; Το άκρος αντίθετο από τα παραπάνω!

          Έχουμε μάθει να συγχέουμε τη δύναμη με την πειθαρχία. Όντως χρειάζεται να έχουμε πειθαρχία για να πετύχουμε έναν σκοπό. Αλλά ο σκοπός είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα που γεννιέται από την απληστία! Και η πειθαρχία σχετίζεται με την πειθώ του ατόμου, που σημαίνει πως ο αδύναμος την χρειάζεται για να ενισχύσει τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του, που όπως είπαμε είναι η πλαστή μορφή του εαυτού του. Άρα η ψευδαίσθηση πως νιώθει με αυτόν τον τρόπο κάποιος δυνατός, δεν είναι παρά η απόδειξη της αδυναμίας του!

          Η ανταμοιβή κάποιου για την επιτυχία ενός εγχειρήματος, είναι το δόλωμα του νου του, για να προσπαθήσει να το πετύχει. Από τη στιγμή που ο νους του είναι συμβιβασμένος με την προσωπικότητά του, δηλαδή με τα εξωτερικά ερεθίσματα που του επιβάλλει η κοινωνία, αυτομάτως γίνεται η αιτία της αποτυχίας του! Όποιος θέλει να είναι δυνατός, δεν αποδέχεται καμία αμοιβή! Η αμοιβή είναι μια μέθοδος, με διαστρεβλωμένο νόημα, για να δελεάσει και άρα να αποσυντονίσει τον πραγματικό του εαυτό, από την επίπονη προσπάθεια να κατακτήσει την αντικειμενική αλήθεια.

          Οι εχθροί στη ζωή μας έχουν κάποια χρησιμότητα, να είναι παραδείγματα προς αποφυγήν! Η δύναμη του ατόμου έγκειται στο γεγονός να μην προσπαθεί να τους κάνει φίλους. Ακόμη να μην πέφτει στην παγίδα της υποκρισίας, στην προσπάθεια του να αποφύγει τις όποιες δυσάρεστες καταστάσεις.

          Η μοναξιά στην περίπτωση που προκύπτει, να είναι μια αναγκαστική επιλογή, καθαρά δική μας, κι όχι επιλογή των άλλων, ενώ στην πρώτη περίπτωση σημαίνει πως έχουμε αποκτήσει τη δύναμη να επιλέγουμε εμείς τους ανθρώπους της αρεσκείας μας, αντιθέτως στη δεύτερη περίπτωση σημαίνει πως εμείς είμαστε οι υπαίτιοι της αδικίας και του πόνου, εκείνου που μας εξοστράκισε από τη ζωή του. Στο πρώτο παράδειγμα, εξαιτίας της ορθότητας της επιλογής μας, μπορούμε ακόμα και να απολαύσουμε τη μοναξιά μας, ενώ στο δεύτερο παράδειγμα, υποφέρουμε πάντα από την έλλειψη των ανθρώπων.

          Όσον αφορά τις θρησκείες, ως αδυναμία μπορεί να ερμηνευτεί η πίστη σε έναν άλλο κόσμο. Στην προκειμένη περίπτωση, αποκτά δύναμη όποιος αρνείται να πιστέψει στη μετά θάνατον ζωή! Αυτό έχει ως επίπτωση την βαθιά του επιθυμία, να καλυτερέψει την μόνη σίγουρη ζωή, σε αυτόν τον κόσμο. Όποιος πιστεύει στη μετά θάνατον ζωή, παραιτείται οριστικά από την προσπάθεια αυτή, και απλώς ελπίζει στην διαμεσολάβηση κάποιου άλλου παράγοντα (πολιτική, θρησκεία) τον οποίο και υποστηρίζει. Από την οπτική του δυνατού, καταβάλλεται μεγάλη προσπάθεια, όπου το άτομο σκληραγωγείται. Επίσης κάνει αυτή την προσπάθεια, όχι επειδή ελπίζει σε κάποια αλλαγή, αλλά για να μάθει από την απομυθοποίηση.

          Η δύναμη είναι απαραίτητη και για να καταφέρει κανείς να αντέξει την ολική απομυθοποίηση των πάντων! Σε αντίθεση πάντα με κάποιον ευάλωτο, που συνήθισε να τρώει τα απομεινάρια μιας μασημένης τροφής, βάζοντας το όνειρο στη θέση του υπαρκτού. Αυτό που μπορεί να κερδίσει κάποιος από την ολική απομυθοποίηση, δεν είναι άλλο από την αντικειμενική αλήθεια!

       Ο εγωισμός που ερμηνεύεται ως η ακραία ατομιστική αγάπη προς τον εαυτό μας, πρέπει να οριστεί εκ νέου! Διότι είναι η γνησιότερη μορφή δύναμης! Η αγνότητά της δύναμης αυτής, εξαρτάται από το κατά πόσο μπορεί να διαχωριστεί το Εγώ με το Είναι. Ο εγωισμός στην πραγματικότητα είναι η θετική αγάπη προς την αλήθεια του εαυτού μας. Όταν το Εγώ χάνει τη δύναμή του, και δίνει σιγά – σιγά τη θέση του στο Είναι μας, αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί ως στοιχείο εμφάνισης του εγωισμού μας. Εγωισμός δεν είναι η αγάπη για την εικόνα μας, αλλά η αγάπη για αυτό που είμαστε πραγματικά. Τι είμαστε πραγματικά; Αυτό που μπορούμε να ανακαλύψουμε, αφιερώνοντας περισσότερο χρόνο στον εαυτό μας! Γιατί πρέπει να το ανακαλύψουμε; Για να μάθουμε να ξεχωρίζουμε ως άνθρωποι! Γιατί πρέπει να ξεχωρίζουμε ως άνθρωποι; Επειδή όλη η ομορφιά του ανθρώπινου είδους είναι η ανομοιομορφία! Χωρίς εγωισμό κάθε έργο θα ήταν αδύνατο να ολοκληρωθεί! Ο εγωισμός είναι αυτός που κάνει τον άνθρωπο ζωγράφο, ποιητή, συγγραφέα, γλύπτη, τεχνίτη κ.α. Είναι η κινητήριος δύναμη της δημιουργίας!

          Η καλοσύνη είναι η θετική ενέργεια, αποτέλεσμα της αγάπης μας για τον άνθρωπο. Κάνοντας κάποιο καλό στον συνάνθρωπό μας, ταυτόχρονα ωφελούμε και εμάς τους ίδιους, επειδή μπορούμε να νιώσουμε το ίδιο όμορφα, με εκείνον που δέχτηκε την συμπόνια μας. Ως αδυναμία μπορούμε να δεχτούμε την υποθετική καλοσύνη για τον συνάνθρωπο, προς ικανοποίηση του εαυτού μας! Όταν κάνεις κάποιο καλό, για να είναι ηθική η πράξη σου, δεν πρέπει ποτέ να φαίνεσαι! Κανείς δεν πρέπει να μαθαίνει ποιος κρύβεται πίσω από μια πράξη αγάπης! Δύναμη έχει όποιος μπορεί να αντισταθεί στην πονηριά του νου του, που συνεχώς επιθυμεί την επίδειξη του Εγώ του, με το να κάνει γνωστό το πρόσωπό ή διαφορετικά όνομα του! Όποιος ξεχνάει πως το όνομα του δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από κοινωνική εξυπηρέτηση, είναι θύμα του νου του!

          Όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις, είτε πρόκειται για φιλική είτε για ερωτική σχέση, πρέπει να λαμβάνουμε σοβαρά την εξής προϋπόθεση: η σχέση να συμβαίνει μονάχα, όταν δεν νιώθουμε πως η ευτυχία μας εξαρτάται από κάποιον άλλο! Οι άνθρωποι συνηθίζουν να δημιουργούν σχέσεις, ανεξάρτητα από την ποιότητα τους, απλώς για να μην νιώθουν μόνοι τους! Δημιουργούν παρέες οι οποίες ελπίζουν πως στο μέλλον θα καταλήξουν σε φιλίες, και ικανοποιούν τις σεξουαλικές ανάγκες τους, όπου ελπίζουν να καταλήξουν στον έρωτα! Σίγουρα ο άνθρωπος είναι ένα κοινωνικό όν, αλλά η ειλικρίνεια και το επίπεδο των σχέσεων του, είναι οι παράγοντες που καθορίζουν ύστερα τις κοινωνίες του. Το πόση δύναμη έχει αποκτήσει κάποιος, εξαρτάται αποκλειστικά από τους τρόπους που ανακαλύπτει, ώστε να νιώθει ευτυχισμένος με την ίδια του την ύπαρξη! Η αδυναμία της εξάρτησης μας, είναι η κύρια αιτία της μελλοντικής μας αποτυχίας! Κάποιος που είναι ήδη ευτυχισμένος, δεν δημιουργεί δυστυχία σε κανέναν!

Προς αγανακτισμένους αγωνιστές

Από την 25^η Μαΐου το κίνημα των Αγανακτισμένων, έδωσε μια νέα πνοή για την μαζικοποίηση του κόσμου, κατά των συνεχώς μεταβαλλόμενων και άδικων μέτρων της κυβέρνησης που συνεργάζεται, με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Από την πρώτη κιόλας ημέρα πίστεψα, πως οι άνθρωποι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε αυτόν τον τόπο, θα ήταν δυνατό να έρθουν πιο κοντά, συζητώντας δημοκρατικά, αναιρώντας τις όποιες προσωπικές πολιτικές ιδεολογίες τους, σε μια χώρα αρκετά πολιτικοποιημένη. Το ειρηνικό κλίμα των συγκεντρώσεων, που επεκτάθηκε και σε άλλες περιοχές της Ελλάδος, με εντυπωσίασε, και χωρίς υπερβολή μου έδωσε το δικαίωμα να ονειρευτώ για το μέλλον, το οποίο έβλεπα με απαισιόδοξους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, από το συχνό ξενύχτη, που μου προσέφεραν οι στοχασμοί μου.

Βρίσκομαι εδώ μαζί σας, για να εκφράσω τη δυσαρέσκεια μου ειρηνικά, όπως κατά το παρελθόν έκαναν πολλοί σημαντικοί άνθρωποι, για παράδειγμα ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ο Mahatma Gandhi και ο Martin Luther King, οι οποίοι δολοφονήθηκαν. Αν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τις επιφανειακές διαφορές μας, τότε θα έχουμε κατορθώσει και την μεγαλύτερη νίκη! Διότι η αφύπνιση πάντα σημαίνει επαναπροσδιορισμός του ίδιου μας του εαυτού, και κατανόηση του κόσμου ως ένα όλον! Από τη στιγμή που η Γή μας είναι χωρισμένη με νοητές γραμμές συνόρων, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να κρατήσουμε την ενότητα του λαού εντός αυτών, για έναν κοινό σκοπό. Την απαίτηση του δικαιώματος μας να πούμε όλοι μαζί ένα ηχηρό όχι, κατά των νέων μέτρων της πλέον τρομοκρατημένης κυβέρνησης!

Θα ήθελα όμως να υπογραμμίσω τα εξής. Κατά τη δική μου γνώμη, το κίνημα των Αγανακτισμένων, έχει τις αδυναμίες του. Η κατηγοριοποίηση του από διάφορες κομματικές ομάδες, έστω και μικρές, η χαλαρή μορφή του, η μη ύπαρξη κάποιου μπροστάρη, κάνουν το κίνημα ευάλωτο σε κάθε είδους προβοκάτορες, που μοναδικός τους στόχος, είναι η σταδιακή διάλυση του εκ των έσω. Εξαιτίας αυτών των αδυναμιών, οι παρευρισκόμενοι στις συγκεντρώσεις μας μειώνονται αισθητά ακόμη και τις Κυριακές! Γι’ αυτό αγαπητοί συμπολίτες δεν είχαμε για πολλές ημέρες, παρέμβαση του κράτους με βίαιο τρόπο, από παρακρατικούς και άλλους στεγνούς από ηθική ανθρώπους. Θέλουν να μας διαλύσουν με τους πονηρά πολιτισμένους τρόπους τους. Μόνο την περασμένη Τετάρτη είχαμε τα γνωστά επεισόδια από τους μπάτσους-προβοκάτορες. Και όπως όλοι γνωρίζουμε, τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης, βρήκαν την αφορμή να σχολιάσουν τα επεισόδια, με τον δικό τους ελεγχόμενο από την εξουσία, τρόπο. Το ισχυρότερο μέσο, που είναι η τηλεόραση, επειδή συνδυάζει εικόνα και ήχο, πάντοτε ήταν με το μέρος των κυβερνώντων. Η ντροπιασμένη πλέον δημοσιογραφία, που ίσως κάποτε ήταν η λεγόμενη μαχητική, φέρει τη βαριά ευθύνη της καθοδήγησης των συνειδήσεων ολόκληρων λαών! Διότι όπως είναι γνωστό, καλύτερα ελέγχεται ένα πλήθος παρά ένα άτομο. Σε αυτό θα ήθελα να συμπληρώσω, πως για να γίνουμε πλήθος, πρέπει πρώτα να γίνουμε άτομα, για να αποφευχθεί ο σκοταδισμός του κοινότυπου όχλου. Αυτό εμποδίζεται από τους έχοντες την εξουσία, την οποία μην ξεχνάμε πήραν με την εντολή του λαού.

Με την απαξιωτική, δήθεν αναγκαία μεταρρύθμιση του ήδη κατώτατου εκπαιδευτικού μας συστήματος, που παγκόσμια επιβάλλεται από τους έχοντες την εξουσία, να είναι το κατώτερο δυνατό. Αποδεικνύεται ότι οι υπεύθυνοι γνωρίζουν καλά το πως η αμορφωσιά, δημιουργεί έναν ανίκανο άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που επηρεάζεται ευκολότερα από τις γνώμες των άλλων, επειδή ο ίδιος έχει μάθει να υποτιμά τον εαυτό του, μη έχοντας θέληση να μάθει οτιδήποτε. Η συγχώνευση των σχολείων είναι αναμενόμενο να προκαλέσει ακόμη περισσότερη αδιαφορία για μάθηση στον μαθητή. Φανταστείτε τάξεις γεμάτες με δεκάδες μαθητές, αρκετά περισσότερους από όσους είχαμε ακόμη και εμείς στις δεκαετίες του 80 και του 90. Με αυτούς τους ύπουλους τρόπους, το σύστημα έχει καταφέρει να δημιουργεί κυριολεκτικά ζώα προς σφαγή! Ανθρώπους ευάλωτους, σε κάθε χτύπημα αυτού που ονομάζουν ορισμένοι αφελείς, μοίρα!

Μη έχοντας την υποστήριξη σοβαρών ανθρώπων του καλλιτεχνικού και του επιστημονικού κόσμου της χώρας, προτείνω την υποστήριξη του ίδιου μας του εαυτού. Μόνο εκείνος που πιστεύει στον εαυτό του, μπορεί να πιστέψει σε μία ιδέα όπως αυτή. Η αδρανοποίηση του λαού μας, ήταν συνέπεια της τρομοκρατίας του κράτους, μέσω του φόβου της ανεργίας, και της κατώτατης ευρωπαϊκής μας κουλτούρας. Καιρός λοιπόν να τους αποδείξουμε πως οι ερασιτέχνες καλλιτέχνες, είναι αρκετοί ώστε να παράγουν έργο εμπνευσμένο, από τα γεγονότα των λαϊκών συγκεντρώσεων. Αποκτώντας ξανά τη θέληση για δημιουργία, ανακαλύπτοντας ο καθένας ξεχωριστά τις δυνατότητες του, μαθαίνουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας και στη συνέχεια τον πλησίον μας!

Θανάσης Βέγγος 29/5/1927 – 3/5/2011

Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν τους σβήνει ο θάνατος. Περνά από δίπλα τους φοβερίζοντας μόνο την επιφανειακή μορφή τους. Όλοι οι άνθρωποι πεθαίνουν, αλλά υπάρχουν ορισμένοι που αν και καταφέρνει να τους πάρει τη ζωή, δεν καταφέρνει με τίποτα να τους αποκόψει από αυτόν τον κόσμο! Το έργο που αφήνουν πίσω τους γίνεται η διαθήκη τους πως δεν μας αφήνουν. Την απώλεια του μεγάλου αυτού ηθοποιού την πληροφορήθηκα το πρωί. Προσωπικά δεν με συγκλόνισε, επειδή όπως όλοι μας, γνώριζα για την κλονισμένη κατάσταση της υγείας του. Η αίσθηση όμως της απώλειας ενός τόσο μεγαλειώδους ανθρώπου, πραγματικά με τσάκισε! Οι άνθρωποι που χρειάζεται κάθε κοινωνία, λιγοστεύουν απελπιστικά! Η ηθική και το κύρος δυστυχώς δεν συνοδεύουν τους περισσότερους ανθρώπους των τεχνών, στα σκαλιά που τους ανεβάζουν στην επιτυχία και συνεπώς στην αναγνώριση. Και χρειαζόμαστε ανθρώπους τέτοιου επιπέδου! Από τη στιγμή που έμαθα για την κατάσταση της υγείας του, στο μυαλό μου τριγύριζε ήδη ο τίτλος που θα έγραφαν τα ΜΜΕ σε περίπτωση που δεν τα κατάφερνε: ‘’Αντίο καλέ μας άνθρωπε’’. Απαισιοδοξία; Μάλλον ο φόβος της απώλειας μας κάνει να θέλουμε να προετοιμαστούμε ψυχικά, για περιπτώσεις μεγάλης θλίψης, ώστε να καταφέρουμε να τις αντέξουμε με τη λιγότερη απώλεια συνειδήσεως. Προσωπικά μιλώντας θα ήθελα να πω, πως ειδικά τα τελευταία χρόνια που ήταν γερασμένος, για μένα ήταν η ιδανική εικόνα ενός παππού! Ο παππούς που όλοι μας θα θέλαμε να είχαμε! Ειδικά από την τελευταία συνέντευξη που είχε δώσει, για την σειρά ντοκιμαντέρ ‘’Η Θεσσαλονίκη της νοσταλγίας μας’’, αυτή η εικόνα μέσα μου ισχυροποιήθηκε! Αυτός ο άνθρωπος ήταν η απόδειξη της σοφίας του απλού καθημερινού ανθρώπου! Εξέφρασε μέσα από τις ταινίες του τον σύγχρονο Καραγκιόζη κατά τον αλησμόνητο Ευγένιο Σπαθάρη! Ότι και να πει κάποιος, μοιάζει αδύνατο να μπορέσει να του δώσει κάποιον τίτλο. Για πολλούς ήταν ένας κωμικός ηθοποιός, αλλά δεν πρέπει να εξαιρούμε και τους δραματικούς ρόλους που ερμήνευσε, όπου έδινε μια άλλη αίσθηση, εκείνη του ηθοποιού που πραγματικά έχει μέσα του την υποκριτική! Κατά έναν περίεργο λόγο, ακόμη και όταν παρακολούθησα διάφορα σκετς που προβλήθηκαν σήμερα, δεν μπορούσα να μην γελάσω! Αυτό σημαίνει πως αυτό που έκανε το έκανε σωστά! Ίσως ακόμη δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πλήρως το θάνατο του, γι’ αυτό έχω αυτή την αντίδραση. Ο πραγματικά καλός αυτός άνθρωπος, ο καλός άνθρωπος όλων μας, δεν ζει πια. Του εύχομαι ολόψυχα καλό του ταξίδι. Ησύχασε και αυτό με παρηγορεί κάπως, διότι κανείς άνθρωπος δεν πρέπει να παιδεύεται στο θάνατο του!

Καλό σου ταξίδι καλέ μας άνθρωπε!

Είσαι Ρουφιάνος; ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΕΙΣΑΙ!!!

Υπάρχουν στιγμές στη νοσηρή καθημερινότητα της υποχρεωτικής μας δουλείας, που νιώθεις πως θες να προχωρήσεις στο έγκλημα και να σκοτώσεις άνθρωπο! Δεν φτάνει που είμαστε υποχρεωμένοι να ξοδεύουμε τον πολύτιμο χρόνο μας, της μοναδικής μας ζωής, στις τόσο μα τόσο ανούσιες υποχρεώσεις μας, όπως η δουλειά, αλλά πρέπει να ανεχόμαστε και την ανάρμοστη συμπεριφορά κάποιων υπανθρώπων;! Ώ! Με συγχωρείτε! Κινδυνεύω να πέσω στην παγίδα της αλαζονείας, και με αυτό τον τρόπο να πειστώ πως επειδή η συμπεριφορά μου είναι καλύτερη από κάποιους, να νομίζω πως είμαι τάχα και ανώτερος! Δεν είναι και δύσκολο! Το τραγικό όν που ονομάζεται άνθρωπος, πέφτει πολύ εύκολα σε τέτοιου είδους παγίδες. Κι έτσι ο δήθεν συνετός, όταν παρασύρεται μονάχα από τα συναισθήματα του, τείνει να γίνει με το πέρασμα του χρόνου, όμοιος με εκείνους που τον ενοχλεί η συμπεριφορά τους. Αρκεί βέβαια να του δοθούν και οι κατάλληλες ευκαιρίες.

Σήμερα λοιπόν, στον χώρο όπου δουλεύω (αποφεύγω να πω πως εργάζομαι), για ακόμη μια φορά ένα άτομο (όχι και τόσο έξυπνο, σίγουρα όμως πονηρό), θέλησε να... ‘’πληροφορήσει’’ τον προϊστάμενο, για κάποιο ‘’’λάθος’’ που έκανα στη δουλειά μου. (Τώρα θα δικαιολογήσω το όχι έξυπνο, σίγουρα όμως πονηρό). Η θεά τύχη με οδήγησε προς το σημείο που συνηθίζει να κάθεται ο προϊστάμενος, και άκουσα καθαρότατα να με κατηγορεί ανοιχτά ενώ ήμουν παρόν, και μάλιστα να το συνεχίζει δίχως ίχνος ντροπής! Δεν άντεξα και ξέσπασα! Το άτομο αυτό το αποκάλεσα Ρουφιάνο και επίσης του ξεκαθάρισα πως δεν το γουστάρω! Ο προϊστάμενος τα έχασε, και κατέληξα στο γραφείο του για να μου κάνει παρατηρήσεις, όπως ήταν βέβαια αναμενόμενο! Αλλά η αγανάχτηση με τέτοιου είδους ανθρώπους έχει φθάσει στο απροχώρητο! Τους δικαιολογούν, τους υπερασπίζονται επειδή τους είναι χρήσιμοι, επειδή τους έχουν ανάγκη! Πρόσφατα σε ένα άλλο τμήμα, έμαθα πως έχουν μάλιστα και επαγγελματίες... ρουφιάνους! Ναί! Τους πληρώνουν για να ‘’δίνουν κόσμο’’! Σαν έξτρα δουλειά βέβαια, εφόσον κάνουν και αυτά τα οποία έχουν υπογράψει στην λεκιασμένη από εμετό, σύμβαση τους!

Δεν ξέρω ακριβώς το τι ψυχολογία χρειάζεται να έχει κάποιος για να κάνει χωρίς ενοχές, αυτά που οι λογικοί και με αξιοπρέπεια άνθρωποι αηδιάζουν. Αλλά η νοοτροπία ‘’κοιτάζω την πάρτη μου’’, σίγουρα είναι μέρος του προβλήματος! Δεν φτάνει που δεν νοιάζονται για τον διπλανό τους, για τον συνάδελφο τους κ.τ.λ. Αλλά δεν έχουν και τσίμπα επάνω τους, για τη γνώμη που δημιουργούν στους άλλους, για τους άθλιους εαυτούς τους! Τους ενδιαφέρει μονάχα να περνούν καλύτερα! Εμείς όμως είμαστε οι υπαίτιοι για την πολιτισμική μας κατάντια! Υπαίτιοι επειδή τους ανεχόμαστε, επειδή μαθαίνουμε στα παιδιά μας πως αυτή είναι η ζωή, επειδή δεν τους κολλάμε όλους μαζί στον τοίχο, για ομαδική εκτέλεση! Είμαστε υπαίτιοι επειδή κατεβάζουμε το κεφάλι με το φόβο της απόλυσης! Είμαστε υπαίτιοι επειδή βλέπουμε το πόσο ανίκανοι είμαστε, για να εναντιωθούμε κατά του διεφθαρμένου συστήματος που οι ίδιοι φτιάξαμε, με τα ένοχα χέρια μας και τα αδειανά κεφάλια μας! O Kafka δυστυχώς επιβεβαιώνεται με τη Δίκη του! Τους ρουφιάνους λοιπόν τους δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι!

Ημέρες Εορτών

Χριστούγεννα! Η ομορφότερη γιορτή του χρόνου, κυρίως επειδή ανήκει αποκλειστικά στα παιδιά. Ώρες, ώρες σκέφτομαι να μην ζούσα στην πραγματικότητα αυτές τις ημέρες. Να μην γνώριζα για την εμπορευματοποίηση αυτής της θρησκείας, της εκμετάλλευσης των παιδιών και των μύθων που αποπνέουν αυτές οι ημέρες. Σκέφτομαι, να ζούσα μέσα σε μια σχετική άγνοια όπου δεν θα με ενδιέφερε τίποτε άλλο, εκτός από το να εκμεταλλευτώ το κλίμα των ημερών, και να απολαύσω τη ζωή στο έπακρο της, με χαμόγελα και πάντα καλή διάθεση. Δεν εννοώ με αυτά τα λόγια πως δεν έχω καλή διάθεση και πως θα κλειστώ στο σπίτι τις ελεύθερες ώρες μου, ή πως θα κοιτάζω γύρω μου βαριεστημένα, δίχως ίχνος ζωής και επιθυμητής ελπίδας. Αλλά πως υπάρχουν στιγμές παρόλη την καλή διάθεση, που κοιτάζω τους δρόμους γύρω μου και αναρωτιέμαι. Καταρχάς χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, πως τι νόημα θα είχαν αυτές οι γιορτές για τον πολύπαθο άνθρωπο, αν δεν τον ξεκούραζαν κάπως από τις ανούσιες υποχρεώσεις της ζωής, και την επιθυμία να θυμηθούμε ξανά, την αίσθηση που μας προκαλούσαν κατά την διάρκεια των παιδικών μας χρόνων; Και βαθυστόχαστα, με επακόλουθο την αναμενόμενη απαισιοδοξία, να γνωρίζουμε πως οι γιορτές δεν είναι παρά μια αφορμή για να εκμεταλλευτεί ο άνθρωπος περισσότερο τον ομοειδή του! Να υποκριθεί στις ευχές του πολύ εύκολα σε όσους δεν συμπαθεί, να πει λόγια μεγάλα που δεν τα εννοεί, να γίνει επαναληπτικός στα λόγια των άλλων, να δώσει το χέρι του με κάποια επιφυλακτικότητα, να παρασυρθεί κοντολογίς στο πνεύμα των ημερών, ξεχνώντας για κάποιες μόνο στιγμές, την πραγματικότητα της ζωής!

Περπατώ στους στολισμένους -έστω και λιτά φέτος-, νυχτερινούς δρόμους. Κοιτάζω τους ανθρώπους να μπαίνουν στα κέντρα διασκεδάσεως με καλή διάθεση. Πήγα κι εγώ συνοδευόμενος με καλή παρέα για να ξεσκάσω, κι όντως για κάποιες ώρες ένιωσα όμορφα. Το χρειάζεται αυτό ο άνθρωπος! Όπως και το να γελάσει, να ανοίξει κουβέντα με κάποιον φίλο, να αγκαλιάσει και να αγκαλιαστεί, να βρεθεί ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπά, και να λέει ανοησίες για να διατηρείται ευχάριστο το κλίμα. Και ύστερα από αυτές τις στιγμές, να κάθεται μόνος και στοχαστικός σε κάποιο αγαπημένο σημείο, να αγναντεύει τη θάλασσα ή το βουνό με τα πεύκα, και να σκέφτεται για την ομορφιά της ζωής. Το πόσο μας λείπει, και το πόσο εμείς την έχουμε λησμονήσει! Ίσως ορισμένες στιγμές να θελήσει να μοιραστεί αυτές τις σκέψεις του με κάποιον φίλο. Τι πιο ριψοκίνδυνο από το να ανοίγεσαι ακόμη και σε όποιον θεωρείς πως γνωρίζεις καλά;! Και δεν είναι η ανασφάλεια που νιώθεις, πως μπορεί κάποτε να προδοθείς, αλλά το πώς ο άλλος δεν μπορεί πραγματικά να δεχθεί τις σκέψεις σου!

Παρόλα αυτά ας ευχηθούμε ολόψυχα σε όλο τον κόσμο Χρόνια Πολλά!

Ανθρώπινα Προβλήματα: (Μια θεωρία για την επίλυση τους)

Θέλησα να αναζητήσω μέσω του διαδικτύου, ορισμένα από τα προβλήματα, που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι στον κόσμο. Προβλήματα που μοιάζουν με την μάχη με τους ανεμόμυλους, κάθε επίδοξου Δόν Κιχώτη της ζωής, προβάλλονται ίσως για πρώτη φορά, τόσο γυμνά από ντροπές και πρόχειρα δικαιολογημένους δισταγμούς. Πραγματικά, είναι τόσα πολλά εκείνα που μας απασχολούν, και καλούμαστε να τα αντιμετωπίσουμε για τις ανάγκες που έχουμε στη ζωή. Διστάζουμε να τα εξωτερικεύσουμε, με το φόβο πως δεν θα μας καταλάβουν, ή πως απλά θα αδιαφορήσουν. Μέσα από τον γραπτό λόγο όμως παρουσιάζεται η αλήθεια γυμνή, διότι δεν έχουμε απέναντι μας τίποτε άλλο παρά την οθόνη του ηλεκτρονικού μας υπολογιστή. Ακόμη και πάνω στο χαρτί δεν έχουμε αντίπαλο παρά μόνο εμάς τους ίδιους! Εμάς που παλεύουμε άλλοτε δειλά και άλλοτε ηρωικά με σθένος τις απόψεις των άλλων, που έχουμε υιοθετήσει παράνομα παρά τη θέληση μας! Όσο ψυχρό και αν φαίνεται αυτό, έχοντας την ελπίδα πως κάποιος κάπου, θα μας ‘’διαβάσει’’, συνεχίζουμε να τρέφουμε τις ελπίδες μας με το Μάννα εξ ουρανού, ανυπομονώντας να πέσει πάνω και στη δική μας Γή! Με αυτό τον τρόπο αποφεύγουμε να κοιτάμε τις εκφράσεις του προσώπου στο οποίο απευθυνόμαστε, που μας απωθεί πολλές φορές εξαιτίας του φόβου που μας δημιουργεί το άγνωστο. Μα αν όλα ήντουσαν προκαθορισμένα άρα προβλέψιμα μες τη ζωή, αμέσως θα χάναμε το ενδιαφέρον για τη χαρά της ανακάλυψης!

Η προσωπική μου άποψη είναι πως ένα συνετό μέσο, για να αντιμετωπίζουμε την κακοήθεια της ζωής, είναι οι τέχνες! Οτιδήποτε μας επιτρέπει να δείχνουμε ακάλυπτο τον πραγματικό μας εαυτό, γίνεται αυτόματα θεραπευτής της συνείδησης μας, και γιατρικό μοναδικό σε κάθε μας δύσκολη στιγμή! Οι τέχνες είναι δημιουργία, και μέσα από τη δημιουργία μαθαίνουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας. Αυτό είναι το εισιτήριο για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε τους άλλους! Αλλά βέβαια χρειάζεται πρώτα να καταφέρουμε να έχουμε την κατάλληλη διάθεση, για να ανακαλύψουμε αργότερα τις δυνατότητες μας. Είναι κάτι το οποίο χρειάζεται υπομονή και επιμονή, σαν ειρηνικός αντιρρησίας σε εμπόλεμη ζώνη! Βασική αρχή για να το καταφέρουμε αυτό είναι η εξής. Να έχουμε τη γνώση πως για να καταλάβουμε αν είμαστε χορευτές ή όχι, πρέπει πρώτα να χορέψουμε! Κυριολεκτικά και μεταφορικά! Και τι έγινε αν δεν είμαστε χορευτές; Ίσως να είμαστε ζωγράφοι, γλύπτες, συγγραφείς, ποιητές κτλ. Επειδή έχω συναναστραφεί με ουκ ολίγους ανθρώπους στην μέχρι τώρα ζωή μου, με λύπη συνειδητοποιώ πως δεν έχουν τη διάθεση για δημιουργία! Απορροφούνται από την ασφάλεια της συνήθειας, εξοστρακίζοντας τις συνειδήσεις τους ανόητα, λόγω της ριψοκίνδυνης εξερεύνησης, αυτού που ονομάζουμε αμφίβολα ψυχή! Γνωρίζω ανθρώπους που όταν τους ρώτησα αν γνωρίζουν τον εαυτό τους, δεν ήξεραν τι να μου απαντήσουν! Κι όσοι υπέθεσαν πως γνώριζαν, απλώς επιβεβαίωναν τη νωχελική τους προσωπικότητα! Η καθημερινότητα μας κάνει δουλοπρεπείς! Μας έχουν δημιουργήσει την εντύπωση πως είμαστε ανίκανοι να πάρουμε μόνοι μας διάφορες αποφάσεις στη ζωή μας! Και παραιτούμαστε έτσι απλά από την πειθώ των άλλων! Δεν βρίσκουμε λόγους για να πάρουμε ορισμένα ρίσκα για εμάς τους ίδιους! Εξού και η παραίτηση μας από τη ζωή! Αν βάλουμε όμως το κεφάλι μας κάτω και πείσουμε τον εαυτό μας πως είμαστε κάτι παραπάνω από αυτό που νομίζουμε -χωρίς όμως ίχνος υπεροψίας- τότε το θαύμα που ονομάζεται ζωή θα μας περιμένει στην πόρτα του καταφύγιου μας, έλκοντας μας προς τον αληθινό κόσμο!