Jiddu Krishnamurti Η Αγάπη δεν είναι προσκόλληση

Η Αγάπη δεν είναι προσκόλληση. Η αγάπη δε φέρει πόνο. Η αγάπη δεν έχει απελπισία ή ελπίδα. Η αγάπη δεν μπορεί να γίνει κάτι αξιοσέβαστο, μέρος της κοινωνικής τάξης. Όλα τα βάσανα ξεκινάνε από το ότι δεν υπάρχει αγάπη.

Το να έχουμε δικό μας κάποιον και κάποιος να μας έχει δικό του, θεωρείτε σαν μια μορφή αγάπης. Αυτή η ακατανίκητη δύναμη να έχουμε κάτι δικό μας, ένα πρόσωπο ή ένα κομμάτι γης, δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της κοινωνίας και των περιστάσεων, αλλά και κάτι που ξεπηδάει από μια πολύ πιο βαθιά πηγή.

Έρχεται από τα βάθη της μοναξιάς. Ο καθένας από μας προσπαθεί να γεμίσει αυτήν τη μοναξιά με διαφορετικούς τρόπους: ποτό, οργανωμένη θρησκεία, πίστη, κάποια μορφή δραστηριότητας και τα παρόμοια. Όλα αυτά είναι φυγές, αλλά εκείνη βρίσκεται πάντα εκεί.

Το να αφοσιωθεί κανείς σε κάποια οργάνωση, σε κάποια πίστη ή δραστηριότητα, σημαίνει ότι κατέχεται αρνητικά απ' αυτά, ενώ θεωρείται θετικό να κατέχεις εσύ. Το να κάνεις το καλό, το προσπαθείς ν'αλλάξεις τον κόσμο είναι -αρνητική ή θετική- κατοχή, είναι δήθεν αγάπη. Γιατί το να ελέγχεις κάποιον, να αλλάξεις κάποιον στο όνομα της αγάπης δεν είναι τιποτ' άλλο από την ακατανίκητη ορμή τού να κατέχεις την ορμή να βρεις σιγουριά, ασφάλεια σε κάποιον και να βολευτείς. Το να ξεφεύγεις από τον εαυτό σου μέσω κάποιου άλλου, μέσω κάποιας δραστηριότητας, οδηγεί κατευθείαν σε προσκόλληση. Σε τούτη την προσκόλληση υπάρχει θλίψη και απελπισία κι απ' αυτό βγαίνει η αντίδραση του να θέλεις να αποκολληθείς. Από τούτη την αντίθεση προσκόλλησης και προσπάθειας αποκόλλησης, γεννιούνται σύγκρουση και απογοήτευση.

Δεν υπάρχει φυγή από τη μοναξιά. Η μοναξιά είναι ένα γεγονός και η φυγή από τα γεγονότα φέρνει σύγχυση και πόνο.

Το να μην κατέχεις τίποτα, όμως, είναι εκπληκτική κατάσταση. Να μην έχεις στην κατοχή σου ούτε καν μια ιδέα, να μην εμπλέκεσαι με πρόσωπα ή πράγματα. Όταν η ιδέα, η σκέψη ριζώσει, έχει ήδη γίνει ιδιοκτησία και τότε ο πόλεμος για απελευθέρωση αρχίζει. Κι αυτή η ελευθερία δεν είναι καν ελευθερία, είναι μόνο μια αντίδραση. Οι αντιδράσεις ριζώνουν και οι ζωές μας είναι το έδαφος όπου αναπτύσσονται οι ρίζες. Το να κόψεις όλες τις ρίζες, τη μία μετά την άλλη, είναι ψυχολογικός παραλογισμός. Δεν μπορεί να γίνει.

Αρκεί να δει κανείς το γεγονός της μοναξίας κι όλα τα άλλα θα σβήσουν μόνα τους.K.

Ποιος θυμάται τον καθηγητή Λιαντίνη;

Ο Δημήτρης Λιαντίνης ήταν καθηγητής μου στη Φιλοσοφική της Αθήνας. Δεν τον έχω αναφέρει ως τώρα σε κείμενά μου και δεν θα το έκανα αν δεν προέκυπτε μια πρόσφατη δίκη να μου τον θυμίσει και πάλι.

Ανδρέας Ζαμπούκας

15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2014, 00:10

Ο Δημήτρης Λιαντίνης ήταν καθηγητής μου στη Φιλοσοφική της Αθήνας. Υπήρξε σπουδαίος δάσκαλος και φίλος, για το διάστημα της φοιτητικής περιόδου. Τον Ιούνιο του 1998 εξαφανίστηκε στον Ταΰγετο, αφήνοντας πίσω του μύθους και ερμηνείες. Είχαν περάσει πέντε χρόνια από τότε που δεν είχα επαφή μαζί του. Για την εξαφάνιση, δυσκολεύτηκα να δεχτώ ότι ένας άνθρωπος με τόση κατάφαση ζωής, με τόση ενέργεια και αγάπη για τους φοιτητές του θέλησε να «δραπετεύσει» από τον κόσμο που του έδινε τη μεγάλη δύναμη της προσφοράς στις συνειδήσεις των άλλων. Ήταν όμως επιλογή και αποτέλεσμα προετοιμασίας μιας ολόκληρης ζωής.

Όπως και να 'χει, κράτησα μέσα μου τον δικό μου «Λιαντίνη» και μαζί με πολλούς άλλους ανθρώπους που τον έζησαν, τον κουβαλάω στο υποσυνείδητό μου. Ποτέ δεν τον μνημόνευσα ως αυθεντία, ποτέ δεν τον μυθοποίησα και, κυρίως, ποτέ δεν «αντέγραψα» τίποτα από τη σκέψη του. Με ενέπνευσε στη βιοθεωρία μου και μου έμαθε την ελληνική γλώσσα. Αυτός μου την έμαθε, όχι ο Μπαμπινιώτης, ο άλλος μου καθηγητής. O ένας ήταν ποιητής και ο άλλος επιστήμονας.

Δεν τον έχω αναφέρει  ως τώρα σε κείμενα μου και δεν θα το έκανα, αν δεν  προέκυπτε μια πρόσφατη δίκη να μου τον θυμίσει και πάλι.  Ο βιογράφος του και ιδρυτής της ιστοσελίδας liantinis.org, Δημήτρης Αλικάκος (ο σημαντικότερος ερευνητής του που συγκέντρωσε πολύτιμο υλικό – επιστολές του, βίντεο, ηχητικά, κ.α.) απαλλάχτηκε  από την κατηγορία της παραβίασης  ευαίσθητων  προσωπικών δεδομένων. Το 2008 είχε δημοσιεύσει την  Έκθεση με τα αποτελέσματα της   εργαστηριακής πραγματογνωμοσύνης που αφορούσε την ταυτοποίηση  οστών  που βρέθηκαν στον Ταύγετο, και τα οποία, όπως αποδείχθηκε, ανήκαν στον Λιαντίνη (έκθεση του ιατροδικαστή  Κουτσάφτη). Έτσι, με την αθώωση  του Αλικάκου, τελείωσε ένας κύκλος αντιπαράθεσης  με τη  χήρα Λιαντίνη, καθηγήτρια Γεωργοπούλου, που   είχε ξεκινήσει με τις αιτιάσεις της εναντίον του  Αλικάκου.

Βρήκα, λοιπόν, την ευκαιρία να κάνω κάποιες σκέψεις, όχι μόνο για τον καθηγητή αλλά γενικότερα, για το πώς αντιμετωπίζουμε τους σημαντικούς ανθρώπους, όταν περνάει ο χρόνος. Έχει πάντα να κάνει με το τι θέλουμε να κρατήσουμε από αυτούς. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η συμπόρευση με μια φόρμα ύφους και ιδεολογίας τούς δίνει κύρος και δύναμη. Σε άλλους πάλι, αρέσει να φτιάχνουν πορτρέτα ή μεσσίες, που είναι αναντικατάστατοι. Και υπάρχουν κι αυτοί που ζουν γοητευμένοι με το δέος του ανθρώπου που θαύμασαν και αγάπησαν για όσο ζούσε.

Η ζωή όμως τρέχει και σκοτώνει κάθε στατική σύλληψη του επιστητού. Τίποτα δε μένει ίδιο και είναι άδικο για τις ιδέες των ανθρώπων που έφυγαν, να τις φυλακίζουμε στο κλουβί της δικιάς μας συνειδητότητας επειδή μας βολεύει. Ο Επίκουρος, ο Σωκράτης, ο Σοπενχάουερ, ο Ρίλκε, ο Νίτσε, ο Καβάφης, ο Σολωμός, ο Καζαντζάκης, δεν θα ήταν τώρα οι ίδιοι. Άλλα θα έλεγαν, άλλα ίσως θα πίστευαν, για άλλα θα μιλούσαν.

Μια άλλη διάσταση είναι το πώς αποδέχεται η κατεστημένη διανόηση τους «αντισυστημικούς». Πριν από καιρό, έτυχε να πω δυο κουβέντες με έναν «αναγνωρίσιμο» ανθρωπάκο της ακαδημαϊκής κοινότητας για τον Λιαντίνη και τον θεωρούσε τρελό. Ποτέ δεν τον αποδέχτηκε το περιβάλλον των καθηγητών κι ας τον λάτρευαν οι φοιτητές του. Όλοι αυτοί που στήριξαν και στηρίζουν τον «πολιτισμό» της αντιγραφής στα πανεπιστήμια, δεν είναι ποτέ σε θέση να κατανοήσουν τη διαφορετικότητα και το καινούριο, αυτό που δεν διατυπώθηκε ως τώρα. Για τον Λιαντίνη (δίδασκε παιδαγωγικά) δεν είχε τόσο σημασία να ξέρεις τι είπε ο Piaget και η Montessori, αλλά τι λες εσύ, ως μελλοντικός δάσκαλος που θα παλεύεις αργότερα μέσα στις τάξεις. Ο Λιαντίνης ήταν τραγικός, πρωτότυπος και διαλεκτικός. Είχε ανά πάσα στιγμή έτοιμη την αυτοκατάργησή του για να αποθεώσει τον συνομιλητή του, όχι τον εαυτό του. Ίσως γιατί δεν γεννήθηκε αστός. Ίσως γιατί η γλώσσα του είχε την ποίηση της πολύτιμης λαϊκότροπης σοφίας.

Όσο για το πώς και γιατί χάθηκε, τι νόημα έχει να μας απασχολεί πια. Όπως λέει κι ο Ρίτσος, ο άνθρωπος πορεύεται μόνος στον έρωτα, στη δόξα και στον θάνατο. Εκείνο που μένει πάντα είναι το αχνό αποτύπωμα και οι μεγάλες ομάδες που άφησε πίσω του. Κι αν ο Λιαντίνης «θανάτω θάνατον πατήσας», μαζί με τον Σωκράτη και τον Καρυωτάκη, θα το δείξει ο χρόνος και ο χώρος που θα έχει την ανάγκη να γεμίσει με το πνεύμα του.

Το σημαντικό για μένα και για πολλούς  άλλους που είχαμε την τύχη να σταθεί απέναντι μας,  είναι που δέσαμε με τα δικά μας γονίδια το δικό του. Αυτό είναι το κέρδος για τη σκέψη μας, τη ζωή μας  και  την ελληνική μας ταυτότητα. Γιατί, ό τι υπέροχο υπάρχει στον κόσμο μας,  φτιάχτηκε από τους γενναίους  «διαφορετικούς» και όχι από τους κακόμοιρους «υποτακτικούς

Πηγή:

http://www.protagon.gr/scripta/blogs/poios-thymatai-ton-kathigiti-liantini-32482000000

Ενα animation Ιαπωνικής παραγωγής που δεν προκαλεί γέλιο αλλά θλίψη!

Τι είναι Ευτυχία;

Ο αγαπημένος μας Θανάσης Βέγγος, έδωσε κάποτε μια απάντηση, σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, στην οποία φανερώνει την μεστή σοφία του! Την σοφία ενός πραγματικά Μεγάλου Ανθρώπου!

Μια άποψη για το δημοψήφισμα που θα γίνει την Κυριακή στη Σαλαμίνα

Οι κάτοικοι της Σαλαμίνας καλούνται να αποφασίσουν για κάτι που δεν έχουν πλήρη ενημέρωση 

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κάθε δραστηριότητα εκτός Σαλαμίνας συνοδευόταν από μια σειρά υπολογισμών: ποιο ferry boat θα πάρουμε, με ποιο θα γυρίσουμε, τι ώρα θα ζητήσουμε λογαριασμό από τον σερβιτόρο, ώστε να είμαστε εγκαίρως στο Πέραμα και να μη δούμε την πόρτα να σηκώνεται την ώρα που βγάζουμε εισιτήρια. Σημασία είχε και ο άνεμος –αν σκοπεύαμε να πάμε κατευθείαν στον Πειραιά ο νοτιάς ήταν πρόβλημα, όσο για τον βοριά, κάποιες φορές κατάφερνε να αποκλείσει το νησί για μερικές ώρες. Μετά από τόσα χρόνια πήγαινε-έλα, οριακά χαμένων ferry, αγχωμένων αγώνων δρόμου και πολλών «καταθέσεων» στα ταμεία της κοινοπραξίας, η είδηση της υποθαλάσσιας ζεύξης της Σαλαμίνας με το Πέραμα μοιάζει λυτρωτική –είναι όμως;

Οι κάτοικοι της Σαλαμίνας την Κυριακή 20 Μαρτίου καλούμαστε να ψηφίσουμε σε ένα δημοψήφισμα που αφορά το μέλλον του τόπου μας: Ναι ή Όχι στη ζεύξη; Κάθε λογικός άνθρωπος για να απαντήσει σε κάτι τόσο κρίσιμο το πρώτο που κάνει είναι να μελετήσει τα δεδομένα και στη συνέχεια να αποφασίσει. Το αστείο στην περίπτωσή μας είναι ότι δεν υπάρχουν δεδομένα! Καταρχήν δεν υπάρχει το σχέδιο του έργου. Κανείς δε γνωρίζει από πού θα περάσουν οι δρόμοι, πόσες λωρίδες θα έχει η υποθαλάσσια ζεύξη, από πού θα είναι οι προσβάσεις. Εδώ υπάρχει μία ακόμη λεπτομέρεια: Το έργο αναφέρεται ως τμήμα συνολικού έργου 17.5 χιλιομέτρων, ενώ «περιλαμβάνεται στην Οριστική Μελέτη του υποτμήματος Φανερωμένη-Παλούκια της αρτηρίας Μέγαρα-Πάχη-Σαλαμίνα». Τα Μέγαρα, αλήθεια, πώς προκύπτουν; Συνδέονται άραγε με το γεγονός ότι κάποιοι από τους χάρτες που κυκλοφορούν δείχνουν την διπλή ζεύξη του νησιού, καθιστώντας το, έτσι, τμήμα της Εθνικής Οδού Αθηνών - Κορίνθου; 

Η διπλή ζεύξη είναι παλιά και πονεμένη ιστορία. Η ιδέα να συντομευθεί ο χρόνος που χρειάζονται τα εμπορεύματα για να φτάσουν από το λιμάνι του Πειραιά στην Πελοπόννησο, εδώ και χρόνια έχει ανοίξει την όρεξη σε πολλούς. Αυτήν τη στιγμή το Ρυθμιστικό της Αθήνας μιλά για μονή ζεύξη και ισχύει για άλλα 5 χρόνια. Μετά; Τι θα συμβεί στο νησί αν ενωθεί με δεύτερη ζεύξη και η Εθνική Οδός το διασχίσει, με αποτέλεσμα την τεράστια -περαιτέρω- περιβαλλοντική του επιβάρυνση; Μπορεί κανείς να διασφαλίσει ότι κάτι τέτοιο δε θα συμβεί; Οι «λεπτομέρειες» της προκήρυξης δεν είναι καθόλου καθησυχαστικές. Γενικότερα, η «Προκήρυξη Εκδήλωσης Ενδιαφέροντος», για την οποία την Τρίτη 15 Μαρτίου, μετά από 4 χρόνια, η ΜΕΤΚΑ, η ΤΕΡΝΑ και ο ΆΚΤΩΡ κατέθεσαν προσφορές, δε δεσμεύει σε τίποτα τους ενδιαφερόμενους και χαρακτηρίζεται από δημιουργική ασάφεια. Όχι μόνο δεν περιλαμβάνει μελέτη κατασκευής και σκοπιμότητας αλλά ούτε και μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, την οποία μάλιστα θα αναλάβει να συντάξει ο ανάδοχος του έργου! Καθώς η Ζεύξη έχει δημοπρατηθεί με τη μέθοδο του ανταγωνιστικού διαλόγου, θα χρειαστούν δυο-τρία χρόνια μέχρι να ξεκαθαριστεί το φυσικό αντικείμενο του έργου και να αναδειχθούν ανάδοχοι που θα δεσμευθούν σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.

Πάνω σε ποια πρόταση καλούνται λοιπόν να ψηφίσουν την Κυριακή οι Σαλαμίνιοι και με ποια κριτήρια, αφού ακόμα δεν είναι γνωστές οι προδιαγραφές και οι επιπτώσεις του έργου; Τις τελευταίες ημέρες στο νησί επικρατεί αναβρασμός και οι κάτοικοι αλληλοκατηγορούνται. Οι μεν θέλουν να μη γίνει η γέφυρα φοβούμενοι την περιβαλλοντική καταστροφή του νησιού, οι δε περιμένουν να ανασάνουν από την ταλαιπωρία και το μεγάλο κόστος των μετακινήσεων με ferry boat. Θα είναι όμως η σήραγγα οικονομικότερη; Καμία αναφορά και καμία δέσμευση για το κόστος διέλευσής της δεν υπάρχει στην προκήρυξη. Η εμπειρία της γέφυρας του Ρίου-Αντιρρίου, ωστόσο, δεν αφήνει πολλές ελπίδες, μια και το έργο πρόκειται να πραγματοποιηθεί με Σύμβαση Παραχώρησης τουλάχιστον για 25 χρόνια, δηλαδή από ιδιώτες που προσβλέπουν σε κέρδη. Το πορθμείο Περάματος-Σαλαμίνας δεν είναι καθόλου «ταπεινό». Το 2008 ήταν το δεύτερο σε κίνηση πανευρωπαϊκά μετά από το Ντόβερ-Καλαί μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας και η ζεύξη του θεωρείται ως ένα από τα πιο εμπορικά έργα. Τι είναι αυτό που εγγυάται ότι η διέλευσή του δε θα είναι τσουχτερή, αφού οι ανάδοχοι δε δεσμεύονται ως προς αυτό;

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα δεν έχουν δοθεί απαντήσεις. Οι κάτοικοι καλούμαστε να αποφασίσουμε «εδώ και τώρα» για το μέλλον του νησιού, χωρίς να έχει προηγηθεί κανένας διάλογος με τους φορείς, χωρίς να έχουμε ενημερωθεί από κανέναν υπεύθυνο, χωρίς να έχει μπει κανένας στον κόπο να ακούσει τις ανησυχίες και τις ανάγκες μας. Το λεκανοπέδιο ασφυκτιά και εξαπλώνεται συνεχώς, καλύπτοντας με τσιμέντο κάθε ελεύθερη επιφάνεια και η Σαλαμίνα μοιάζει να είναι πια πολύ κοντά για να γλυτώσει ό,τι δεν έχει ήδη καταστραφεί από την άναρχη δόμηση των τελευταίων δεκαετιών. Για άλλη μια φορά αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα σοβαρά ζητήματα με όρους ποδοσφαίρου –Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός, Σύριζα ή Νέα Δημοκρατία, Ναι ή Όχι. Η Δημοτική Αρχή δε βοηθά την κατάσταση με την απόφαση για Δημοψήφισμα -για το οποίο μάλιστα δεν παίρνει θέση- ενώ το μόνο που φαίνεται ότι θα πετύχουμε είναι να διχαστούμε για άλλη μια φορά, χωρίς μάλιστα το αποτέλεσμα να είναι δεσμευτικό.

Ένας φίλος αρχιτέκτονας πριν λίγες μέρες μου έλεγε ότι ένα νησί που είναι τόσο κοντά στην στεριά νομοτελειακά θα έρθει η στιγμή που θα συνδεθεί με αυτήν. Μοιάζει λογικό. Αυτό που δεν είναι λογικό είναι να συνδεθεί χωρίς καμία απολύτως ασφαλιστική δικλείδα ένα νησί με τον πρώτο χρεοκοπημένο Δήμο στην Ελλάδα, κατεστραμμένους δρόμους, προβληματική εξυπηρέτηση όλων των αναγκών των δημοτών του, με τη συντριπτική πλειοψηφία των οικισμών να βρίσκονται εκτός Σχεδίου Πόλεως, με ανύπαρκτο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο και με άλυτο το περίφημο δασικό πρόβλημα, για το οποίο ακόμα ερίζουν οι πάσης φύσεως εμπλεκόμενοι. Όταν όπου κοιτάξει κανείς γύρω του βλέπει βιομηχανικές ζώνες -Ελευσίνα, Ασπρόπυργος, Ρεβυθούσα, Cosco, Ψυτάλλεια, Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη- πρέπει να είμαστε αφελείς για να πιστεύουμε ότι η Ζεύξη δε λειτουργήσει ως «γέφυρα» και γι΄αυτές. Μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει προνοήσει να διαφυλάξει το νησί από ενδεχόμενη άλωση, δημιουργώντας τις συνθήκες που δε θα την επιτρέψουν.

Τι νόημα έχει λοιπόν το Δημοψήφισμα της Κυριακής; Τι να ψηφίσει όποιος αγαπά το νησί και θέλει να το δει να αναπτύσσεται αλλά όχι να καταστρέφεται; Αυτός που απηύδισε με τα ferry boat αλλά δε θέλει να δει τη Σαλαμίνα να χάνει κάθε φυσική ομορφιά που μετά βίας καταφέρνει να διατηρεί; Χωράνε οι αγωνίες, οι ελπίδες και οι ανάγκες χιλιάδων ανθρώπων σε ένα Ναι ή Όχι στο άγνωστο; Γιατί ακριβώς αυτό μας ζητάνε να πούμε.

Πηγή:
www.lifo.gr

Κίνημα Zeitgeist: Η παγκόσμια «Z-Day» για πρώτη φορά στην Αθήνα

Η σύγχρονη κοινωνία νοσεί. Και αυτό είναι φανερό μέσα από πολλά παραδείγματα της καθημερινότητας και όχι μόνο. Η τεχνολογική πρόοδος, οι ιατρικές ανακαλύψεις και η συνεχόμενη απλούστευση της, δυτικής κυρίως, ζωής δεν μπορούν να κρύψουν τα προβλήματα που προκαλεί η σημερινή κοινωνία στον εαυτό της.

Αναγνωρισμένο ως το μεγαλύτερο κοινωνικό κίνημα στον κόσμο με τμήματα σε πάνω από 60 χώρες, το Κίνημα Zeitgeist ανακοινώνει την όγδοη “Ημέρα Zeitgeist” (Zeitgeist Day ή Z-Day), μια παγκόσμια καμπάνια ευαισθητοποίησης του κοινού για τα θέματα που πραγματεύεται το κίνημα, δηλαδή τις ριζικές αιτίες των μεγαλύτερων κοινωνικών-οικονομικών προβλημάτων του πολιτισμού μας καθώς και τις λύσεις που παρέχει η επιστήμη και η τεχνολογία.

Η κεντρική εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο θέατρο Δαναός στην Αθήνα (Λ. Κηφισίας 109, Πανόρμου), στις 26 Μαρτίου 2016. Οι ομιλίες θα ξεκινήσουν από τις 10:30 έως τις 17:00. Την Παρασκευή 25 Μαρτίου στις 19:00 θα υπάρχει κοινωνική εκδήλωση στο Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων (Ερμού 134), στην οποία μπορείτε να γνωρίσετε όλους τους ομιλητές και τα μέλη του κινήματος από όλον τον κόσμο.

Στο ημερήσιο συμπόσιο θα αναφερθούν κάποια από τα σημαντικότερα ζητήματα των καιρών μας με κύριους ομιλητές, τον ιδρυτή του κινήματος Peter Joseph, την ανεξάρτητη δημοσιογράφο Abby Martin, τον Γεώργιο Παπανικολάου του ιδρύματος P2P και άλλους.

Με επίκεντρο τη μετάβαση σε μια κοινωνία μετά-σπανιότητας και δίνοντας σημασία στην κοινωνική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη, τα θέματα της συζήτησης θα περιλαμβάνουν: τον ρόλο της τεχνολογίας και πώς πρέπει να αξιοποιηθεί σωστά, τις νέες γνώσεις που προέρχονται από την επιστήμη της κοινωνικής υγείας, τα μεταβάτικα βήματα για μία σταθερότερη κοινωνία, όπως η εφαρμογή ενός Άνευ Όρων Βασικού Εισοδήματος, αλλά και τη δομική ανικανότητα του καπιταλιστικού συστήματος να αντιμετωπίσει τα τωρινά προβλήματα καθυστερώντας την πρόοδο της κοινωνίας.

Δείτε περισσότερα για το κίνημα στην επίσημη ελληνική ιστοσελίδα του

Σχετικά με το κίνημα:

To Κίνημα Zeitgeist είναι ένα εκπαιδευτικό κίνημα που ενημερώνει τον κόσμο για τα εγγενή προβλήματα του σημερινού κοινωνικοοικονομικού μοντέλου και για τις τεχνικές μας δυνατότητες να ξεπεράσουμε αυτά τα προβλήματα και να καλύψουμε τις βασικές ανάγκες όλων. Προτείνει επομένως την εφαρμογή της επιστημονικής μεθόδου για την κοινωνική μέριμνα και τη μετάβαση σε μία Οικονομία Βασισμένη στους Φυσικούς Πόρους, ένα κοινωνικό μοντέλο μετασπανιότητας, στο οποίο όλοι οι άνθρωποι έχουν πρόσβαση στους πόρους και τα αγαθά που χρειάζονται για την κάλυψη των αναγκών τους.

Πηγή:

http://www.tzm.gr

Ο μύθος του «είμαι κακός στα μαθηματικά»

«Δεν έχω μαθηματικό μυαλό». Το ακούμε διαρκώς. Όμως αυτή η άποψη περί «μαθηματικών μυαλών» καταντάει να είναι αυτοκαταστροφική για όσους την ασπάζονται. Η πραγματικότητα είναι ότι μάλλον έχετε «μαθηματικό μυαλό», όμως αν έχετε διαφορετική άποψη ίσως βλάπτετε τη καριέρα σας. Αλλά το χειρότερο είναι ότι συμβάλετε στη διαιώνιση ενός μύθου που βλάπτει ολέθρια τα μη προνομιούχα παιδιά, το μύθο της έμφυτης γενετικής ικανότητας στα μαθηματικά.

Είναι έμφυτη η ικανότητα στα μαθηματικά; Σίγουρα σε κάποιο βαθμό είναι. Ο Terence Tao, διάσημος μαθηματικός του UCLA , δημοσιεύει δεκάδες άρθρα σε κορυφαία περιοδικά κάθε χρόνο. Ερευνητές απ’ όλο τον κόσμο ζητούν τη βοήθεια του για τα δυσκολότερα κομμάτια της έρευνας τους. Κανένας από εμάς δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι τόσο καλός στα μαθηματικά όπως ο Terence Tao, ανεξαρτήτως πόσο σκληρά προσπαθήσουμε ή πόσο καλούς δασκάλους έχουμε. Αλλά εδώ είναι η διαφορά: Εμείς δεν χρειάζεται να είμαστε τόσο καλοί! Για τα μαθηματικά του σχολείου, το εκ γενετής ταλέντο είναι πολύ λιγότερο σημαντικό από τη σκληρή δουλειά , την προετοιμασία και την αυτοπεποίθηση.

Πώς το ξέρουμε αυτό; Όσοι διδάσκουν μαθηματικά για πολλά χρόνια – καθηγητές, βοηθοί διδασκαλίας και εκπαιδευτικοί του ιδιωτικού τομέα –  παρατηρούν να  επαναλαμβάνεται το παρακάτω μοτίβο :

Διαφορετικά παιδιά με διαφορετικά επίπεδα της προετοιμασίας ξεκινούν σε μια τάξη μαθηματικών. Μερικά από αυτά τα παιδιά έχουν γονείς που τα έχουν βοηθήσει να εντρυφήσουν στα μαθηματικά από μικρή ηλικία , ενώ άλλα παιδιά δεν είχαν αυτή τη γονική βοήθεια.

Στα πρώτα τέστ, τα καλά προετοιμασμένη παιδιά παίρνουν πολύ καλά αποτελέσματα, ενώ τα απροετοίμαστα παιδιά παίρνουν ό, τι κατάφεραν να μάθουν από μόνα τους.
Τα απροετοίμαστα παιδιά, δεν συνειδητοποιούν ότι αυτοί που πήραν τους καλούς βαθμούς ήταν καλά προετοιμασμένοι, και υποθέτουν ότι η εκ γενετής ικανότητα καθόρισε την διαφορά στην απόδοση τους. Έχοντας αποδεχτεί ότι «δεν έχουν μαθηματικά μυαλό», δεν προσπαθούν σκληρά και στις επόμενες τάξεις , και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μείνουν πίσω .

Τα καλά προετοιμασμένη παιδιά, δεν συνειδητοποιούν ότι οι μαθητές που δεν πήραν καλούς βαθμούς ήταν απλώς απροετοίμαστοι, υποθέτουν ότι έχουν «μαθηματικό μυαλό», και μελετούν πολύ και στο μέλλον ώστε να επιβεβαιώσουν το πλεονέκτημα  τους.
Έτσι, η πίστη των ανθρώπων ότι η ικανότητα στα μαθηματικά δεν μπορεί να αλλάξει γίνεται μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία .

Η άποψη ότι η ικανότητα στα μαθηματικά είναι κυρίως έμφυτη αποτελεί μια σκοτεινή πτυχή της μεγαλύτερης πλάνης ότι η νοημοσύνη είναι κυρίως έμφυτη. Τα ακαδημαϊκά περιοδικά ψυχολογίας είναι γεμάτα δημοσιεύσεις που μελετούν την άποψη που βρίσκεται πίσω από το είδος της αυτοεκπληρούμενης προφητείας που μόλις περιγράψαμε. Για παράδειγμα, η καθηγήτρια ψυχολόγος  Patricia Linehan του πανεπιστημίου Purdue γράφει :
Οι μελέτες σχετικά με το πως αντιλαμβανόμαστε την ικανότητα, έχουν δείξει δύο διαφορετικούς τύπου προσανατολισμού. Οι μαθητές με τον πρώτο τύπο (Incremental orientation), πιστεύουν ότι η ικανότητα (νοημοσύνη ) είναι εύπλαστη, με αποτέλεσμα να καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια. Οι μαθητές με τον δεύτερο τύπο προσανατολισμού (Entity orientation) πιστεύουν ότι η ικανότητα τους δεν είναι εύπλαστη, κάτι που τους αποτρέπει να προσπαθήσουν περισσότερο .

Η άποψη που λέει  «Είτε είστε έξυπνος είτε όχι, τελεία και παύλα» οδηγεί σε κακά αποτελέσματα. Αυτό έχει επιβεβαιωθεί και από πολλές άλλες μελέτες . Όσο αφορά τα μαθηματικά αποδείχτηκε πρόσφατα και από τους ερευνητές στο Oklahoma City  που βρήκαν σε μελέτη που έκαναν, ότι η πίστη στην έμφυτη ικανότητα στα μαθηματικά μπορεί να είναι η αιτία για σημαντικό μέρος της του χάσματος μεταξύ των δύο φύλων στα μαθηματικά .
Σε άλλη έρευνα, οι ψυχολόγοι Lisa Blackwell , Kali Trzesniewski και Carol Dweck παρουσίασαν σε φοιτητές τις δύο παρακάτω εναλλακτικές  πεποιθήσεις των ανθρώπων σχετικά με την ευφυΐα :
Έχετε συγκεκριμένη ποσότητα νοημοσύνης, και δεν μπορείτε να κάνετε πολλά για να την αλλάξετε .
Μπορείτε  να επηρεάσετε σε μεγάλο βαθμό το πόσο έξυπνοι είστε .
Διαπίστωσαν ότι οι φοιτητές οι οποίοι συμφώνησαν ότι «μπορείτε  να επηρεάσετε σε μεγάλο βαθμό το πόσο έξυπνοι είστε  » πήραν υψηλότερους βαθμούς. Αλλά, όπως ο Richard Nisbett αφηγείται στο βιβλίο Intelligence and How to Get It , οι ερευνητές έκαναν κάτι ακόμα πιο αξιοπρόσεκτο :
Προσπάθησαν να πείσουν μια ομάδα μαθητών  γυμνασίου και λυκείου που προέρχονταν από μία  φτωχή μειονότητα, ότι η νοημοσύνη είναι εξαιρετικά εύπλαστη και μπορεί να αναπτυχθεί με τη σκληρή δουλειά … ότι η μάθηση αλλάζει τον εγκέφαλο δημιουργώντας νέες νευρωνικές συνάψεις … και ότι οι μαθητές είναι υπεύθυνοι για αυτή τη διαδικασία αλλαγής.
Τα αποτελέσματα; Οι μαθητές που πείστηκαν ότι θα μπορούσαν να γίνουν πιο έξυπνοι με τη σκληρή δουλειά, εργάστηκαν σκληρότερα και πέτυχαν υψηλότερη βαθμολογία. Απ’ αυτούς τους μαθητές, ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα πέτυχαν όσοι πίστευαν αρχικά  ότι η ευφυΐα είναι έμφυτη.

Αλλά η βελτίωση των βαθμών δεν ήταν η πιο εντυπωσιακή επίδραση. Ο Dweck αναφέρει ότι ορισμένοι μαθητές ξέσπασαν σε δάκρυα ακούγοντας ​​ότι η νοημοσύνη τους είναι ουσιαστικά υπό τον έλεγχό τους. «Δεν είναι εύκολο να περάσεις μια ζωή πιστεύοντας ότι γεννήθηκες χαζός και είσαι καταδικασμένοι να παραμείνεις έτσι .»
Για όσους πιστεύουν ότι έχουν γεννηθεί χαζοί και είναι καταδικασμένοι να μείνουν έτσι – αυτό το πιστεύω είναι ψέμα . Το IQ μπορεί να βελτιωθεί με τη σκληρή δουλειά. Παραθέτουμε και κάποιους άλλους συνδέσμους που θα σας βοηθήσουν να αναθεωρήσετε αν πιστεύετε στην έμφυτη ευφυΐα :

The Art of Learning by Josh Weitzkin
Moonwalking with Einstein by Joshua Foer
The Talent Code by Daniel Coyle
Talent is Overrated by Geoff Colvin

Πλάτωνας - Νίτσε: Περί Αγάπης και Γάμου! (Πραγματική αγάπη είναι ο θαυμασμός!)

Ο Πλάτωνας υποστήριζε πως πραγματική αγάπη είναι ο Θαυμασμός! Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κοινή αντίληψη που έχει επικρατήσει ''αγάπα τον άλλον με τα ελαττώματά του''! Πρέπει να αγαπάμε ανθρώπους που έχουν Αρετές οι οποίες λείπουν από εμάς τους ίδιους, ώστε να γινόμαστε καλύτεροι εμείς οι ίδιοι! Άρα η αγάπη για τον σύντροφο μας, βελτιώνει ταυτόχρονα τον Εαυτό μας!

Αγαπώντας περισσότερο αυτό που είμαστε εμείς οι ίδιοι, είμαστε ειλικρινείς απέναντι στην αγάπη του συντρόφου μας! Κανείς άνθρωπος που δεν αγαπάει πραγματικά τον Εαυτό του, που δεν έχει αποκτήσει τη μεγαλύτερη Γνώση του ποιος είναι πραγματικά, δεν μπορεί να αγαπήσει ειλικρινά έναν άνθρωπο! Διότι αυτό που έχουμε μάθει να αποκαλούμε αγάπη, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας συμβιβασμένος φόβος, και εξαιτίας της ανεπάρκειας να αγαπήσουμε αυτό που είμαστε, προσπαθούμε να βρούμε το ταίρι μας για να μην νιώθουμε μόνοι!

Ο σοφός άνθρωπος, δεν επιθυμεί να καλύπτει το κενό της μοναξιάς του, διότι δεν νιώθει Ποτέ μόνος! Αλλά να μοιραστεί την αγάπη που νιώθει για τον Εαυτό του με έναν άλλον Άνθρωπο!

Κατά τον Νίτσε η Αγάπη είναι παρομοίως ένας Αγώνας για τη δημιουργία του Νέου Ανθρώπου! Δίνει σημασία στον Γάμο, αλλά με εντελώς διαφορετική αντίληψη, από εκείνη που έχει δυστυχώς επικρατήσει. Είπε: ''Γάμο ονομάζω τη θέληση των Δύο να δημιουργήσουν το Ένα που είναι περισσότερο από αυτούς που το Δημιούργησαν''!

Όπως επισημαίνει ο ίδιος, δεν πρέπει η ανάγκη του σώματος μας, η μοναξιά μας, ή η διχόνοια με τον Εαυτό μας, να επιθυμούν ένα παιδί, το μέλλον του κόσμου δηλαδή, όπως συμβαίνει συνήθως στην αποτυχημένη Ανθρωπότητα! Τέλος μας συμβουλεύει να μην είναι ο Γάμος μας ένα αξιοδάκρυτο βόλεμα! Δηλαδή η ένωση δύο ανθρώπων, που είναι ανίκανοι να αγαπήσουν αυτό που είναι, άρα ανειλικρινείς προς τον σύντροφο τους, άρα αδύναμοι και φοβισμένοι, συμφεροντολόγοι που έλκονται από την εύκολη επιλογή, και δεν προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι Άνθρωποι!

Μόνο οι δημιουργικοί άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι

Άσε το να πάει βαθιά μέσα στην καρδιά σου αυτό: μόνο οι δημιουργικοί άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι. Η ευτυχία είναι υποπροϊόν της δημιουργικότητας. Δημιούργησε κάτι και θα είσαι ευτυχισμένος. Δημιούργησε έναν κήπο, άφησε τον κήπο να ανθίσει και κάτι θα ανθίσει μέσα σου. Δημιούργησε ένα πίνακα ζωγραφικής και κάτι θα αρχίσει να αναπτύσσεται μέσα σου καθώς αναπτύσσεται ο πίνακας. Όπως φτάνει στο τέλος του ο πίνακας, όπως βάζεις τις τελευταίες πινελιές στον πίνακα, θα δεις ότι δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος. Βάζεις τις τελευταίες πινελιές σε κάτι που είναι πολύ καινούργιο μέσα σου. Γράψε ένα ποίημα, πες ένα τραγούδι, χόρεψε έναν χορό και δες: αρχίζεις να γίνεσαι ευτυχισμένος.

Πηγή:

http://www.lecturesbureau.gr/1/only-creative-people-are-happy/

ΕΥΦΥΙΑ: Ο ΣΑΜΠΟΤΕΡ ΤΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

Η δυστυχία δεν χρειάζεται κανένα ταλέντο -ο καθένας μπορεί να την έχει. Η ευτυχία χρειάζεται χαρίσματα, ιδιοφυΐα, δημιουργικότητα .

Μόνο οι δημιουργικοί άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι .

Άσε το να πάει βαθιά μέσα στην καρδιά σου αυτό: μόνο οι δημιουργικοί άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι. Η ευτυχία είναι υποπροϊόν της δημιουργικότητας. Δημιούργησε κάτι και θα είσαι ευτυχισμένος. Δημιούργησε έναν κήπο, άφησε τον κήπο να ανθίσει και κάτι θα ανθίσει μέσα σου. Δημιούργησε ένα πίνακα ζωγραφικής και κάτι θα αρχίσει να αναπτύσσεται μέσα σου καθώς αναπτύσσεται ο πίνακας. Όπως φτάνει στο τέλος του ο πίνακας, όπως βάζεις τις τελευταίες πινελιές στον πίνακα, θα δεις ότι δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος. Βάζεις τις τελευταίες πινελιές σε κάτι που είναι πολύ καινούργιο μέσα σου .

Γράψε ένα ποίημα, πες ένα τραγούδι, χόρεψε έναν χορό και δες: αρχίζεις να γίνεσαι ευτυχισμένος .

Η ύπαρξη σού έδωσε απλώς μια ευκαιρία να είσαι δημιουργικός: η ζωή αποτελεί μια ευκαιρία να είσαι δημιουργικός .

Αν είσαι δημιουργικός, θα είσαι ευτυχισμένος .

Όταν θέλεις να ανέβεις στην ψηλότερη κορυφή των βουνών, πρόκειται για κάτι το κοπιαστικό. Κι όταν έχεις φτάσει στην κορυφή και ξαπλώνεις κάτω, ψιθυρίζοντας μαζί με τα σύννεφα, κοιτάζοντας τον ουρανό, η χαρά που γεμίζει την καρδιά σου -η χαρά αυτή έρχεται πάντα όποτε φτάνεις σε κάποια κορυφή δημιουργικότητας .

Απαιτείται ευφυΐα για να είσαι ευτυχισμένος και τους ανθρώπους τους διδάσκουμε να μένουν δίχως ευφυΐα. Η κοινωνία δεν θέλει να ανθίσει η ευφυΐα .

Η κοινωνία δεν χρειάζεται την ευφυΐα΄ για την ακρίβεια, φοβάται πολύ την ευφυΐα. Η κοινωνία χρειάζεται ανόητους ανθρώπους. Γιατί; Διότι οι ανόητοι άνθρωποι είναι διαχειρίσιμοι. Οι ευφυείς άνθρωποι δεν είναι κατ΄ανάγκην υπάκουοι΄ μπορεί να υπακούουν, μπορεί να μην υπακούουν. Αλλά ο ανόητος άνθρωπος δεν μπορεί να παρακούσει΄ είναι πάντοτε έτοιμος να τον διατάξεις. Ο ανόητος άνθρωπος χρειάζεται να τον διατάζει κάποιος, γιατί δεν έχει την ευφυΐα να ζει από μόνος του. Θέλει να τον κατευθύνει κάποιος΄ ψάχνει και αναζητεί τους ίδιους τους τυράννους του.

Οι πολιτικοί δεν θέλουν να συμβεί στον κόσμο η ευφυΐα, οι ιερείς δεν θέλουν να συμβεί στον κόσμο η ευφυΐα, οι στρατηγοί δεν θέλουν να συμβεί στον κόσμο η ευφυΐα. Κανείς δεν την θέλει πραγματικά. Οι άνθρωποι θέλουν να μείνουν οι πάντες ανόητοι, τότε θα είναι οι πάντες υπάκουοι, κομφορμιστές, δεν θα βγαίνουν ποτέ έξω από το μαντρί, θα παραμένουν πάντα μέρος του όχλου, θα μπορείς να τους ελέγχεις, να τους χειραγωγείς, να τους χειρίζεσαι.

Ο ευφυής άνθρωπος είναι εξεγερμένος. Ευφυΐα σημαίνει εξέγερση. Ο ευφυής άνθρωπος αποφασίζει μόνος του αν θα πει όχι ή ναι.

Ο ευφυής άνθρωπος δεν γίνεται να είναι παραδοσιακός, δεν γίνεται να λατρεύει διαρκώς το παρελθόν΄ δεν υπάρχει τίποτε στο παρελθόν να το λατρεύεις. Ο ευφυής άνθρωπος θέλει να δημιουργεί το μέλλον, θέλει να ζει στο παρόν. Η ζωή στο παρόν αποτελεί το δικό του τρόπο να δημιουργεί το μέλλον.

Ο ευφυής άνθρωπος δεν μένει προσκολλημένος στο νεκρό παρελθόν, δεν κουβαλάει πτώματα.

Όσο όμορφοι κι αν ήταν εκείνοι κάποτε, όσο πολύτιμοι, δεν κουβαλάει τα πτώματά τους. Έχει τελειώσει με το παρελθόν΄ έφυγε αυτό κι έφυγε για πάντα. Αλλά ο κουτός άνθρωπος είναι παραδοσιακός. Είναι πρόθυμος να ακολουθεί τον ιερέα, πρόθυμος να ακολουθεί τον κάθε ανόητο πολιτικό, πρόθυμος να ακολουθεί την οποιαδήποτε διαταγή -με τον οποιοδήποτε που έχει εξουσία, είναι έτοιμος να πέσει στα πόδια του. Χωρίς ευφυΐα δεν μπορεί να υπάρξει ευτυχία. Ο άνθρωπος μπορεί να είναι ευτυχισμένος μόνο αν είναι ευφυής, απόλυτα ευφυής.

Ο διαλογισμός αποτελεί ένα τέχνασμα για να ελευθερωθεί η ευφυΐα σου. Όσο πιο διαλογιστικός γίνεσαι, τόσο πιο ευφυής γίνεσαι.

Να θυμάσαι όμως, λέγοντας ευφυΐα δεν εννοώ τη διανοητικότητα. Η διανοητικότητα αποτελεί μέρος της ανοησίας.

Η ευφυΐα είναι ένα τελείως διαφορετικό φαινόμενο, δεν έχει καμιά σχέση με το κεφάλι. Η ευφυΐα είναι κάτι που προέρχεται από το ίδιο το κέντρο σου. Αναβλύζει από μέσα σου και μαζί της αρχίζουν να αναπτύσσονται μέσα σου πολλά πράγματα. Γίνεσαι ευτυχισμένος, γίνεσαι δημιουργικός, γίνεσαι εξεγερμένος, αγαπάς την περιπέτεια, αρχίζεις να αγαπάς την ανασφάλεια, αρχίζεις να πηγαίνεις στο άγνωστο. Αρχίζεις να ζεις επικίνδυνα, γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ζει κανείς.

Για τους ανόητους, υπάρχει ο φαρδύς δρόμος όπου μετακινούνται τα πλήθη. Και μετακινούνται εδώ και αιώνες -και δεν φτάνουν πουθενά, κινούνται σε κύκλο. Έχεις έτσι την άνεση ότι μετακινείσαι μαζί με πολλούς ανθρώπους, ότι δεν είσαι μόνος σου.

Η ευφυΐα σού δίνει το θάρρος να είσαι μόνος σου και η ευφυΐα σού δίνει το όραμα να είσαι δημιουργικός. Προβάλλει μια μεγάλη παρόρμηση, μια μεγάλη πείνα να είσαι δημιουργικός. Και μόνο τότε, ως συνέπεια, μπορείς να είσαι ευτυχισμένος, μπορείς να είσαι ευδαίμων.

Osho, The Book of Wisdom, Ομιλία #20

Πηγή:

http://www.osho.com/el/read/featured-articles/emotional-ecology/intelligence-saboteur-of-the-status-quo

OSHO Να ξυπνήσει ο κόσμος

Happy 100th birthday Jacque! The world need more people like you

14 βασικές διαφορές ανάμεσα στην αληθινή και την τοξική αγάπη

Καλλιτέχνης: Γιώργος Γουναρόπουλος

Όλοι σε κάποιο βαθμό είμαστε διατεθειμένοι και πρέπει να κάνουμε υποχωρήσεις, να ανεχόμαστε και να συγχωρούμε.

Σε μερικές περιπτώσεις όμως η ανεκτικότητα και οι υποχωρήσεις που κάνουμε μας εξουθενώνουν, θίγουν την αξιοπρέπειά μας, ανατρέπουν την ισορροπία μας και μας κάνουν να νιώθουμε αποτυχημένοι και δυστυχείς.

Παρακάπτω μπορούμε να διαπιστώσουμε αν και σε ποιο βαθμό τα συναισθήματα που βιώνουμε απέναντι στον σύντροφό μας είναι αληθινή αγάπη ή η έκφραση νευρωσικών αδυναμιών που μας δεσμεύουν και εμείς τις καλύπτουμε κάτω από το πρόσχημα της αγάπης.

Αληθινή αγάπη: κύρια προτεραιότητα είναι η εξέλιξη του εαυτού σας.
Τοξική αγάπη: υπάρχει εμμονή με τη σχέση.

Αληθινή Αγάπη: υπάρχει χώρος για ανάπτυξη και επέκταση αλλά και επιθυμία για τους άλλους να αναπτυχθούν εξίσου.
Τοξική αγάπη: αίσθημα ασφάλειας και άνεσης μόνο στην ομοιότητα. Η ανάγκη θεωρείται απόδειξη αγάπης – στην πραγματικότητα ίσως είναι φόβος, ανασφάλεια, μοναξιά.

Αληθινή Αγάπη: υπάρχουν ξεχωριστά ενδιαφέροντα και φίλοι ενώ ταυτόχρονα διατηρείτε τις υπόλοιπες σημαντικές σχέσεις στη ζωή σας.
Τοξική αγάπη: απόλυτη εμπλοκή στα πάντα, περιορισμένη κοινωνική ζωή, παραμέληση παλιών φίλων κι ενδιαφερόντων.

Αληθινή αγάπη: ενθάρρυνση της εξέλιξης του άλλου κι αίσθημα ασφάλειας που οφείλεται στη δική σας αξία.
Τοξική αγάπη: ενασχόληση με τη συμπεριφορά του άλλου και φόβος πιθανών αλλαγών του.

Αληθινή αγάπη: ύπαρξη αρμόζουσας εμπιστοσύνης (εμπιστοσύνη στον/στην σύντροφο όσον αφορά τη συμπεριφορά του/της).
Τοξική αγάπη: αισθήματα ζήλειας, κτητικότητας, ανταγωνισμού, ανάγκη προστασίας των «κεκτημένων».

Αληθινή αγάπη: συμβιβασμός, διαπραγμάτευση ή ηγετική συμπεριφορά εκ περιτροπής κι επίλυση των προβλημάτων από κοινού.
Τοξική αγάπη: προσπάθειες για απόκτηση του ελέγχου, κατηγορίες, παθητική ή επιθετική χειραγώγηση.

Αληθινή αγάπη: αποδοχή της ατομικότητας του άλλου.
Τοξική αγάπη: προσπάθεια αλλαγής του άλλου σύμφωνα με τα δικά σας πρότυπα.

Αληθινή αγάπη: μέσα στη σχέση ασχολείστε με όλες τις πτυχές της πραγματικότητας.
Τοξική αγάπη: η σχέση βασίζεται στην ψευδαίσθηση και την αποφυγή των δυσάρεστων καταστάσεων.

Αληθινή αγάπη: οι δύο σύντροφοι φροντίζουν τον εαυτό τους και η συναισθηματική τους κατάσταση δεν εξαρτάται από τη διάθεση του άλλου.
Τοξική αγάπη: υπάρχουν προσδοκίες ότι ο ένας σύντροφος θα φροντίσει και θα «σώσει» τον άλλο.

Αληθινή Αγάπη: αποστασιοποιημένη αγάπη (υγιές ενδιαφέρον για τον/την σύντροφο διατηρώντας τα όρια της ελευθερίας του/της.)
Τοξική αγάπη: εμμονή με τα προβλήματα και τα συναισθήματα του άλλου.

Αληθινή Αγάπη: το σεξ είναι ελεύθερη επιλογή που αναπτύσσεται μέσω της φροντίδας και της φιλίας.
Τοξική αγάπη: υπάρχει πίεση γύρω από το σεξ που οφείλεται στον φόβο, την ανασφάλεια και την ανάγκη για άμεση ικανοποίηση.

Αληθινή αγάπη: υπάρχει η δυνατότητα οι σύντροφοι να απολαμβάνουν μοναχικές στιγμές.
Τοξική αγάπη: υπάρχει προσκόλληση, οι δύο σύντροφοι δεν μπορούν να αντέξουν μακριά ο ένας από τον άλλο.

Αληθινή αγάπη: μια κατάσταση άνεσης κι ευχαρίστησης.
Τοξική αγάπη: μια κατάσταση πόνου και απελπισίας.

Αληθινή αγάπη: οι συζητήσεις γίνονται με βάση την κατανόηση, τη βοήθεια ή τη φροντίδα.
Τοξική αγάπη: οι συζητήσεις γίνονται με βάση τις κατηγορίες, την υπεράσπιση του εαυτού μας ή τον χειρισμό του άλλου.

Η Αγάπη δεν περιέχει πόνο. Ο πόνος προέρχεται από τα προβληματικά στοιχεία του χαρακτήρα και το Εγώ μας. Οι ευτυχισμένες σχέσεις βασίζονται στην αμοιβαία εκτίμηση και σεβασμό και όχι στο φόβο ή στη χειραγώγηση.

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί αποτέλεσμα συλλογικής εργασίας των  Melody Beattie, Terence Gorski και Robert Burney

Πηγή: enallaktikidrasi.com

Thessaloniki Arts and Culture  http://www.thessalonikiartsandculture.gr

http://enallaktikidrasi.com/2015/05/oi-14-diafores-anamesa-stin-alithini-kai-tin-toxiki-agapi/

O κάθε λαός είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, υπεύθυνος και για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται

Μια συνέντευξη που παραχώρησε ο Κορνήλιοs Καστοριάδηs (φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής, 1922-1997).

Ερώτηση Δημοσιογράφου: Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνο στις διαπιστώσεις. Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθιά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;

Καστοριάδης: Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.χ.

Δημοσιογράφος: Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.

Καστοριάδης: Τι να κάνουμε. Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον περίεργο τέταρτο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξάλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στο Μεγάλο Βασιλέα - πράγμα ανθελληνικότατο. Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των "δυνατών" και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ' αυτήν του Πεκίνου.

Δημοσιογράφος: Όλα αυτά αφορούν ένα πολύ μακρινό ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη, ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σ' αυτή την περίοδο;

Καστοριάδης: Μα, αυτή η περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους είκοσι έναν αιώνες ανελευθερίας που προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνο ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ' αυτή την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.

Δημοσιογράφος: Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοι είναι οι λόγοι;

Καστοριάδης:   Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.

Δημοσιογράφος: Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;

Καστοριάδης: Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με "ταξικά" συμφέροντα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.

Δημοσιογράφος: Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;

Καστοριάδης: Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδό του. Αλλά τα όποια αποτελέσματά τους καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία. Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη. Μου ζητάτε να σας εξηγήσω. Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια, για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά ένα βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν “ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά”;

Δημοσιογράφος: Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν ιδίως όταν αφορούν ερωτήματα που εσείς θέτετε. Θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;

Καστοριάδης: Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.

Δημοσιογράφος: Πώς την εννοείτε αυτή την ευθύνη;

Καστοριάδης: Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.

Δημοσιογράφος: Θέλετε να πείτε ότι -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη.

Καστοριάδης: Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο Παρίσι το 1956:«Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του. Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;». -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι

*Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922- Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής. Συγγραφέας του έργου Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, διευθυντής σπουδών στην Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού από το 1979, και φιλόσοφος της αυτονομίας, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.

 Πηγή : http://infognomonpolitics.blogspot.com

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Συναφές:

Κορνήλιος Καστοριάδης – Tο βαρύ προνόμιο της Δύσης

Μπορείτε να βρείτε όλα τα άρθρα του Καστοριάδη  στην αναζήτηση του ιστολογίου - ΕΔΩ

Πηγή:
http://antikleidi.com/2012/04/24/kastoriadis/

H 8η Μαρτίου ΔΕΝ είναι η γιορτή της γυναίκας

Posted by: Athos Simonetis

on: Tuesday, March 8, 2016In: slideshow, Αναλύσεις, Θεωρία, Ιστορία, ΠΟΛΕΜΙΚΗ/ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Ακόμα κι αν δεν το ήξερες, ίσως έχεις παρατηρήσει ότι τη μέρα αυτή μερικοί προσφέρουν στις γυναίκες λουλούδια, άλλοι τους εύχονται Χρόνια Πολλά και, αν είσαι από εκείνους που δεν τους ξεφεύγει τίποτα, μπορεί να πρόσεξες ότι κάποιοι μιλούν για τα «δικαιώματα της γυναίκας».
Όλα αυτά σίγουρα σε έχουν μπερδέψει!

Μα γιατί να υπάρχει γιορτή για τη γυναίκα;… έχεις αναρωτηθεί.

Πρώτα-πρώτα, χρειάζεται να ξέρεις ότι η 8η Μάρτη δεν είναι μια τυχαία μέρα!
Στις 8 του Μάρτη, πριν από 156 χρόνια (το 1857), οι γυναίκες που εργάζονταν στις βιοτεχνίες ενδυμάτων στη Νέα Υόρκη, οι φάντρες δηλαδή και οι ράφτρες, έκαναν μια μεγάλη απεργία. Τι ζητούσαν αυτές οι γυναίκες;…

Θα σου φανεί περίεργο αλλά, ενώ έκαναν την ίδια δουλειά με τους άντρες συντρόφους τους, πληρώνονταν λιγότερο! Δούλευαν πάνω από 12 ώρες την ημέρα μέσα σε απίστευτα άθλιες συνθήκες.

Αν έχεις διαβάσει το βιβλίο του Γάλλου συγγραφέα Εκτόρ Μαλό «Με οικογένεια», σίγουρα πήρες μια ιδέα για το ποια ήταν η ζωή τους, αφού μεγάλο μέρος του μυθιστορήματος περιγράφει ένα κλωστήριο σε μια μικρή πόλη της Γαλλίας. Τα εργοστάσια της βαμβακουργίας απασχολούσαν κυρίως γυναίκες εργάτριες, ακόμα και σε πολύ μικρές ηλικίες όπως η δική σου, είτε βρίσκονταν στη Γαλλία είτε στην Αγγλία είτε στην Αμερική.

Οι εργάτριες, λοιπόν, της Νέας Υόρκης ζητούσαν καλύτερα μεροκάματα, λιγότερες ώρες και πιο ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς. Καθημερινά γίνονταν πορείες και πικετοφορίες διαμαρτυρίας και καθημερινά χτυπιούνταν από την αστυνομία. Αλλά γιατί;… μπορεί πάλι να αναρωτηθείς. Γιατί να χτυπάει η αστυνομία τις γυναίκες αυτές αφού ζητούσαν μόνο το δίκιο τους;

Είναι απλό. Αν δέχονταν να πληρώνουν παραπάνω τις γυναίκες και τα παιδιά που δούλευαν στα εργοστάσιά τους, οι εργοστασιάρχες θα έβγαζαν λιγότερο κέρδος! Δε τους σύμφερε ούτε να δεχτούν τα αιτήματα των γυναικών ούτε να συνεχιστεί η απεργία τους. Η απεργία αυτή δεν ήταν η πρώτη. Υπήρξαν και αρκετές άλλες στο παρελθόν (η πρώτη αποκλειστικά γυναικεία απεργία είχε γίνει το 1820 στη Νέα Αγγλία) με μεγάλη επιτυχία που κατατρόμαξε τις αρχές. Έτσι, οι εργοστασιάρχες είχαν στο πλευρό τους και την αστυνομία και τους δικαστές, όπως και σήμερα…

Μεγάλες απεργίες έγιναν στη Νέα Υόρκη και το 1910. 20000 εργάτριες απέργησαν για 13 εβδομάδες! Το 1912, έγινε μια μεγάλη πορεία 23000 γυναικών που διεκδικούσαν ίσο μεροκάματο, 10 ώρες δουλειάς, δικαίωμα ψήφου αλλά και την κατάργηση της παιδικής εργασίας.

Από το 19ο αιώνα, σε Ευρώπη και Αμερική, η εργασία αγοριών και κοριτσιών σε εργοστάσια και ορυχεία φούσκωσε κάμποσο τα πορτοφόλια των αφεντικών αφού τα παιδιά, αρχίζοντας από 4 χρονών, πρόσφεραν την εργασία τους σχεδόν τζάμπα!

Πηγαίνω στο ορυχείο γύρω στις 4 η ώρα (μερικές φορές κατά τις 3.30 το πρωί) και φεύγω στις 5.30 το απόγευμα. Όταν έχει φως τραγουδάω, ποτέ όμως μέσα στο σκοτάδι. Τότε δεν τολμώ να τραγουδήσω. Δεν αγαπώ τις γαλαρίες… Πολλές φορές έχω ακούσει να μιλούν για το Χριστό. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ήρθε στη γη, ούτε γιατί πέθανε. Αλλά αυτός έβρισκε κανένα λιθαράκι για να ακουμπάει το κεφάλι του. Πόσο θα ’θελα, αντί για τις γαλαρίες, να πήγαινα στο σχολείο…
(Σάρα Γκούντερ, 8 ετών)

Κατεβαίνω στη γαλαρία στις 7 το πρωί και βγαίνω κατά τις 6 το απόγευμα, μερικές φορές κατά τις 7. Δουλεύω πάντα χωρίς κάλτσες, χωρίς παπούτσια, χωρίς φόρμα. Μόνο το μισοφόρι μου φοράω. Δουλεύω μαζί με τους άντρες. Εκείνοι είναι ολόγυμνοι. Στην αρχή φοβόμουνα πολύ και δεν μου άρεσε αυτό. Τώρα συνήθισα και δεν με νοιάζει. Μου φέρονται όμως καλά. Δεν ξέρω ούτε να διαβάζω ούτε να γράφω.
(Μαίρη Μπάρετ, 14 ετών)

«Ω, δεν είναι κρίμα ένα όμορφο κορίτσι σαν εμένα να πρέπει να το στέλνουν
στο εργοστάσιο με μισθούς της πείνας και στο τέλος να πεθάνει;…»
(τραγούδι βαμβακεργατριών σε γυναικεία απεργία το 1836)

Και τι έγινε ύστερα;…
Πολλά! Πάντως, οι αγώνες των εργατριών δεν έμειναν χωρίς αποτέλεσμα. Η απεργία του 1910 διαλύθηκε μόνο όταν έγιναν συμβιβασμοί στις περισσότερες επιχειρήσεις, γιατί ο ενθουσιασμός και το πείσμα των γυναικών έδειξαν ότι δεν είχαν πρόθεση να υποχωρήσουν.

Το 1910 η αγωνίστρια του εργατικού κινήματος Κλάρα Τσέτκιν πρότεινε στη Συνδιάσκεψη σοσιαλιστριών γυναικών στην Κοπεγχάγη να τιμηθούν οι ιστορικές διαδηλώσεις των αμερικανίδων εργατριών και να αφιερωθεί η 8η Μάρτη στις εργαζόμενες γυναίκες όλου του κόσμου και στον αγώνα τους!

Αλλά στην Ελλάδα;… θα ρωτήσεις. Τι έκαναν οι εργάτριες στην Ελλάδα;… Ή μήπως οι Έλληνες εργοδότες ήταν περισσότερο «σπλαχνικοί», λιγότερο «κερδοσκόποι» από τους Άγγλους, τους Γάλλους, τους Αμερικάνους και τα υπόλοιπα «ξένα» αφεντικά που εκμεταλλεύονταν τους εργάτες τους;

Όχι βέβαια! Στις 13 Απριλίου του 1892 έγινε η πρώτη απεργία εργατριών στην υφαντουργία των Αδελφών Ρετσίνα, στον Πειραιά, όταν μειώθηκε το ισχνό μεροκάματό τους την ίδια στιγμή που τ’ αφεντικά αποκτούσαν το πέμπτο εργοστάσιό τους!

Τα επόμενα χρόνια, οι κινητοποιήσεις των Ελληνίδων εργατριών συνεχίστηκαν, δίνοντας και θύματα στον αγώνα κατά της εκμετάλλευσης από τους εργοδότες, όπως έγινε με τις καπνεργάτριες το 1924, το 1926, το 1927, το 1936…
Το 1977 ο ΟΗΕ καλεί κάθε χώρα να αφιερώνει αυτή την ημέρα στα δικαιώματα των γυναικών. Όμως οι εργαζόμενες γυναίκες δεν έχουν ακόμα κατακτήσει την ισοτιμία τους αφού κάποιοι εξακολουθούν να κερδίζουν από την καταπίεσή τους!

Σήμερα, για τις γυναίκες στο εργοστάσιο, στο χωράφι, στο μικρομάγαζο, στο γραφείο, τις απλήρωτες ή άνεργες γυναίκες -όπως ίσως και για τη μητέρα σου- τα λουλούδια δε λένε τίποτα χωρίς το ψωμί. Τα Χρόνια Πολλά είναι κοροϊδία όταν κάποιοι ενδιαφέρονται να ζήσεις λίγα για να ζήσουν εκείνοι περισσότερα. Και τα δικαιώματα είναι απλώς μια λέξη, αφού η ιστορία απέδειξε πως τίποτα δε γίνεται δικό σου αν δεν αγωνιστείς πρώτα γι’ αυτό.

Τώρα ξέρεις ότι η 8η Μάρτη δεν είναι μέρα γιορτής!

Είναι μέρα τιμής και μνήμης για εκείνες τις εργάτριες που έσπασαν το φόβο τους, τολμώντας να διεκδικήσουν όσα τους ανήκαν, και για όσες άλλες τις ακολούθησαν αργότερα!

Είναι μέρα υπόσχεσης για νέους αγώνες των εργαζόμενων γυναικών του σήμερα!
Η 8η Μάρτη

Για τις γυναίκες και τους άντρες εργαζόμενους είναι μέρα σκέψης και δράσης γιατί δεν είναι ούτε το φύλο ούτε το χρώμα ούτε η φυλή που κάνουν τους ανθρώπους αντίπαλους!

Για τα κορίτσια και τα αγόρια είναι μέρα ερωτήσεων, γνώσης, συζήτησης και πλησιάσματος μεταξύ τους γιατί θα είναι η επόμενη γενιά αγωνιστών. Χέρι με χέρι θα βαδίσουν προς το μέλλον! Μαζί θα φτιάξουν ένα νέο κόσμο χωρίς αδικία και εκμετάλλευση…

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

Αναδημοσίευση από την σελίδα στο Facebook Σιωπή σημαίνει Συνενοχή

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 

εκτυπώστε ή κατεβάστε σε PDF

Share this:

http://www.provo.gr/ohto_marti_2016/